Todos los capítulos de สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ: Capítulo 41 - Capítulo 50

บทที่ 41กักบริเวณ “ข้าซื้อผ้าให้เจ้ามากมาย เฟ้นหาเครื่องประดับที่งดงามที่สุดให้คู่ควรกับความงามของเจ้ายังไม่พอหรืออย่างไร ถึงต้องแอบไปดูผ้ากลางค่ำกลางคืน!” หวังฮูหยินตะคอกจนเสียงแตก แม้คุณชายสี่แห่งตระกูลหวังจะกลับถึงจวนก่อนที่จะถูกจับได้ แต่คนรู้มากย่อมปิดเรื่องลำบาก ตอนนี้บิดาของเขายังต้องวิ่งเต้นใช้อำนาจบารมีและเงินทองปิดปากผู้รู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด วีได้แต่นั่งคุกเข่าเม้มปากนิ่ง เขาไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร พูดเรื่องตามหาประตูมิติเพื่อกลับโลกเดิมใครจะไปเชื่อ “ในบรรดาสี่เกอ บุตรชายภรรยาเอกเสนาบดีอ่อนแอขี้โรค ไม่มีทางที่ตระกูลดี ๆ ที่ไหนจะยอมให้ลูกชายเป็นม่ายทันทีหลังแต่ง ตระกูลวั่งมีชื่อเสียงก็จริง แต่เกอที่คลุกคลีอยู่กับคนแปลกหน้าทั้งวันในโรงครัวไม่มีใครต้องการเป็นสะใภ้ ส่วนมือผีผาคนนั้นก็เข้าออกโรงน้ำชาหอสุราทุกวันคืน ไม่มีใครกล้าขออยู่แล้ว มีแต่เจ้าที่ยังมีโอกาสหาคู่ครองดี ๆ แล้วดูเจ้าทำเรื่องไว้สิ คุณชายสูงศักดิ์ที่ไหนจะกล้ามาขอเจ้า พ่อแม่ตระกูลดี ๆ ที่ไหนจะกล้าให้บุตรชายมาแต่งกับเจ้า!” สุดท้ายก็วกกลับมาที่เรื่องแต่งงานอีกจนได้ ความคับข้องใจที่สั่งสมมาจากทั้งตัวหวังลี่หยางเอ

บทที่ 43กระบี่ตัดนภา พนาหมื่นปักษา ชายหน้าโจรที่ดูจะเป็นหัวหน้าแสร้งทำทีประสานมือแต่ไม่ได้โค้งคำนับ เขาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ “ได้ยินชื่อเสียงของเสียงสวรรค์แห่งต้าเหอมานาน อยากจะเชิญไปบรรเลงเพลงที่สำนักเราหน่อย” “บ้านข้ารวยอยู่แล้ว ไม่รับงาน” พฤกษ์ตอกกลับอย่างไม่แยแส อย่างไรกลางวันแสก ๆ ที่มีคนพลุกพล่านก็ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องอย่างโจ่งแจ้งถึงเพียงนี้หรอก อีกทั้งเขาก็ยังมีคนคุ้มกันตั้งมากมาย “เป็นเพราะบ้านเจ้ารวยนี่สิที่เป็นปัญหา บิดาของเจ้าค้าขายโดยไม่ไว้หน้าใครจนคนต้องมาขอร้องพวกข้า บุตรชายคนเดียวของคหบดีหรวนเฟิง บัดนี้ เจ้าตัวคนเดียว คนจากสำนักไป๋ก็ไม่อยู่แล้ว” ภาพคนทั้งสองบนดาดฟ้าเรือลอยขึ้นมาในหัว ที่แท้ที่ผ่านมาเขามีพ่อและไป๋หรูอิงคุ้มกะลาหัวมาโดยตลอดจึงสามารถใช้ชีวิตอย่างอิสระได้ ว่าแต่ตอนมีไป๋หรูอิงคนเดียวคนพวกนี้ไม่กล้าลงมือ รอจนเขามีคนคุ้มกันมากมายจึงค่อยลงมือไม่แปลกไปหน่อยหรือ? จากคำพูดของชายหน้าโจร คนพวกนี้คงจะถูกจ้างวานมาจากคู่แข่งทางการค้าของหรวนเฟิง หากเป็นเช่นนั้นก็คงไม่สนใจแล้วว่าจะมีคนรู้เห็นเป็นพยานทั้งท่าเรือหรือไม่ คุณชายผู้กุมพลังแห่งเงินตราหันไปประส

บทที่ 45ข่าวดีของเจ้า ข่าวร้ายของข้า โจวม่านยกน้ำชามาให้เจ้านายกับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญแล้วกลับไปยืนด้านหลังอย่างนอบน้อม ออกจะถอยห่างเกินไปจนอีกนิดจะนึกว่าไม่ได้อยู่ในห้องแล้วด้วยซ้ำ “โจวม่าน มายืนใกล้ ๆ ข้าหน่อย” “คุณชายสี่มีสิ่งใดเรียกใช้ได้ตามปกติเลยขอรับ ตรงนี้บ่าวได้ยิน” วีหางคิ้วกระตุก เขาจำได้ว่าโจวม่านอยากให้เขาหนีไปกับรองเจ้าตำหนักพันกลผู้นี้จนยอมตายแทนได้ แต่โบรจะมาทำตัวเป็นชิปเปอร์สมองไหลตอนนี้ไม่ได้! “ดูท่าลี่หยางจะยังไม่ไว้ใจข้า เช่นนั้นเจ้าก็มายืนเป็นเพื่อนนายของเจ้าเสียหน่อยเถอะ” ซ่งหลานหันไปพูดกับข้ารับใช้อย่างสุภาพ โจวม่านลังเลอยู่นานจึงขยับเข้ามาสองสามก้าว พร้อมกับส่งสายตา ‘เขาดีกับคุณขนาดนี้ คุณจะไม่แต่งได้หรือ?‘ มาให้คุณชายของตน วีถลึงตาตอบปัดคนสนิท แล้วกลับไปพูดกับแขก “รองเจ้าตำหนักมีธุระใดจึงได้มาที่นี่?” “ข้าต้องมีธุระเจ้าจึงจะยอมพบรึ?” รอยยิ้มอ่อนโยนเจื่อนลงด้วยความเสียใจ “มิได้ พัดเล่มก่อนที่รองเจ้าตำหนักมอบให้ช่วยชีวิตข้าถึงสองครา ซ้ำท่านยังส่งพัดเล่มใหม่มาให้อีก ข้ายังไม่ได้มีโอกาสขอบคุณท่าน” โฉมสะคราญลุกขึ้นค้อมคำนับ เรื่องนี้เขาซาบซึ้งจากใจจริง แต

บทที่ 47สัญญา แดนเองก็ได้จดหมายจากวีเช่นกัน และตอนนี้เขาก็กำลังเปิดอ่านมันรอบที่ร้อยโดยไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร หากจะบอกพ่อแม่ก็ไม่รู้ว่าควรอธิบายอย่างไรให้เชื่อ จะติดต่อเพื่อนอีกสองคนเพื่อปรึกษา เขาก็เพิ่งจะพาเรนไปก่อเรื่องจนโดยสั่งห้ามติดต่อเด็ดขาด ส่วนพฤกษ์ก็หายหัวไปไหนไม่รู้… “ยังดีที่ข้ายังเหลือเจ้า” จู่ ๆ คุณชายตัวน้อยก็พูดอะไรแปลก ๆ ออกมา เสี่ยวชีเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “หืม? แค่ข้าเอาอาหารมาให้ท่านบ้างก็หลงรักข้าแล้วรึ? ปกติท่านเป็นฝ่ายทำอาหารให้คนอื่น พอมีคนเอาอาหารมาให้ท่านเลยอ่อนไหวล่ะสิ” คนที่กำลังนั่งซึมหันไปแหวใส่คนด้านข้างทันที “ตกหลุมรักมารดาเจ้า! ก็แค่… ข้าไม่เหลือใครแล้ว” หลังจากวันแรกที่ได้พบเสี่ยวชีในซากโรงครัวเก่า แดนก็แอบออกมาจากเรือนทุกคืน และในทุกคืนจะมีคนจรจัดเนื้อตัวสกปรกมอมแมมคอยรอรับให้เขากระโดดลงมาจากกำแพงและช่วยให้เขาขี่คอปีนกลับขึ้นไปอยู่เสมอ เคราะห์ดีที่ปกติจวนสกุลวั่งของเขาปฏิบัติกับข้ารับใช้ทุกคนอย่างใจดีเกินไปนิด ข้ารับใช้เหล่านั้นจึงขี้เกียจหย่อนยานไปบ้าง ไม่มีใครคิดจะเฝ้าเรือนของคุณชายเจ้าปัญหาให้ดีสักคน คุณชายผู้ถูกกักบริเวณจึงหนีออกมาจากสถา

บทที่ 49อยู่เฉย ๆ ก็ได้เป็นคนใน “นึกไม่ถึงว่าเจ้าสำนักน้อยก็ต้องรายงานภารกิจด้วย” “ศิษย์สำนักหอสดับอักษรมีอยู่สองสาย หน่วยบันทึกและรักษาข้อมูลประจำที่หอ กับหน่วยล่าข่าวซึ่งมีหน้าที่ออกนอกสำนักไปสืบเสาะข้อเท็จจริง ข้าเป็นอย่างหลัง“ “ทำไมต้องทำให้ยุ่งยากด้วย ใครรู้เรื่องก็บันทึกไปก็ได้แล้วมิใช่รึ?” “นั่นเป็นความคิดของสำนักข่าวโดยทั่วไปที่สักแต่จะหามาให้ได้มาก ๆ โดยไม่สนคุณภาพของเนื้อหา” “แล้วมันต่างกันอย่างไร?” “ข่าวในหอสดับอักษรแบ่งเป็นสองประเภท ข่าวที่ยังไม่ได้รับการยืนยันกับข่าวที่ได้รับการพิสูจน์แล้วเรียกว่าข้อเท็จจริง และข่าวที่เราจะขายต้องเป็นข้อเท็จจริงเท่านั้น” เยี่ยเหยาดึงป้ายหยกประจำกายที่ห้อยข้างเอาขึ้นมาแตะไปที่ประตูไม้ไร้ลวดลาย วงแหวนเรืองรองปรากฏขึ้นบนบานประตูก่อนที่มันจะเปิดออก ”ที่นี่มีประตูบานใดเป็นประตูธรรมดาบ้างหรือไม่?“ พฤกษ์ถาม จะเข้าออกสำนักก็ต้องเรียนวิชา จะเข้าไปรายงานภารกิจก็ต้องมีป้าย ดีไม่ดีประตูสลักอักษรที่ผ่านมาก็คงจะลงอาคมเลิศล้ำบางอย่างที่ต้องตอบปริศนากับอสูรร้ายถึงจะเข้าได้ไม่อย่างนั้นจะโดนสวบแทนด้วยเป็นแน่ เยี่ยเหยาหัวเราะอีกแล้ว คนผู้นี้จะเส้น