All Chapters of The Fake Wife's Perfect Revenge: Chapter 161 - Chapter 170

MARAHANG natawa naman si Yumi matapos marinig iyon.“Naalala ko rin ’yon,” mahina niyang saad habang napapailing. “Sugar-free pa nga raw ’yong inorder ni Axel.”Pagkatapos no’n ay bahagya siyang napaangat ng tingin kay Adrian habang may halong hiya ang ekspresyon.“So nakita mo na pala ako noon?” mahina niyang tanong. “Hindi ba ako mukhang masyadong desperada that time?” Bahagya siyang napangiti nang alanganin. “Honestly, alam ko ring halos imposible noong makakuha ng investment para sa company ni Clyde.”Tahimik lamang siyang pinagmamasdan ni Adrian bago marahang nagsalita. “I just thought you were beautiful.”Agad na natigilan si Yumi. Sa ilalim ng mahinang ilaw at tumutulong tubig, mas naging mabigat ang dating ng mababang boses ng lalaki. Pakiramdam niya pati hangin sa paligid ay naging matamis. Bahagyang namula ang mukha niya habang umiwas ng tingin.“You’re really not serious at all,” mahina niyang bulong.Marahan namang ngumiti si Adrian bago hinaplos ang gilid ng mukha niya. “

TAHIMIK namang tumango si Adrian matapos marinig iyon, ngunit hindi pa rin agad binitiwan ang kamay niya. Mahigpit ngunit maingat ang pagkakahawak nito, tila natatakot na kapag binitawan siya ay muli na naman siyang mawawala.Bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Yumi habang nakatingin dito. Kitang-kita niya kung gaano kahirap para kay Adrian ang manatiling kalmado sa kabila ng kondisyon nito ngayon. Marahan niyang hinaplos ang likod ng kamay ng lalaki.“Be good,” mahina niyang saad. “I’ll be back in a minute.”Ilang segundo pa siyang tinitigan ni Adrian bago tuluyang marahang binitawan ang kamay niya. Ngunit kahit nakahiga lamang ito sa kama, hindi pa rin nawawala ang tingin nito kay Yumi habang naglalakad siya papunta sa maliit na dining area ng suite.Tahimik na inayos ni Yumi ang pagkain sa tray bago bumalik sa tabi ng kama. Maingat niyang itinulong si Adrian na makaupo nang maayos bago inilapag ang pagkain sa ibabaw ng adjustable table.“Eat slowly,” paalala niya habang inaayos an

“BIANCA!”Mabilis na lumapit si Clyde upang pigilan ang babae bago pa ito muling makaganti. Mahigpit nitong hinawakan ang braso ni Bianca habang bakas ang galit at pagod sa mukha.Samantala, agad ding lumapit si Daniel kay Clarisse upang pigilan ang asawa nitong tuluyang sugurin si Bianca.“Enough!”Halos mapasigaw na si Helena matapos makita ang dalawang babaeng halos magpatayan sa loob mismo ng hospital suite. Nanginginig na ang boses nito habang mabilis na lumapit kay Clarisse.“Bianca, umalis ka rito!” galit nitong sigaw habang yakap ang umiiyak na anak. “Hindi ka na nahiya! Nakikita mo nang ganiyan ang chairman pero nanggugulo ka pa!”Mariing napapikit si Clyde habang pilit hinihila si Bianca palayo.“Mom,” mabigat nitong saad, “si Clarisse ang unang nanampal.”“And she deserved it,” malamig agad na sagot ni Bianca habang pilit kumakawala sa hawak ni Clyde. “Pumunta ako rito nang maayos. Siya itong walang tigil sa pang-iinsulto.”“Maayos?” natatawang saad ni Clarisse kahit puno n

MAKALIPAS ang ilang minuto ay tuluyan ding nakatulog si Chairman Ricardo dahil sa epekto ng gamot. Tahimik na nanatili si Clyde sa loob ng VIP suite habang nakatanaw sa ama. Samantala, si Helena naman ay nanatiling gising sa gilid ng hospital bed. Pagod na pagod na ang mukha nito. Halatang ilang araw nang walang maayos na tulog dahil sa sunod-sunod na problemang bumagsak sa pamilya nila. Makalipas ang ilang sandali ay marahan nitong sinamahan si Clyde palabas ng suite upang hindi magising ang chairman. Bahagyang napahawak si Helena sa dibdib bago seryosong tumingin sa anak. “Clyde…” mabigat nitong saad. “Tell me honestly. Okay pa ba talaga ang kumpanya?” Bahagyang natigilan si Clyde, pero hindi siya agad nakasagot. At sapat na iyon para maintindihan ni Helena ang lahat. Unti-unting namutla ang mukha ng matanda habang mariing napapikit. Ano pa nga ba ang magagawa nila ngayon? Matanda na sila ni Chairman Ricardo para magsimula muli mula sa wala. At kahit bata pa si Clyde, wasak

PARANG biglang nawalan ng lakas si Bianca matapos marinig ang malamig na tono ni Clyde.Unti-unting namuo ang mga luha sa mga mata nito habang nanginginig ang labi. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang magalit. Ngunit sa sobrang bigat ng nararamdaman niya, kahit isang salita ay halos hindi niya mailabas.Tahimik lamang siyang nakatitig kay Clyde habang patuloy na pumapatak ang luha sa pisngi niya.Samantala, napabuntong-hininga si Clyde bago marahang lumapit sa side table ng study. Kumuha ito ng tissue box saka iniabot iyon kay Bianca.“Punasan mo ’yan,” mababa nitong saad.Bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Clyde kumpara kanina, at agad iyong napansin ni Bianca. Para sa kaniya, iyon na lamang ang natitirang pag-asa kaya mabilis niyang hinawakan ang kamay ni Clyde.“Please…” paos nitong bulong habang umiiyak. “Ayokong makipaghiwalay sa ’yo. Mahal kita, Clyde.”Tahimik lamang na napapikit si Clyde.“Alam mo naman…” pagpapatuloy ni Bianca habang mas humihigpit ang hawak sa kamay nito,