ログイン共有
บทที่ 59 รีบมาก
公開日:
2026-04-05 21:09:44
最新チャプター
ล่ามเมีย บทที่ 128 บุกก่อนได้ฆ่า
ปัจจุบัน เพราะไม่มีคำสั่งให้ต่อต้านเขาจากเคนซากิ เรียว การเดินไปข้างหน้าของเหมันต์จึงไม่ถูกยับยั้ง นาทีนี้เขาเดินผ่านกลุ่มทรชนก็มีแต่เหวกให้เขาทุกคน ร่างสูงเปียกปอนในชุดสูทสากลที่สะพายดาบเอาไว้ข้างหลัง ขาดแต่การก้มศีรษะของเหล่าลูกน้องเท่านั้น เพราะสถานการณ์ยังครึ่งๆกลางๆ และทะแม่งๆ แต่ไร้คำสั่งจากนาย จนกระทั่งร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา..โอยาบุนเคนซากิ “มาเร็วกว่าที่คิดนะ” สาเกถูกรินลงแก้วอย่างเชื่องช้าและใจเย็นที่สุดเท่าคนแก่คนหนึ่งจะทำได้ ย้อนแย้งกับในใจที่ร้อนรน แม้จะเป็นถึงหัวหน้าแก๊งที่เก่งกาจชำนาญการ แต่นั่นก็นานมาเป็นชาติแล้ว เขาละวางมือจากการสังหารคน และถึงเคยทำในสมัยนั้น ก็ไม่ได้โหดเหี้ยมเท่ากับลูกชายบุญธรรมในตอนนี้ ร่างสูงตรงหน้าเมื่อตัดสินใจจะฆ่าใคร เขาไม่เคยลังเล คนที่ไม่ตาย แต่บอกว่าตาย นั่นเป็นการขู่ที่เขาไม่เคยคิดจะฆ่าตั้งแต่ทีแรก อย่างเช่น..ภรรยาของเขา “ผมต้องมาครับ” ถึงจะมีความแค้นมากล้นทวีแต่เขาก็ยังมีความอดทน เหมันต์ก้มต่ำค้างเอาไว้ก่อนเงยหน้าขึ้นมาสบตาค
ล่ามเมีย บทที่ 127 ล้างบาง
คฤหาสน์ญี่ปุ่นโบราณท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำ เสียงฝนกระทบหลังคากระเบื้องดินเผาดังซัดสาด แสงนีออนสลัวสีแดงจากป้ายหน้าคฤหาสน์สะท้อนกับพื้นน้ำเจิ่งนอง อินเวร์โนในชุดสูทสากลสีดำ ไทเกทต์ คัตติ้งเนี๊ยบ ในมือขวาของเขาไม่ใช่ปืน แต่เป็นดาบคาตานะ ฝักดำด้าน สีเดียวกันกับเส้นผมที่เปียกปอนปรกหน้า เขากับคานโลซุ่มอยู่จุดนี้มาสองวันแล้ว เพื่อแผนที่วางไว้อย่างรัดกุมถูกใช้ประโยชน์อย่างแยบยล และวันนี้เป็นวันที่ช่องทางสะดวก เนื่องจากฮานะต้องออกไปซ้อมยิงปืน และทำกิจกรรมตามประสาลูกหลานยากูซ่า แน่นอนว่าการเดินทางครั้งนี้ขนลูกน้องไปหลายสิบคน เป็นการทุ่นแรงเขาได้พอควร “มึงตามฮานะไป ส่วนกูจะเข้าไปในนั้นเอง เมื่อกี้ที่ติดตามนับคร่าวๆราวสิบห้าคน มึงเอาอยู่ใช่ไหม” คานโลหันขวับ กำลังคัดค้านให้กับคำสั่งผู้เป็นนาย แต่ทำได้แค่ในใจเท่านั้น “ผมน่ะเอาอยู่ แต่นายจะไหวเหรอครับ เข้าไปคนเดียว ในนั้นห้าร้อยคนได้นะครับ” “มึงแยกร่างได้ไหมล่ะ” “ครับ แน่นอนว่าแยกไม่ได้”“ก็ใช่ไง”“ตามแล้วให้ทำไงครับ ฆ่าเลยไหม” “ไอ้สัส มัดเป
ล่ามเมีย บทที่ 126 ไม่มีเงาหัว
“ฝากมึงดูแลที่นี่ด้วย” เสียงทุ้มเอ่ยฝากฝังลูกน้อง เขาตั้งใจจะไปคนเดียว หากแต่คนข้างหลังกลับไม่ยอม เขาส่ายหน้า และไม่รับปาก จนทำให้คนพูดต้องเหลียวหลังไปมองพลางขมวดคิ้ว “อะไร” “ผมจะไปกับนายครับ” “ไม่ต้อง” “ขอผมไปด้วยครับ” คานโลยืนยันเสียงแข็งอย่างไม่กลัวนายจะโกรธ ถือวิสาสะมองตาของเขาผ่านแว่นกันแดดสีชานั้นอย่างบังอาจ เขาไม่ต้องการจะมองดวงตาผู้เป็นนาย เพื่อเดาว่ากำลังคิดอะไร แต่อยากให้นายมองแววตาของเขาแทน และจงรู้ไว้ว่าเขาจะไม่ถอยเพียงครึ่งก้าว ต่อให้มีคำสั่งขั้นเด็ดขาด “ทำไม? ทั้งที่รู้ว่าอาจตาย” “นี่ก็เป็นอุดมการณ์ของผมเหมือนกัน” “อุดมการณ์ห่าไร อุดมการณ์ที่มึงหมายถึงมันจบตั้งแต่ศพเสี่ยจางแล้ว นั่นศพสุดท้ายมึงลืมไปแล้วเหรอ” “ไม่ลืมครับ แต่นายเป็นนายของผมจะปล่อยให้ไปตามลำพังได้ยังไง พ่อผมรู้คงด่าผมเช้าเย็นแน่ ถึงจะไม่มีทางฟื้น แต่สามารถเข้ามาด่าผมในฝันได้นะครับ” เจอประโยคนี้เข้าไป ร่างสูงถึงกับยืนนิ่ง คานโลไม่มีทางเห็นว่าภายใต้แว่นกันแดดราคาแพงนั้นมีแววตาเป็นแบบไหน แล
ล่ามเมีย บทที่ 125 ฝากด้วย
โกดังร้างแห่งหนึ่งในที่ลับตาคน ซาโตรุถูกอุ้มมาที่นี่ เสียงนกกระพือปีกอยู่ใกล้กันบ่งบอกถึงความเงียบที่มี อันที่จริงไม่ต้องรอให้นกบินมาเขาก็รู้ที่นี่มันวังเวงแค่ไหน เพราะขนาดลมหายใจของตัวเองยังได้ยินมัน เมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือของเหมันต์ เขาไม่มีทางรอดแน่ นั่นคือสิ่งที่เขากำลังคิด ทว่าไม่สามารถคาดเดาแววตาคมกริบที่ทอดมองมาในตอนนี้ ที่มันทั้งลุ่มลึกทั้งดำขลับซะจนเขาต้องนิ่งตาม และรอคำถามเท่านั้น “ขอโทษแทนลูกน้องผมด้วยนะครับ ที่ทำกับคุณรุนแรงเกินไป ผมก็แค่อยากจะคุยกับคุณดีๆและเป็นการส่วนตัว” คงไม่มีคำอื่นให้ซาโตรุพูดนอกจากคำว่าไม่เป็นไร ทั้งที่เขาเพิ่งจะถูกใครสักคนตบกบาลเข้าอย่างจังจนหน้าคะมำ หากแต่ที่เจ็บใจไม่ใช่เพราะแรงมหาศาลโบกจนหัวแทบหลุด แต่มันคือการถูกคลุมด้วยถุงดำก่อนจับตัวมาต่างหาก มันทำให้เห็นหน้าคนทำไม่ได้ “ครับ” “เขาส่งคุณมาฆ่าใคร” เป็นคำถามที่ตรงดิ่งไม่มีซัดโค้ง คนถูกถามตั้งตัวไม่ทันถึงกับชะงัก และเม้มปากแน่นภายหลัง “ถ้าคุณชายจับผมได้แบบนี้แล้ว ก็ฆ่าเสียเถอะครับ อย่าถามกัน
ล่ามเมีย บทที่ 124 เด็กสามขวบ
ด้านของลลิสา เธอยังนอนอยู่บนเตียงอยู่เลย ทั้งที่เขานั่งเรือออกไปจากเกาะตั้งนานแล้ว “ทำไงดีล่ะ เหงาชะมัด” ยังไม่ทันข้ามวันก็รู้สึกได้เลยว่าหลังจากนี้อีกสิบวันต้องแย่แน่ๆ ต่อให้มีคนอยู่ด้วยอีกตั้งหกคน ทว่าดูก็รู้พวกเขาขีดเส้นของตัวเองเอาไว้ เหมันต์คงสั่งห้ามเข้าใกล้แบบสนิทชิดเชื้อ “สิบวันได้ยัง?” ร่างบางพึมพำก่อนคลำหาโทรศัพท์ น่าตลกที่เธอเพิ่งจะนึกเรียกร้องหามัน ทั้งที่ไม่สามารถใช้งานได้นอกจากเล่นเกม เนื่องจากถูกเจ้าของเกาะตัดสัญญาณทิ้ง พอมานึกอีกที สภาพของเธอในตอนนี้มันแตกต่างกับโดนขังตรงไหน? ลลิสาถอนลมหายใจพรืดซะจนผมหน้าม้าซีทรูสไลด์ปลิวว่อน ลุกขึ้นมานั่งหลังตรงพิงพนัก ดวงตาคู่สวยเหนื่อยล้าแกว่งไปแกว่งมา ไม่นานก็เกิดแสงประกาย นึกออกแล้วว่าจะทำอะไรดี “ในครัวมีมาม่าไหมนะ”...xxx... เสียงสายฝนกระทบหลังคารถดังก้องในความเงียบ มาเฟียหนุ่มทอดสายตามองหยดน้ำที่ไหลรินบนกระจกหน้าต่างคล้ายกับหยดน้ำตาของใครสักคนที่เพิ่งจะเห็นมา “เวรเอ้ย ฝนตกเฉยเลย” เสียงบ่นของคา
ล่ามเมีย บทที่ 123 ออกจากเกาะ
ใครไม่เป็นลลิสาคงเข้าไม่ถึงความรู้สึก! แหงสิ..ไม่เป็นคนนั้น จะรู้ได้ไง สามีของเธอนั่งมองตาละห้อย แต่เชื่อไหมว่า เธอนั้นละห้อยกว่า “ระทึกใจดีจริงๆ” ลลิสาขบริมฝีปาก เอ่ยคำประชดออกมาแค่ตัวเองได้ยิน ก่อนจะถอนหายใจออกมาดังกว่าคำที่พูด มองเข้าไปในตาของเขา “ถ้าเป็นคำสั่งของคุณ ผมก็จะทำตาม” “หึ ก็แหงอยู่แล้วล่ะ เพราะถ้าคุณไม่ทำตาม ก็ต้องตายไม่ถูกรึไง” ร่างบางทำเสียงเฮอะขึ้นจมูก ตั้งใจหัวเราะเยาะเขาแต่กลับเข้าตัวเอง เมื่อพูดถึงเรื่องตายขึ้นมา แล้วพบว่าภายใต้ความพยายามทำตัวตามสบายอยู่นั้น ก้นบึ้งของเธอมีความกลัวซ่อนอยู่...เธอกลัวเขาตายจัง “ผมเป็นห่วงคุณนะ” “สาเข้าใจแล้ว และเข้าใจด้วยว่าทำไมคุณถึงได้พามาที่นี่” แล้วทำไมเขาถึงไม่คิดว่าเธอจะเป็นห่วงเขาบ้าง ว่าไป...ถ้าถามออกไปแบบนี้ เรื่องจะยืดยาวไหมนะ ลลิสาเผยยิ้มจางๆที่มุมปาก เธอพยายามยิ้มเพราะไม่อยากให้การห่างกันในครั้งนี้เป็นไปด้วยความเศร้า แต่การทำแบบนั้นก็ฝืนใจตัวเอง รอยยิ้มถึงได้ดูแปลกๆชอบกล “ผมต้องไป...”
ล่ามเมีย บทที่ 33 อยากลอง
"อา.." เริ่มเรียกเสียงครางของคนใต้ร่างออกมาบ้างแล้ว เจ้าของหัวใจที่เต้นราวกับกลองศึก สมองขาวโพลนราวกับไม่มีอะไรอยู่ภายในนั้น กายสาวกระตุกตามสัมผัสอันหนักหน่วงของเขา ไม่ว่าจะโดนจุดไหน เป็นว่าจุดนั้นจะต้องร้อนรุ่มประหนึ่งถูกไฟแผดเผา เธอมัวเมาในรสสวาท ลืมไปแล้วเขานั้นจัด
ล่ามเมีย บทที่ 32 สัมผัสใหม่
ทันทีที่เขาพูดจบริมฝีปากของเธอก็สั่นระริก ไม่ทันได้เอ่ยคำทักท้วงก็ถูกฉกฉวยไปด้วยความร้อนฉ่าจากอวัยวะเดียวกัน กลายเป็นความจำเป็นที่จะต้องกลืนสิ่งนั้นกลับไปด้วยความจำใจ เขาทาบริมฝีปากลงมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักขึ้นจนกลายเป็นความเร่าร้อน ปลายลิ้นร้ายชุ่มชื้นหยอกเย้
ล่ามเมีย บทที่ 35 เสร็จพร้อมกัน
“พร้อมแล้วบอกนะครับ” เขาจุมพิตซับน้ำตาให้ ความอ่อนโยนที่ไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากคนอย่างเขา มาเฟียขึ้นชื่อว่าป่าเถื่อน ฆ่าคนเหมือนผักเหมือนปลา และสิ่งนั้นก็เหมือนจะช่วยปลอบประโลมให้ความตึงเครียดก่อนหน้านี้ของเธอมลายหายไป ลำคอของเธอแห้งผากจังหวะกลืนก้อนเจ็บ มือที่กำฟ
ล่ามเมีย บทที่ 37 เดินห้างกับลูกน้องของเขา
หลังร่วมโต๊ะอาหารในมื้อเช้าด้วยกันแล้ว เขาก็สั่งให้เธอเก็บของ แต่มีของอะไรที่จะให้เธอเก็บล่ะ นอกจากเสื้อผ้าที่เขาให้คานโลไปหามาให้ แน่นอนว่าจับตัวไหนมาคู่กัน ก็เหมือนจะเป็นศัตรูกันมากกว่ามิตรไมตรี สุดท้ายได้ชุดเสื้อกล้ามสีขาว และกางเกงลินินสีน้ำตาลอ่อน คลุมด้วยเสื้อโค้ทแขนยาวส
あなたも気に入るかもしれません
มาเฟียคลั่งรัก
ยัยแม่มดแสนน่ารัก141.4K ビューเด็กเลี้ยงมาเฟีย
ยัยแม่มดแสนน่ารัก15.1K ビューคลั่งรักเด็กซื่อ NC20+
Beefy Cat22.2K ビューเมียมาเฟีย
มดตัวจี๊ด23.3K ビューปะป๊าหนูคือวิศวะตัวท็อป
แอดอ้วน นามปากกาเงินล้าน6 ビューร้ายห้ามรัก
หญิงเพียว595 ビューเริงรัก มาเฟียเถื่อน ( My Sexy Girl )
พริ้มพราว944 ビューเสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย)
Tiwa128 ビュー
