《สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

บทที่ 81พระชายาของข้า ขุนนางและเหล่าฮูหยินที่ทนสงบเสงี่ยมมานานแตกตื่นฮือฮากันในทันที “ประทานทั้งกองทัพส่วนตัวและตราพยัคฆ์! นี่ไม่เหมาะสมแล้วกระมัง” “มอบตราพยัคฆ์ให้ผู้มีสิทธิ์สืบทอดบัลลังก์คือการเปิดทางให้คนก่อกบฏชัด ๆ!” “หุบปาก! ที่ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งเช่นนี้ย่อมเพื่อแสดงให้เห็นถึงความไว้วางใจที่พระองค์ทรงมีต่อชินอ๋อง” “ความไว้วางใจสามารถมอบเป็นที่ดิน รถม้า หรือกระบี่อาญาสิทธิ์ก็ยังได้ แต่ต้องไม่ใช่ตราพยัคฆ์!“ ท่ามกลางเสียงคัดค้านของเหล่าขุนนาง สองพี่น้องสายเลือดมังกรยังคงรอยยิ้มเบาบางไว้อยู่เช่นเคยขัดกับบรรยากาศ ”คลั่งกันไปหมดแล้ว“ วีกระซิบ ”นั่นสิ จะเถียงกันก็ปล่อยพวกเรากลับไปก่อนไม่ได้รึไง? เหน็บจะกินอยู่แล้ว“ พฤกษ์ขมิบปากบ่นงุบงิบ ”วั่งซีเฉิน เจ้าก้มหัวสิ อยากโดนลงโทษข้อหาหมิ่นเบื้องสูงรึไง?“ คำพูดของเรนทำให้เพื่อนอีกสองคนหันไปมอง ก็เห็นแดนกำลังเงยหน้าอย่างโจ่งแจ้งพร้อมกับอ้าปากตาค้างทำหน้าตกใจถึงขีดสุด ”…เสี่ยวชี?“ เสี่ยวชีส่งรอยยิ้มขี้เล่นแสนโง่งมมาให้คุณชายน้อย ทว่ามันกลับดูแปลกไปเมื่ออยู่บนใบหน้าสะอาดได้รับการบำรุงอย่างไร้ที่ติของผู้สูงศักดิ์ ”หา? เสี่ยวชี?!“ เรน

บทที่ 83เกลี้ยกล่อมวั่งซีเฉินไม่ได้ถูกกักบริเวณ แต่เขาไม่ยอมออกจากเรือนเองเพื่อประท้วง ดวงตากลมโตดั่งลูกกวางจ้องมองเพดานแสนน่าเบื่ออย่างเหม่อลอยราวกับมันเป็นโปรเจกเตอร์ฉายความคิดยุ่งเหยิงในหัว แม้จะได้พูดคุยสะสางเรื่องที่ค้างคาในใจกับเสี่ยวชีไปบ้างแล้วเมื่อคืน แต่เขาก็มิอาจยอมรับ เรื่องพรรค์นี้ควรจะเป็นกิจธุระที่วั่งซีเฉินตัวจริงต้องมานั่งปวดหัว ไม่ใช่เขา แดน ชายหนุ่มที่มาจากโลกต่างมิติผู้พยายามหาทางกลับบ้าน “คุณชายห้า มีแขกมาขอเข้าพบเจ้าค่ะ” “ข้ายุ่งอยู่ ไม่ส่ง” “ยุ่งของเจ้าคือการนอนหมดอาลัยตายอยากอย่างนั้นรึ?” แขกที่ว่าถือวิสาสะเดินเข้าห้องนอนของเจ้าของเรือนมาด้วยตัวเอง แดนที่กำลังหงุดหงิดได้ยินเสียงอันแสนคุ้นเคยก็กระเด้งตัวขึ้นมา “พวกเจ้ามาได้อย่างไร?” สหายรักทั้งสามที่หาโอกาสออกจากบ้านยากจนเขาต้องเป็นฝ่ายเดินทางไปเยือนเสียส่วนใหญ่กำลังยืนเรียงอยู่ข้างเตียง “แม่เจ้าส่งคำเชิญพร้อมรถม้าไปที่บ้านข้าน่ะสิ” เรนกล่าว “ข้าก็ด้วย” พฤกษ์ว่าตาม “ส่วนข้า แม่เจ้าถึงกับไปขอร้องท่านแม่ข้าด้วยตัวเองถึงจวนจึงมาที่นี่ได้” วีผู้ซึ่งทั้งบ้านเก็บตัวเงียบจากสังคมหลังเหตุการณ์กบฏกล่าวด้วยรอ

บทที่ 85Emergency! ชาวทะลุมิติงัดทุกกลเม็ดก้นหีบแอบหนีออกจากจวนของตนในยามวิกาล แต่ละคนกำกระดาษเขียนคำว่า ‘Emergency!’ แน่นดั่งเป็นบัตรผ่านทางเข้าสู่ร้านผ้าจื่อเหลียน “พวกคุณมาทำไรที่บ้านผมอีกเนี่ย?” บอสได้แต่เกาหัวอย่างมึนงง แต่ผู้บุกรุกยามวิกาลทั้งสี่กลับเมินเขา “ไอ้วี เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?” เรนเลิกผ้าคลุมลงให้มองเพื่อนได้ชัด และสีหน้าของวีตอนนี้ก็ดูไม่ดีเอาเสียเลย “ไอ้แดนพูดถูก เป็นกูที่หลงผิดอินไปกับโลกจีนโบราณเต่าตุ่นนี่เอง เมื่อวานตอนกลับ พ่อกูบอกว่าจะส่งกูไปแต่งกับอ๋องแดนเหนือ ออกเดินทางมะรืนนี้!” “อะไรนะ แดนเหนือ?! ที่นั่นมีแต่ชนป่าเถื่อน ฆ่าฟันกันทั้งคืนวัน!“ พฤกษ์โพล่งด้วยความตกใจ ”แถมยังแร้นแค้นปลูกข้าวเลี้ยงสัตว์ไม่ได้ ได้ยินว่าชาวแดนเหนือถึงกับกินเนื้อมนุษย์ด้วยกันเองเพื่อความอยู่รอดด้วยนะ!“ แดนกุมหน้าด้วยความสยดสยอง ”มะรืนนี้? เร่งด่วนเพียงนั้นเชียว ทำไมถึงเป็นแบบนั้นไปได้?“ เรนถาม ”เพราะกูมันตัวซวยน่ะสิ พ่อก็เลยอยากส่งไปให้ไกล ๆ ตีน ไม่ใช่แค่นั้น คำพูดของพ่อกูมันทะแม่ง ๆ พูดเหมือนกับจะส่งกูไปให้ไกลเพื่อไม่ให้ขัดขวางการก่อกบฏอีก” “พ่อมึงจะกบฏอีกรอบเรอะ?!”

บทที่ 87ฮองเฮากับปานที่หายไป “เดี๋ยวก่อน นี่ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่!” สตรีผู้ที่หงส์แดงลงไปจุติกลับยืนขึ้นปฏิเสธเสียงแข็ง สร้างความประหลาดใจให้กับคนทั้งลานพิธี ทว่าความงามของนางกลับมีผลสะกดให้คนคล้อยตาม แม้สิ่งที่นางพูดจะร้ายแรงมากก็ตาม “ว่าแต่คุณหนูผู้นี้เป็นใครกัน? งดงามถึงเพียงนี้ข้ากลับไม่รู้จัก” “นั่นสิ ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีคุณหนูบ้านใดงามล่มเมืองเช่นนี้” “พูดถึงงามล่มเมือง มิใช่ว่าแคว้นเรามีอยู่คนหนึ่ง…” “ว้าย! ทหารผู้นี้ฉวยโอกาสปะปนเข้ามาในลานพิธี!” ความวุ่นวายเกิดขึ้นทางฝั่งของบอสที่คิดว่าหงส์ไฟจะมาเปิดประตูมิติจึงวิ่งฝ่าเหล่าคุณหนูอย่างไม่คิดชีวิต เช่นเดียวกับสี่สหายผู้ตกเป็นจุดศูนย์กลางแห่งความสนใจ “ไอ้วี มึงเงียบก่อน เราทิ้งทุกอย่างเพื่อมาที่นี่นะเว้ย!“ พฤกษ์กระซิบพลางรั้งแขนเสื้อเพื่อนเอาไว้ ”ประตูมิติไม่เปิด เรายังอยู่ที่นี่ ถ้าถูกจับได้ว่าเราปลอมตัวเข้าพิธีมา ปกปิดหลอกลวงเบื้องสูงต้องโทษถึงประหารแน่“ เรนพูดด้วยความเคร่งเครียด ”ประหาร?! ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ใช้ชีวิตต่อในโลกไหน ๆ เลยด้วยซ้ำ!“ แดนกุมศีรษะอย่างสิ้นหวัง ”ใช้เส้นว่าที่พระชายาละเว้นความผิดไม่ได

บทที่ 89ชะตากรรมตระกูลหวัง “เรื่องแรก เหตุใดจึงต้องแจ้งความเท็จต่อทะเบียนราษฎร์ ปิดบังปานหงส์แดง? เจ้าก็รู้ว่าโทษหลอกลวงเบื้องสูงนั้นหนักหนานัก” “กระหม่อมทราบดี และกระหม่อมก็ทราบว่าปานหงส์สีแดงนั้นย่อมหมายถึงดวงชะตาแห่งฮองเฮา แต่ปานนั้นดันมาอยู่บนร่างลูกที่เป็นเกอ ของต้องห้ามแห่งราชวงศ์เจียง อีกทั้งถึงจะเป็นปานหงส์ ก็เป็นหงส์ที่ประทับอยู่รอบข้อเท้า หันหัวลงด้านล่าง ร่วงลงสู่ปฐพี ไม่ว่าใครเห็นก็รู้ได้ว่าเป็นลางร้าย เป็นเคราะห์อัปมงคลของเจ้าแผ่นดิน เป็นชะตาดึงแผ่นดินลงตกต่ำ หากเปิดเผยออกไปย่อมกลายเป็นตระกูลกบฏในทันที เลวที่สุดก็ประหารเจ็ดชั่วโคตร ดีขึ้นมาหน่อยก็โดนเนรเทศ ตระกูลหวังรับใช้ราชวงศ์เจียงมาหลายชั่วคนมิอาจยอมให้ถูกดึงลงต่ำในยุคของข้าเพียงเพราะปานได้ กระหม่อมมีความผิดปิดบังเพื่อรักษาชีวิตตระกูล” คำตอบตรงไปตรงมาของหวังเซียนสะท้อนใจของหวังลี่หยางยิ่งนัก บิดาจะสังหารเขาตั้งแต่วันที่คลอดเลยก็ได้ เด็กที่ตายตั้งแต่คลอดมีให้เห็นเต็มบ้านเต็มเมือง แต่หวังเซียนกลับเลือกที่จะแจ้งความเท็จต่อทางการแล้วเก็บลูกชายเอาไว้ แบกรับตราแห่งกบฏไว้บนหลัง เช่นเดียวกับคนในครอบครัวทุกคนที่ร่วมกันแบกร