Alle Kapitel von Sold By My Husband, Pampered By The Billionaire: Kapitel 101 – Kapitel 110

TYLER"Pinaalis mo siya?!" pasigaw kong tanong, nagsalubong ang aking mga kilay at tuluyang nagdilim ang aking paningin sa tindi ng galit.Pero hindi nagpatalo ang aking ina. Tiningnan niya ako nang diretso at mapagmataas na isinabat. "At bakit hindi ko siya pwedeng paalisin sa mansyong ito?"Buong pwersa kong hinampas ang ibabaw ng lamesa gamit ang aking palad, dahilan para gumalaw at gumanasgas ang baso ng alak sa tabi namin. "Mom, she's my fiancée! You have no right to meddle in my relationship with her!" bulyaw ko, halos magputukan ang mga ugat ko sa leeg sa tindi ng pagwawala ng emosyon ko.Isang malakas na sampal ang iginawad niya sa aking pisngi, sapat na para mapabaling ang mukha ko sa gilid."I am still your mother, Tyler!" nanginginig sa galit na sigaw niya, habang itinuturo ako ng kanyang hintuturo. "Walang magandang naidulot ang babaeng iyon sa'yo mula noon hanggang ngayon! Iniwan ka na niya, ginawa niyang katatawanan ang pamilya natin, at hanggang ngayon ay kasal pa rin s

TYLERPaglabas ko ng aking kwarto, awtomatiko akong napahinto at napatingin sa matagal nang nakasaradong pintuan ng silid ni Sophia.I missed her so much. Sobrang sakit ng pangungulila ko sa kanya, at halos gabi-gabi ko na siyang napapanaginipan. Sa mga panaginip ko, masaya siyang nakangiti sa akin at parang totoong-totoo na nakatabi ko siya sa pagtulog, ramdam ang kanyang init, bago ako gigisingin ng malungkot na katotohanan tuwing umaga.Lumipas ang isang linggo, hanggang naging apat, at tuluyang umabot sa isang buwan ang mga araw, pero wala pa ring bakas o kahit anino ni Sophia. Halos mapuntahan na namin ni Axel ang lahat ng mga inn, hotels, motels, at kung ano-ano pang pwedeng tuluyan sa loob at labas ng lungsod. Pero bigo pa rin kami. Sa huli, napilitan na akong mag-hire ng isang pribadong investigator dahil halatang sinasadya at ayaw talaga ni Sophia na magpakita sa akin. Matapos kasi nitong sumagot sa tawag ko noong gabing umalis siya ng mansyon, hindi ko na muling nakontak ang

TYLERAlas-tres y medya na ng hapon nang tuluyang lumapag ang private jet ng The Santibañez Group sa paliparan ng Hó Chí Mính City. Hindi na kami nag-aksaya pa ng oras, agad kaming dumeritso ni Axel upang mag-check in sa nakuha niyang private suite na matatagpuan malapit mismo sa main square kung saan nakunan ang video presentation ni Sophia.Pagkababa pa lang ng mga gamit namin sa suite ay hinarap ko na si Axel para hatiin ang aming trabaho."Axel, magsimula ka nang magtanong-tanong sa malalaking hotels, boutique inns, at mga Airbnb listings dito sa paligid kung may registered guest ba under the name of Sophia Aragon," utos ko sa kanya habang isinusuot ang aking coat."Paano kayo, Sir?" tanong niya."Ako naman ang titingin at mag-iikot sa mga maliliit na apartment complexes at mga room for rent sa mga eskinita," sagot ko. Kung gustong magtago ni Sophia nang matagal nang hindi gumagastos nang malaki, mas pipiliin niyang manirahan sa mga simpleng paupahan kaysa sa mga mamahaling hotel.

Noong umalis ako sa Pilipinas, sinabi ko sa sarili ko na hindi na ako babalik doon. Desidido na akong magpakalayo-layo sa isang lugar kung saan walang nakakakilala sa akin at walang nakakaalam ng aking nakaraan. Alam ko kasi na hahanapin at hahanapin ako ni Tyler kung mananatili lang ako sa bansa, at natatakot ako dahil alam ko rin kung gaano siya kapursigido, na mahahanap at mahahanap niya ako. Alam ko ang sarili ko na... kapag nakita ko siya, bibigay ako. Babalik ako sa kanya at sasama ako sa kahit saan niya gustuhin. Kaya bago ko pa magawa ang kahinaang iyon, pinili ko nang lumipad patungo rito sa Vietnam. Pero hindi ko akalain na kahit sa ibang bansa... muli’t muli niya pa rin akong matatagpuan."Alam ba... ng Mommy mo na narito ka? Hindi ka na dapat pumunta pa rito," kagat-labi kong tanong bago dahan-dahang lumunok ng laway."She knows," mabilis na sagot ni Tyler. "Alam niyang pupunta ako rito, at alam niyang ikaw ang pupuntahan ko. Sinabi ko naman sa'yo noong tumawag ako noong g

Napalunok ako nang tuluyang huminto ang sasakyan sa loob ng malawak na garahe ng mansyon ng pamilya Santibañez. Mukhang napansin ni Tyler ang naging reaksyon ko at ang panlalamig ng aking mga kamay. Binalingan niya ako nang may malambot na ngiti sa kanyang mga labi at agad na hinawakan nang mahigpit ang aking palad upang payapain ang nagwawala kong dibdib."Don't be nervous. Everything will be okay," malambing niyang bulong, sapat na para tuluyang pawiin ang natitira kong takot.Tumango ako sa kanya at pinilit na ngumiti pabalik. Sabay kaming bumaba ng sasakyan at sabay na humakbang patungo sa pintuan. Pagkabukas na pagkabukas pa lang ng pinto ay agad na bumungad sa amin ang pamilyar na mga mukha sa sala. Naroon sina Manang Loring, si Amesyl, ang iba pang mga kasambahay, at ang Mommy ni Tyler. Bakas sa kanilang mga mukha na kanina pa sila hindi mapakali at talagang naghihintay sa aming pagdating.Sa isang sulyap ay agad na nagtama ang paningin namin ng ina ni Tyler. Mabilis siyang na