All Chapters of Sold By My Husband, Pampered By The Billionaire: Chapter 121 - Chapter 130

"Dalhin niyo siya sa Emergency OB Suite," maawtoridad na utos ni Chloe sa mga staff.Nang marating namin ang pinto ng tanging mga doktor lang ang pwede, hinarang na ng mga nurse si Tyler. "Sir, hanggang dito na lang po kayo. Kami na pong bahala sa kanya.""T-Tyler!" umiiyak kong tawag sa kanya habang sapilitan kaming pinaglalayo."Hihintayin kita rito sa labas." Iyon ang huli kong narinig bago sumara ang pinto.Pinaligiran agad ako ng medikal na kagamitan. Kahit nanghihina ang buong katawan ko at ramdam ko ang lamig ng pawis sa aking noo, pinilit kong huwag pumikit. Natatakot ako na baka kapag ipinikit ko ang aking mga mata ay hindi ko na muling mayakap ang anak ko.Mabilis na nagsuot ng surgical gloves si Chloe at lumapit sa gawi ng hita ko, habang ang dalawang nurse ay abala sa pagsaksak ng IV line sa aking kaliwang kamay at pagkabit ng mga monitor sa aking dibdib."Chloe, please.. ang baby ko... huwag mong hayaang mawala siya. Nagmamakaawa ako sa'yo, Chloe, iligtas mo ang anak ko,"

"Kahit pa," mariing putol ni Tyler, ang boses niya ay seryoso ngunit mababa pa rin, halatang iniiwasan na huwag akong sigawan. "Dapat sinabi mo pa rin sa akin, Sophia. I'm your fiancé. May karapatan akong malaman ang bawat galaw at bawat pagtatangka ng lalaking yun na lumapit sa'yo. Even Anya didn't tell me anything! Ni wala akong kaalam-alam na ganoon pala ang nangyari sa loob ng korte noong nakaraan. Ang sabi mo lang sa akin ay malakas ang laban ninyo."Hindi na ako sumagot pa. Napayuko na lang ako habang pinaglalaruan ang gilid ng aking kumot. Siguro nga ay tama siya... dapat ay sinabi ko na lang sa kanya ang lahat ng nangyari. Pero ayaw ko naman kasi na bawat maliit na problema ay iatasa ko pa sa kanya. May sarili din naman siyang buhay at mabigat na responsibilidad. He is running a massive company. Ayaw kong isipin niya na pabigat ako, at ayaw ko rin naman na sa akin na lang umiikot ang buong mundo niya araw-araw.Sa gitna ng aming tahimik at tensyonadong pag-uusap, biglang may s

Kanina pa ako walang kurap na nakatitig sa screen ng cellphone ko. Nakailang ulit na akong nagtipa ng mensahe para kay Tyler, pero sa huli, natatakot akong isend kaya muli ko rin itong binubura.Mag-aalas-onse na ng gabi pero hindi pa rin siya bumabalik dito sa VIP room. Alam kong labis siyang disappointed sa naging desisyon kong ilihim ang mga nangyaring kaganapan sa amin ni Rowan. Pero sana naman... pakiusap, huwag naman siyang tuluyang umiwas o maging cold sa akin. Hindi ako sanay na ganyan siya. Pakiramdam ko ay unt-unting hinuhukay at pinipiga ang dibdib ko sa tindi ng bigat.Muli akong napabuntong-hininga sa ikatlong pagkakataon, bago binalingan ng tingin si Mrs. Santibañez na tuluyan nang nakatulog sa sofa sa paghihintay. Ang sabi ni Tyler kanina ay babalik siya sa loob ng dalawang oras, pero mahigit tatlong oras na ang lumipas.Ibinaba ko na ang cellphone sa ibabaw ng bedside table at dahan-dahang ipinikit ang aking mga mata upang piliting matulog. Kabilin-bilinan sa akin ni C

Matapos ang tatlong araw na pamamalagi ko sa ospital sa ilalim ng mahigpit na obserbasyon ni Chloe, sa wakas ay pinayagan na rin akong makalabas at makauwi sa mansyon. Ramdam ko na ang unt-unting pagbabalik ng lakas ng aking katawan, kahit na kailangan ko pa ring mag-ingat sa bawat pagkilos.Kasalukuyan kaming abala sa aming kwarto habang naririnig sa labas ang kalansing at ingay nina Manang na nagliligpit ng mga gamit na dadalhin para sa nalalapit naming paglipat sa bagong bahay."Sophia, iha. Kailangan pa ba ito ni Tyler? Ano bang laman ng wooden box na ito?"Napatigil ako sa aking ginagawa nang marinig ang mausisang tanong ni Mrs. Santibañez habang nag-aayos ng ilang gamit sa may estante. Napalingon ako sa gawi niya at nakitang hawak niya ang isang pamilyar na kahon, ang kahon kung saan ko natuklasan noon ang mga larawan ko na kinunan ni Tyler sa akin.Dali-dali akong tumayo mula sa pagkaka-upo sa kama, iniwan ang tinitiklop kong mga damit ni Tyler, at mabilis na lumapit sa kanyang

Kinabukasan, maaga kaming bumiyahe patungo sa mental facility kung saan nakakulong si Glory. Hindi naging madali ang pagpasok dahil napakahigpit ng seguridad ng pribadong institusyong ito. Pinalilibutan ito ng matataas na pader na may mga barbed wire at bantay-sarado ng mga armadong security guards sa bawat checkpoint.Mabuti na lamang at kasama namin ang isang retiradong Police General, ang isa sa mga pinakamalapit at pinagkakatiwalaang kaibigan ng Lolo ni Tyler. Dahil sa kanyang impluwensya at awtoridad, mabilis kaming pinayagang makapasok sa loob ng administration building nang walang dumaan sa mahabang proseso.Narito pa rin daw si Glory at hindi naman lumalabas. Pero paano siya nakakuha ng litrato ni Tyler? Iyon ang tanong doon. Paano?Isang lalaking naka-puting lab coat, na mukhang isa sa mga residenteng doktor at chief administrator ng pasilidad, ang personal na sumalubong at nag-asikaso sa amin. Pagkatapos basahin ang aming mga dokumento at dumaan sa isang oryentasyon tungkol