《สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

บทที่ 60รสชาติของความรัก ขั้นตอนเตรียมวัตถุดิบผ่านพ้นไปด้วยความสงสัยดั่งเล่นเกมแล้วขึ้นปิงแจ้งเตือนศัตรูหายตลอดเวลา ในที่สุดก็ถึงขั้นตอนที่ทุกคนรอคอย วัตถุดิบเหล่านั้นถูกมือน้อยโยนลงกระทะและหม้อใบโต เสียงผัดดังฉ่า หม้อน้ำเดือดส่งไอระเหย กลิ่นหอมเรียกน้ำย่อยลอยโชยไปทั่วทั้งตรอก “ลาบเป็ดของโปรดไอ้วี” “ทอดมันกุ้งของรักไอ้เรน” อาหารมากมายทยอยไหลมาตามโต๊ะโดยมือที่เช็ดจนสะอาดแล้วของลูกมือจำเป็นนามเสี่ยวชี อาหารที่คุ้นเคยทำเอาคนทั้งสามรู้สึกดั่งได้กลับบ้าน “เชี่ย น้ำตาจะไหล” วีเคี้ยวลาบเป็ดด้วยความซาบซึ้งใจ “เสียดายไม่มีข้าวเหนียว” “เอ้านี่ ข้าวนี้เมล็ดหนืดที่สุดเท่าที่กูจะหาได้จากของที่แม่เตรียมให้แล้ว อาจจะไม่แซ่บเท่าแต่ก็คงจะพอแทนกันได้” “ไอ้แดน กูรักมึงว่ะ” “แล้วของกูอ่ะ?” พฤกษ์ถาม “มึงมันพวกลิ้นจระเข้แดกไรก็อร่อย กูเคยแอบเอาแมลงทอดยัดปากมึง มึงยังว่าอร่อยเลย” พฤกษ์ปิดปากตัวเองโดยทันใด “หา?! ตอนไหน?” “พวกมึงเบา ๆ กันหน่อย อย่าลืมว่าที่นี่ไม่ได้มีแต่พวกเรา” เรนคว้าแขนของทั้งสองคนไว้แล้วกระซิบเตือน ดีที่เยี่ยเหยากับเสี่ยวชีดูจะไม่ค่อยใส่ใจคำพูดฟังไม่ได้ความของพวกเขาเท่าไรนัก พ

บทที่ 62ประกาศใหญ่ระดับแว่นแคว้น คุณชายรองสกุลซูตื่นขึ้นมาในเวลาเดิม แต่จวนซูของเขาในเวลาเดิมของวันนี้กลับแปลกไป “คุณชายรอง มีเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!” เสี่ยวถงที่ออกไปถามคนด้านนอกรีบวิ่งกลับมาหาเจ้านาย “ว่าอย่างไร จวนเรามีเรื่องอะไร?” เรนถามด้วยความอยากรู้เต็มแก่ “ไม่ใช่แค่จวนเราเจ้าค่ะ แต่เป็นจวนขุนนางทุกสกุล!” “หา? ทุกสกุล?!” เรนยังไม่เข้าใจเรื่องราว แต่นี่ต้องเป็นเรื่องใหญ่ระดับแคว้นเป็นแน่ “เจ้าค่ะ ฮ่องเต้มีพระบัญชา จัดงานชุมนุมล่าสัตว์ที่อุทยานชิงหลิง ให้ขุนนางและครอบครัวทุกคนเข้าร่วม” “งานชุมนุมล่าสัตว์ครั้งใหญ่ตามปกติจะจัดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ร่วงที่สัตว์เตรียมตัวเข้าสู่การจำศีล จึงมีเนื้อหนังและไขมันอ้วนท้วนสมบูรณ์ ในทางกลับกัน หากจัดขึ้นในฤดูหนาวอย่างในตอนนี้ส่วนมากจะเป็นเพียงการจัดเพื่อเซ่นไหว้บรรพบุรุษหรือเทพเจ้าเมื่อมีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้น ทว่าในตอนนี้ ไม่มีเหตุการณ์ที่เข้าข่ายสักอย่าง“ เรนสวมบทซูเยว่หยาวิเคราะห์เหตุการณ์แสนประหลาดออกมาเป็นฉาก ๆ แต่ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ผิดปกตินัก ”ที่สำคัญที่สุดคงเป็นรับสั่งที่ว่าให้ขุนนางและครอบครัวทุกคนเข้าร่วมนี่สิ

บทที่ 64งานชุมนุมล่าสัตว์ : แอบเข้ากระโจมตระกูลหวัง ชั่วจังหวะที่วั่งซีเฉินเข้าไปในกระโจมของซูเยว่หยา เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เสนาบดีซูเหลียงฉุนกับมาพอดี เมื่อเห็นคนมายุ่มย่ามกับลูกชายคนรองที่ควรจะได้พักผ่อนเป็นจำนวนมากก็ไม่พอใจ คนที่กำลังต่อแถวเองเห็นเสนาบดีก็ทยอยกลับไปด้วยความเกรงใจ “ดีที่เจ้าเปิดกระโจมรับปรึกษา ข้าเลยหาข้ออ้างมาหาได้” แดนพูดด้วยภาษาของโลกนี้ เนื่องจากกระโจมนั้นไม่สามารถกั้นเสียงได้มากเท่าเรือนไม้ หากมีคนผ่านมาได้ยินพวกเขาพูดภาษาที่ฟังไม่เข้าใจจะเกิดความสงสัยได้ “เจ้าควรมาให้ไวกว่านี้ เมื่อครู่ข้าเกือบตาย” เรนฟุบลงกับโต๊ะอย่างเหนื่อยอ่อน “เอาน่า อย่างน้อยกระโจมเจ้าก็เข้ามาได้ ไม่เหมือนกระโจมด้านข้าง” ทั้งสองลอบมองกระโจมสกุลหวังที่มีทหารเฝ้ายามหนาแน่น เรนก้มเอียงคอกระซิบ “เข้าไปหาไอ้วียังไม่ได้เลย คืนจันทร์ดับเอาไงดีวะ?” “เพราะต้องหาวิธีหนีออกจากอุทยานไปด้วยกันสามคนก่อนจะถึงคืนจันทร์ดับนี่แหละ กูถึงมาหามึง” แดนกระซิบตอบ “เรื่องนี้ต้องรู้เส้นทางและตารางเวลาของแต่ละบ้านด้วยจะได้นัดแนะกันถูก หาทางไปปรึกษากับไอ้วีกันเถอะ” “ได้ กูมีวิธี” คุณชายตัวเล็กกับคุณชายที

บทที่ 66งานชุมนุมล่าสัตว์ : พื้นที่ล่าสัตว์ของเกอ ข้าราชบริพานตั้งแถวเรียงราย เหล่าฮูหยินนำบุตรหลานตั้งแถวเรียงตามลำดับชั้นของสามีในพื้นที่รับชมเบื้องหลัง นกเหยี่ยวถูกปล่อยออกจากกรง ทันทีที่มันเหินขึ้นฟ้า โอรสสวรรค์ก็ปล่อยสายธนูยิงเหยี่ยวร่วงโรยลงสู่พื้น เสียงกู่ร้องฮึกเหิมดังสนั่นคละเคล้าไปกับกลองลั่นเรียกขวัญกำลังใจ ฮ่องเต้ขี่ม้านำขบวนเริ่มการออกล่างานชุมนุมล่าสัตว์เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ หลังโอรสสวรรค์นำเหล่าผู้สูงศักดิ์และข้าราชบริพานออกล่า จากนั้นจึงเป็นเวลาของคนหนุ่มสาวออกตัวไปยังอีกพื้นที่หนึ่ง ลำดับสุดท้ายจึงเป็นช่วงเวลาของเกอ “พื้นที่ล่าสัตว์ของเหล่าคุณหนูคุณชายจะมัดธงปักลายดอกกล้วยไม้ไว้ตามต้นไม้ ส่วนพื้นที่ของพวกเจ้าต้องไปตามธงปักลายดอกบัวเท่านั้น ห้ามออกจากเขตพื้นที่เหล่านี้เป็นอันขาด” ขันทีผู้มีหน้าที่ดูแลเหล่าคุณชายเกอกล่าวแนะนำอย่างสุภาพ ทว่าสายตาของเขามิอาจปิดซ่อนความดูหมิ่นดูแคลนได้ เกอเป็นเพศอันหาได้ยากจึงมีจำนวนไม่มาก แต่ก็ยังต้องแยกกลุ่มออกมาเนื่องด้วยเกอเป็นของต้องห้ามแห่งวังหลวง ไม่อาจยอมให้เกิดเหตุการณ์บังเอิญพบพานกับกลุ่มของฮ่องเต้ที่กำลังออกล่ากันได้

บทที่ 68งานชุมนุมล่าสัตว์ : ธงที่หายไป “เจ้าไหวหรือไม่? เรากลับกันก่อนไหม?” แดนถามเพื่อนด้านข้างที่หน้าซีดลงทุกขณะอย่างเป็นกังวล ขนาดกอดเตาอุ่นไว้มือหนึ่งเจ้าตัวยังหนาวจนสั่นได้ขนาดนี้ อาการหนักแล้ว “กลับก่อนได้ที่ไหน หากยังไม่ตายก็ฝ่าฝืนการเข้าร่วมงานชุมนุมในรับสั่งไม่ได้ โลกนี้ไม่เหมือนกับโลกที่พวกเราจากมา หน้าตา ชื่อเสียง เกียรติยศ ความจงรักภักดี ทั้งหมดนี้อยู่เหนือสุขภาพร่างกาย เรียกได้ว่าตายได้ เสียศักดิ์ศรีไม่ได้ก็ว่าได้“ เรนพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง แดนยักไหล่ เขาสนใจกฎเกณฑ์ปัญญาอ่อนของโลกนี้เสียเมื่อไร “งั้นก็แกล้งตายสิ” “…” เรนหันไปมองเพื่อนด้วยสีหน้าว่างเปล่า ไม่ใช่เพราะข้อเสนอของอีกฝ่ายไร้สาระ แต่ทำไมเขาจึงคิดวิธีนี้ไม่ได้กัน! เสียงร้องด้วยความดีใจดังขึ้นด้านหน้า ดูท่ากลุ่มของเกอที่นำพวกเขาไปไกลจะเจอสัตว์ป่าให้ล่าแล้ว สักพักเสียงเหล่านั้นก็กลายเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นกลัว คุณชายเกอทั้งหลายควบม้าย้อนกลับมาทางเดิม ด้านหลังของพวกเขาคือฝูงกวางฝูงใหญ่ที่วิ่งควบอย่างไม่คิดชีวิต คุณชายผู้ปราดเปรื่องขมวดคิ้วมุ่น ”เกิดอะไรขึ้นกันแน่? กวางทั้งฝูงมาอยู่ในพื้นที่ล่าสัตว์ของเก