Lahat ng Kabanata ng Sold By My Husband, Pampered By The Billionaire: Kabanata 141 - Kabanata 150

Mabilis na tumayo si Tyler. Lumapit siya sa may veranda at marahas na hinila ang mahaba at makapal na kurtina doon. Pinunit niya iyon nang pahaba, bago hinati sa apat na piraso daily wala siyang makitang lubit dito sa loob ng kwarto.Lumapit siya sa walang malay na katawan ni Glory na nakasubsob pa rin sa sahig. Pinigilan niya ang mga kamay nito sa likod bago sinimulang itali nang mahigpit."Higpitan mo pa... maging ang mga paa niya," pabulong kong paalala. "Napakalakas niya. Daig pa niya ang lalaki. Huwag mo siyang bibigyan ng pagkakataon na makawala o makasipa kapag nagising siya.""I know. She was a former Taekwondo player," seryosong sagot ni Tyler habang marahas na hinahatak ang buhol ng kurtina sa mga pulso ni Glory. "Kahit sakal-sakal ko na siya kanina bago ako mawalan ng malay, nagawa pa rin niya akong siko-sikuhin at makawala sa akin. Mabilis siyang nakatakbo sa gilid at nakuha pa niya ang binili mong flower vase. Iyon ang ipinamalo sa ulo ko. She’s very capable of harming an

Nakaupo ako sa passenger seat habang mariing nakahawak ang mga kamay ko sa seatbelt. Sa harap namin, natatanaw ko ang unt-unting pag-usad ng mobile patrol ng mga pulis, kung saan lulan si Glory.Nang sa wakas ay makarating kami sa tapat ng police headquarters, ipinarada ni Tyler ang sasakyan sa gilid. Sabay kaming bumaba. Pagkabukas ko ng pinto, agad na sumalubong sa balat ko ang malamig na simoy ng hangin ng gabing iyon. Dahil manipis lang ang suot kong dress na inilaan ko pa naman para sa naudlot naming dinner date, hindi ko napigilang yakapin ang sarili ko at bahagyang haplusin ang aking mga braso.Napansin agad iyon ni Tyler. Lumapit siya sa akin, ang mga mata ay puno ng lambing at pag-aalala. "Are you cold, love?"Hindi na niya hinintay ang sagot ko. Agad niyang hinubad ang kaniyang suit jacket at maingat iyong ipinatong sa mga balikat ko.Tumingala ako sa kaniya at ngumiti. "Thank you."Lumingon ako sa direksyon ng mobile patrol na huminto hindi kalayuan sa amin. Binubuksan na n

Ang puting kisame ang unang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong imulat ang aking mga mata. Napapikit ako nang mariin habang pilit na kinikilala ang paligid. Hindi ito ang kwarto namin ni Tyler.Nasa ospital na naman ako.Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko bago ko ibinaling ang aking tingin sa may pintuan. Bahagya itong nakasiwang, sapat para matanaw ko ang likod doon. Nakatalikod si Tyler sa pinto, at mula sa labas ng kwarto ay may kausap siya. Dahil sa katahimikan ng paligid, malinaw na umabot sa aking pandinig ang bawat salitang binibitawan ng kaniyang kausap."Goodness, Tyler. Hindi ba't sinabi ko sa'yo na huwag na huwag mo siyang bibigyan ng stress?" pangaral ni Chloe. Kahit mahina lang ang kaniyang boses. "Kung noong mga nakaraang buwan ay malakas pa ang kapit ng bata, ngayon ay hindi na. I can barely hear the heartbeat. Humihina ang kapit ng bata."Hindi sumagot si Tyler. Mula sa puwesto ko, nakita ko ang bahagyang pagbaba ng kaniyang mga balikat."Hindi ko a

Nilingon ko si Manang Loring habang unt-unti akong umaakyat sa hagdanan ng private jet na nakapark sa pribadong hangar ng paliparan. Nakatayo siya roon sa tabi ng sasakyan, pilit na kumakaway habang walang tigil sa pagpunas ng kaniyang mga luha. Sa tindi ng mga nangyari nitong mga nakaraang araw, hindi ko na rin napigilang mangilid ang luha at tuluyang humagulgol. Mamimiss ko nang husto ang matanda. Kahit pa sabihing modernong panahon na ngayon at may video calls naman, napakalaki pa rin ng pagkakaiba kapag nayayakap at nakikita mo nang personal ang tao. Mamimiss ko ang mga luto niya, ang mga payo niya, at ang init ng kaniyang pag-aaruga.Naramdaman ko ang marahang pagdaiti ng braso ni Tyler sa aking balikat. Inakbayan niya ako habang inaalayan ang bawat hakbang ko paitaas hanggang sa tuluyan kaming makapasok sa loob ng eroplano. Isang pagbati agad ang isinalubong sa amin ng isang flight attendant.Dinala ako ni Tyler patungo sa pribadong master bedroom na nasa loob mismo ng jet. Napa

Hawak ni Tyler ang kaniyang tablet habang magkatabi naming pinapanood ang screen na kasalukuyang nagriring. Hindi nagtagal, mabilis na sumalagmak ang mukha ni Mrs. Santibañez sa screen, at sa likod niya ay pilit na sumisingit si Manang Loring na may hawak pang sandok."Sophia! Tyler! Ligtas ba kayong nakarating? Kumusta ang biyahe niyo? Kumusta ang lagay mo, Sophia? Ang apo ko?" sunod-sunod na tanong ng ina ni Tyler. Bakas sa kaniyang mga mata ang matinding pananabik, na para bang isang taon kaming nawala imbis na isang araw lang ang nakalilipas.Natawa ako nang bahagya at mas inilapit ang mukha ko sa camera. "Nasa ayos po kami. Napakaganda po rito sa Switzerland. Ang lamig nga po ng hangin kahit tag-araw ngayon, parang nakabukas lang ang aircon buong magdamag.""Aba'y salamat naman sa Diyos!" sabat naman ni Manang Loring na tuluyan nang umagaw sa kalahati ng screen. Kitang-kita ko ang pamumula ng kaniyang mga mata, halatang umiyak na naman ito bago sumagot sa tawag. "Naku, Sophia, ih