All Chapters of The Fake Wife's Perfect Revenge: Chapter 81 - Chapter 90

“SIR, sandali po…”Umalingawngaw ang malinaw at kalmadong boses ni Yumi sa gitna ng tensyon. Napalingon ang lahat. Mabilis siyang lumapit at hinawakan ang braso ni Heather, marahang hinila palayo upang maihiwalay ito sa ama. Napatigil ang kamay ng lalaki sa ere.Kasama ni Yumi si Adrian, at nasa likuran nila sina Lola Chandria at Lolo Alejandro. Kadarating lamang nila, at hindi pa man tuluyang nakakapwesto ay nasilayan na agad ni Yumi ang gulo. Hindi siya nag-atubiling makialam.Saglit na napatitig si Gabriel sa kanya. Ang boses ni Yumi ang unang umabot sa kanya bago pa niya makita ang eksena. At sa isang iglap, ito na ang nasa gitna ng lahat.“Mr. Tan,” mahinahon ngunit matatag na sabi ni Yumi, “naiintindihan ko ang sitwasyon. Pero sa nangyari ngayon, hindi makakatulong ang galit.” Pinanatili niyang kalmado ang tono, ngunit malinaw ang awtoridad sa kanyang pananalita.Agad namang inayos ni Mr. Tan ang kanyang tindig nang makilala si Yumi.“Miss Zamora,” pigil na sagot nito. “Hindi ko

MABILIS na lumapit ang ilang tauhan ni Amara at agad na inasikaso ang lalaking napaluhod. Halos buhatin na nila ito palabas habang pigil ang sakit sa kanyang mukha.Kasabay nito, unti-unting kumalat ang mga bulungan sa paligid. Hindi na napigilan ng mga bisita ang mag-usap-usap.Sa kabilang bahagi ng venue, mahigpit na nakakuyom ang kamay ni Mikaela habang nakatingin kay Adrian. May halong pag-aalala ang kanyang ekspresyon.Matagal na niyang kilala ang lalaki. Alam niya kung paano ito kumilos kapag seryoso. Matagal na rin niyang binalaan si Adrian tungkol kay Yumi at sa pakikisalamuha nito sa ibang lalaki, ngunit hindi ito nakinig. Ngayon, habang nakikita niya ang nangyayari, malinaw sa kanya na nasaktan ito.Sa kabilang mesa, tahimik lamang na nakaupo si Marco, pinagmamasdan ang buong eksena. Dahan-dahan niyang inilibot ang kanyang tingin sa bawat miyembro ng Villareal family. Napansin niya ang pare-parehong ekspresyon ng mga ito. Puno ng pag-aalala at pagsusuri. Bahagya siyang ngumi

MATAPOS maihatid ang karamihan sa mga bisita, napansin naman ni Marco ang isang pamilyar na pigura sa isang sulok ng venue. Si Mikaela. Mag-isa at tahimik na nakaupo, parang ayaw pang umalis. Hindi ito sumabay sa pamilya. Hindi rin siya nakihalubilo sa iba na para bang pinipilit nitong sa lugar upang hindi ito mapansin ng iba.Pero nang mapansin ni Mikaela na halos wala na ang tao, dahan-dahan siyang tumayo na walang kasigla-sigla at parang isang robot.“Miss Yu,” mahinahong tawag ni Marco habang papalapit.Napahinto ang babae at marahang lumingon. Halatang pagod ang mukha nito. Bahagyang namumula ang mga mata, pero pilit pa ring inaayos ang sarili.“May kailangan ka?” malamig niyang tanong.Sandaling natahimik si Marco bago sumagot. “I noticed you’re not okay,” mahinahon niyang sabi. “May kulang ba sa pag-asikaso sa’yo tonight?”Umiling si Mikaela. “Wala,” maikli niyang sagot.Pero malinaw na hindi iyon ang totoo.“Nakainom ka,” dugtong ni Marco. “I can have my driver take you home.”

“WOMANLY compassion,” malamig na komento ni Aldrick matapos ang ilang sandaling katahimikan.Bagaman mas malinaw na ngayon sa kanya ang sitwasyon ni Yumi sa mga Monteverde, hindi pa rin tuluyang nawala ang bigat sa kanyang loob. Hindi na kasing dilim ang ekspresyon niya kumpara kanina, ngunit nanatili ang pag-aalinlangan.Kahit na malinaw na si Yumi ang nasaktan at hindi nito sinadyang itago ang nakaraan, hindi pa rin maikakaila na anim na taon siyang nasangkot sa isang komplikadong relasyon. At ang biglaang kasal nila ni Adrian ay maaaring may mga problemang hindi pa nakikita. Bukod pa roon, hindi obligasyon ng pamilya Villareal na makialam sa personal na alitan ng iba.“Aldrick, huwag kang ganyan,” mahinahong saway ni Celeste. “Napilitan lang si Yumi. Kung ako ang nasa sitwasyon niya, hindi ko rin gugustuhing ipagsigawan ang ganoong bagay.”Karaniwan ay sumasang-ayon si Celeste sa asawa, ngunit sa pagkakataong iyon ay malinaw ang kanyang paninindigan. Para sa kanya, si Yumi at Adria

“HER NAME is Yumi, and she’s my wife...”Dahan-dahang lumuhod si Yumi sa tabi ng asawa, hindi alintana ang damong mamasa-masa dahil sa hamog.“Mom, hello po,” marahan niyang sabi, malambot ang boses ngunit puno ng sincerity. “Ako po si Yumi.” Saglit siyang huminga bago nagpatuloy. “Don’t worry, I’ll stay with Adrian from now on. I’ll take good care of him.”Bahagya siyang napangiti, ngunit may bigat ang emosyon sa kanyang mga mata. “And thank you for giving birth to such a good man. Napakabuti po niyang anak.”Ang mga salitang iyon ay tila tumagos sa pinakailalim ng puso ni Adrian. Bigla niyang hinigpitan ang hawak sa kamay ng asawa na para bang tahimik na pasasalamat.Mula pagkabata, ang tanging naririnig ni Adrian tungkol sa kanyang ina ay puro panghihinayang. Na nakakaawa ito. Na sayang ang buhay nito. Na ang pagsilang niya ang naging dahilan ng pagkawala nito. Na siya ang nag-alis ng kaligayahan ng kanyang ama. Dumating pa sa puntong inisip niya na sana, hindi na lang siya ipinang