Todos los capítulos de สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ: Capítulo 31 - Capítulo 40

บทที่ 30เรื่องประหลาด (2) โรงครัวข้างจวนปั๋วสกุลวั่งพักหลังมานี้มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นบ่อยจนหยุดไปหลายวัน แต่กระนั้น ในทุก ๆ เช้าก็ยังมีคนออกมาต่อแถวก่อนที่วั่งฮูหยินจะให้คนมาขึ้นป้ายประกาศปิดทำการเสียอีก ในวันนี้ซึ่งเป็นวันแรกที่คุณชายน้อยสกุลวั่งกลับมาเข้าครัว โรงครัวจึงคึกคักเป็นพิเศษ “คุณชายห้า วันนี้ข้าขอหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงขอรับ“ ผู้มาต่อแถวลิ้มรสมือหัตถ์ทองคำแห่งต้าเหอตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างจนได้ลำดับแรกมาครอบครองยื่นวัตถุดิบที่เตรียมมาในมือให้กับคุณชายน้อยด้านในโรงครัวพลางถูมืออย่างเฝ้ารอ ขณะที่เขากำลังจะเดินไปนั่งรอบนโต๊ะรับรองที่ลานด้านหน้า คุณชายน้อยด้านในกลับเรียกเขาไว้ก่อน ”เดี๋ยวก่อน“ ”เอ่อ ข้าน้อยเตรียมของขาดตกบกพร่องไปหรือขอรับ?“ คนผู้นั้นถามอย่างกังวล เขาเฝ้ารอโรงครัวเปิดมาหลายวัน วันแรกก็จะมีปัญหาเสียแล้วหรือ ฟ้าช่างเล่นตลกกับชีวิตเสียเหลือเกิน ”เปล่าหรอก โรงครัวของข้าเพิ่งออกกฎใหม่“ คุณชายห้าสกุลวั่งส่งของในมือให้กับข้ารับใช้ด้านข้างพลางโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างนึกสนุก ”ขณะที่ข้าทำอาหาร เจ้าต้องเล่าเรื่องที่คิดว่าประหลาดที่สุดที่เคยเจอมาในชีวิต ไม่แปลก

บทที่ 32ความอยุติธรรมที่เกอต้องเผชิญ (2) โรงครัวสกุลวั่งปิดประตูลง คุณชายน้อยส่งมื้อเย็นให้ข้ารับใช้ยกเข้าจวน ในใจก็คิดว่าของเหลือในโรงครัววันนี้สามารถรังสรรค์เมนูอะไรได้บ้าง เผื่อเจ้าคนจรจัดจะพาพรรคพวกยกโขยงกันมาอีก ประตูโรงครัวเปิดขึ้นอีกครั้ง แต่กลับเป็นทางฝั่งที่เชื่อมต่อกับจวนแทน “ท่านแม่ ลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นี่เล่า?” วั่งฮูหยินกลับไม่มีอารมณ์จะหยอกล้อกับลูกชาย นางกำพัดกอดอกแน่น สีหน้าเคร่งเครียดราวกับผู้พิพากษากำลังรอลงอาญานักโทษ “เจ้าคิดจะเล่นอะไรแผลง ๆ อีก?” แดนเบ้ปากอย่างไม่สบอารมณ์ทันที วั่งฮูหยินอุตส่าห์ถ่อมาถึงโรงครัวที่นางเกลียดนักหนาเพื่อสั่งสอนเขาเลยหรือ “หา? แค่ฟังเรื่องเล่าจะไปเป็นเรื่องใหญ่ได้อย่างไร” “ทำไมจะไม่เป็นเรื่องใหญ่ คิดว่าข้างนอกเขาลือกันว่าอะไร? เพียงเล่าเรื่องประหลาด ก็จะได้ใกล้ชิดสี่เกอแห่งต้าเหอชนิดเกาะชายผ้าคลุม เกาะชายผ้าคลุม! พวกเจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่?!“ ผู้เป็นมารดาขึ้นเสียงอย่างเหลืออด ”แล้วเกาะชายผ้าคลุมมันร้ายแรงอะไรขนาดนั้น?“ ทางฝั่งลูกชายเองก็เริ่มขึ้นเสียงอย่างไม่ยอมแพ้ วั่งฮูหยินได้ยินดังนั้นก็ระเบิดอารมณ์ที่สุมอยู่ในอกนางแน่

บทที่ 34วางแผน ในคืนต่อไป กลุ่มผู้บุกรุกจึงไปรวมตัวกันที่ร้านผ้าจื่อเหลียนตามที่ได้นัดหมายไว้ด้วยตัวเองโดยที่แม้แต่เจ้าของร้านก็ไม่รับรู้ “พวกคุณเห็นร้านผมเป็นแหล่งกบดานซ่องสุมโจรหรือไง? ความเสียหายจากครั้งก่อนยังซ่อมไม่เสร็จด้วยซ้ำ อย่าดึงดูดเรื่องเข้าร้านผมเพิ่มจะได้ไหม” บอสในร่างตู้ไฉเหลียนผู้โดนปลุกมากลางดึกด้วยส้นเท้าบ่นอิดออด “พังแค่ชั้นล่างไม่ใช่หรือไง ชั้นบนก็ยังใช้ได้นี่ เมื่อกี้ก็นอนน้ำลายไหลสบายใจเฉิบเลยนี่ลุง” พฤกษ์กอดอกจ้องคนเพิ่งตื่นเขม็ง “ร้านพังจนรายได้หดหาย ผ้าที่วางขายก็ถูกหาว่าเปื้อนเลือดโจรจนไม่มีคนซื้อ พอมีก็กดราคาเสียขาดทุนย่อยยับ ผมจะไปหลับสบายได้ยังไง ฝันร้ายสุด ๆ ไปเลยต่างหาก!” บอสร้องลั่นอย่างเหลืออด “ลุงจะอินกับบทเกินไปแล้ว รีบ ๆ ทำงานที่แท้จริงสักทีเถอะน่า” แดนเท้าเอวเอาเรื่อง “ใช่แล้ว แค่กลับไปโลกเดิมได้ ผ้าทั้งโลกนี้ก็ไม่มีความหมายกับลุงแล้ว” วียืนกรานอีกเสียง เจ้าของร้านผู้อาภัพถอนหายใจ “ก็ได้ ๆ ผมเองก็ไม่ได้นิ่งนอนใจสักหน่อย นอกเหนือจากเวลาคุมคนงานซ่อมร้าน ผมก็นั่งศึกษาข้อมูลที่พวกคุณส่งมาให้อย่างละเอียด จากเรื่องราวประหลาดทั้งหมดที่พวกคุ

บทที่ 36สี่สหายกับหนึ่งลุงมุ่งสู่ประตูมิติ “ยามโฉ่วอากาศแห้งระวังฟืนไฟ ส่องตะเกียงอย่างระมัดระวัง” คนเคาะโมงยามประกาศเสียงดังก้องถนนอันไร้ซึ่งผู้คนสัญจรเหมือนยามอาทิตย์ส่องแสง เขาชำเลืองมองเรือพักผ่อนที่ลอยเอื่อยโดยไร้วี่แววของคนบนนั้นอย่างแปลกใจเล็กน้อย แล้วจึงเดินประกาศโมงยาม ทำหน้าที่ของตนต่อ เมื่อคนเคาะโมงยาลับสายตาไปแล้ว คนทั้งห้าที่ซ่อนตัวอยู่ในตัวเรือนดับแสงเทียนก็ขึ้นมาจากเรือ “ว่าแต่เราไม่มีรถนี่ จะชนกันยังไง?” เรนตั้งข้อสงสัย “ก็ใช้ยานพาหนะแรกของมนุษย์ไงเล่า” บอสตอบด้วยความมั่นใจ พฤกษ์เลิกคิ้วด้วยความฉงน“คือไร?” “สองเท้าไงล่ะ” ด้วยเหตุนี้ สี่สหายจึงจ่อรออยู่ที่ถนนเส้นหนึ่งก่อนจะถึงแยกอิงจากตอนที่พวกเขาจ่อรอไฟแดง ส่วนบอสก็ไปที่ถนนด้านขวาของพวกเขา ถอยหลังไปไกลเพื่อตั้งหลัก “ทุกคนพร้อมนะ” พฤกษ์ที่ตอนนั้นเป็นคนขับได้รับหน้าที่เป็นผู้ให้สัญญาณ “พร้อม” “จัดเลย” “ไป โก ๆ” สหายทุกคนตอบกลับมาแล้ว พฤกษ์ก็ยกมือขึ้นสูงเพื่อให้บอสที่อยู่ไกลมองเห็น เขาชูนิ้วขึ้นสามนิ้วก่อนจะหุบนิ้วลงเหลือสอง และหนึ่ง… บอสออกตัววิ่งด้วยความเร็วสูงสุดในชีวิต เร็วกว่าตอนทดสอบสมรร

บทที่ 38ดวลสุรา และ เฝ้าไข้ “คุณชายหรวนอิน จะเอาอย่างไรต่อกันดี? จอมยุทธ์ไป๋ฝากท่านไว้กับข้า เช่นนั้นให้ข้าไปส่งท่านกลับบ้านดีหรือไม่?” ใช่แล้ว เขาทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว มีแต่จะต้องกลับ ‘บ้าน’ พฤกษ์ลากขาเดินไปขึ้นเรืออย่างหมดอาลัยตายอยาก เยี่ยเหยาตามขึ้นไป หยิบไม้พายขึ้นมาวักน้ำพายเรือไปอย่างช้า ๆ ล่องเอื่อยไปกับสายน้ำสะท้อนแสงดาว คุณชายเจ้าของเรือไม่ได้เข้าไปนั่งด้านในตัวเรือน เขาเหม่อมองเงาสะท้อนคลื่นน้ำ ทบทวนเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในวันนี้วนไปวนมาอยู่ในหัว “ยังเป็นห่วงคุณชายซูอยู่รึ?” คนพายเรือเฉพาะกิจถามขึ้น พฤกษ์ตอบงึมงำอย่างไม่มีอารมณ์จะเสวนาด้วยนัก “อืม ก็ด้วย” ”โห? เช่นนั้นแปลว่ายังมีเรื่องอื่นให้เจ้ากังวลด้วยรึ?“ ”ก็นิดหน่อย“ ไม้พายถูกยกขึ้นจากน้ำ คนพายเรือจำเป็นเปลี่ยนมานั่งด้านข้างเจ้าของเรือแทน ใบหน้าหล่อเหลาต้องแสงดาวหันมาจ้องมองคนด้านข้าง “สนใจเล่าความกังวลใจของเจ้าให้ข้าฟังหน่อยไหม?” พฤกษ์แค่นเสียงในลำคอพลางเบือนหน้าไปทางอื่น แผนใช้หน้าทำมาหากินใช้ไม่ได้ผลกับเขาหรอก ก็ในเมื่อใจเขายังเป็นบุรุษไม่ต่างจากก่อนทะลุมิติมาและด้วยความที่ไม่หลงคารมหนุ่มรู