บททั้งหมดของ Sold By My Husband, Pampered By The Billionaire: บทที่ 71 - บทที่ 80

Napahilot ako sa aking batok habang dahan-dahang humahakbang papasok sa mansyon. Ramdam ko ang bigat ng pagod sa aking buong katawan, bandang alas-onse na rin ng gabi at tila hinuhugot na ang lahat ng lakas ko.Matapos naming madala ang babae sa ospital, hindi naman naging mahirap na mahanap ang pamilya nito. Napag-alaman namin na may dalawang records na rin pala siya ng attempted suicidè, at sa ospital na iyon din siya dinala noon. Her name is Glory, a 24-year-old bakery owner.Nakausap namin nang sandali ang kanyang lola na umiiyak pa habang nagpapasalamat sa amin. Ayon sa kanya, ikakasal na dapat si Glory at ang fiancé nito, pero sa hindi inaasahang pagkakataon ay sumama ang lalaki sa ibang babae. Doon na nagsimulang mawala sa katinuan si Glory. Ang mga nakaraang attempt niya ay sa loob lang daw ng bahay nila, kaya laking gulat ng lola niya na sinubukan na itong gawin ni Glory sa labas, at sa bangin pa mismo.Humihinto sa tapat ng pintuan ng aking kwarto at nilingon si Tyler. "I'm

Naningkit ang aking mga mata habang matamang nakikinig sa presentasyon ng kampo nina Rowan. Narito na naman kami sa loob ng boardroom ng Trajano's Steel and Engineering para sa ikalawang conference meeting. Ramdam ang tensyon sa hangin, bawat salitang lumalabas sa bibig ng presenter ay tila maingat na pinili para hindi muling mapulaan.Sa totoo lang, may mga butas pa rin akong nakikita sa kanilang proposal. May mga kalkulasyon na tila minadali at mga budget allocation na hindi tugma sa market price. Ngunit bago pa ako makapagtaas ng kamay para kuwestiyunin iyon, naalala ko ang bilin sa akin ni Tyler. I need to approve it dahil alam kong bahagi ito ng mas malaking plano ni Tyler.Nang matapos ang presentasyon, humarap ang presenter sa gawi namin ni Tyler. May halong kaba at pag-asa sa kanyang mga mata habang naghihintay ng aming magiging hatol.Dahan-dahan akong ngumiti nang abot-tainga at marahang pumalakpak. "We're finally satisfied," deklara ko, sapat na ang lakas para marinig ng la

Ipinadala ni Rowan ang address kagabi, at ngayon ay nasa kalagitnaan na kami ng biyahe patungong Tagaytay. Dahil Sabado, ramdam ang bigat ng traffic kaya inabot din kami ng halos dalawa’t kalahating oras sa kalsada. Binalak ko sanang mag-taxi na lang o gumamit ng ride-sharing app para hindi na maabala ang schedule ni Tyler, lalo na’t kailangan niya rin ng magmamaneho para sa mga meeting niya. Pero hindi siya nagpatalo. Ipinilit ni Tyler na isama ko si Axel para raw masiguro ang seguridad ko, lalo na’t si Rowan ang makakasama ko sa site.Nang makarating kami sa itinakdang lokasyon, bumungad sa amin ang isang malawak at bakanteng lote. Matatagpuan ito sa mataas na bahagi ng kabundukan sa Tagaytay, kung saan tanaw ang malamig na simoy ng hangin at ang luntiang paligid. Ayon sa plano, balak nilang magtayo rito ng isang mountain resort at high-end residential area. Sa ngayon, marami pa talagang kailangang linisin at alisin bago tuluyang makapagsimula ang konstruksyon."Dito na lang tayo,

TYLERPagkahinto na pagkahinto ng sasakyan sa gilid ng kalsada, agad akong sinalubong ni Axel. Marumi ang kanyang coat, puno ng putik at alikabok ang kanyang mukha, at kitang-kita ang panginginig ng kanyang mga kamay. Bakas sa kanyang mga mata ang matinding takot na humarap sa akin."Sir..." paos na tawag niya, hindi makatingin nang diretso.Napapikit ako nang mariin at huminga nang malalim para pigilin ang nagbabadyang emosyon. Tinapik ko nang mahigpit ang kanyang balikat. I couldn't put the blame on Axel. Kilala ko siya at ang kalidad ng kanyang pagtatrabaho. He’s been with me for long years, more of a brother than just an employee, and I knew he would have jumped after her if he could."Nasaan siya?" ang tanging lumabas sa bibig ko.Hindi na siya sumagot at itinuro na lang ang dulo ng kalsada kung saan nagkukumpulan ang mga rescue teams at mga bumbero. Mabilis akong tumakbo patungo roon, bawat hakbang ay tila isang pakikipagkarera sa kamatayan. Naabutan ko si Rowan sa labas ng pol

TYLERPagparada na pagparada ni Axel sa tapat ng Emergency Entrance ng ospital ay halos tumalon ako palabas ng sasakyan para humingi ng tulong."Emergency! Help! Somebody help us!" sigaw ko, ang boses ko ay umalingawngaw sa buong lobby.Agad na nagtakbuhan ang mga nurse palabas bitbit ang isang stretcher. Sa gilid ng aking paningin, nakita ko ang isang pamilyar na bulto, si Chloe, na noon ay kaswal na umiinom ng kape. Sa sandaling magtama ang mga mata namin at makita niya ang duguang si Sophia na buhat-buhat namin, binitawan niya ang kanyang hawak. Wala siyang pakialam kung tumapon ang kape sa sahig, mabilis siyang sumugod sa gawi namin."Sophia!" sigaw ni Chloe, ang mukha ay namumutla sa takot. Tumulong siya sa pag-angat kay Sophia patungo sa stretcher. "Ingat sa leeg! Support her head!"Magkasabay naming itinulak ang stretcher papasok sa loob ng puting pasilyo. Ang tunog ng gulong nito ay tila ba nakikipagkarera sa tibok ng puso ko."Anong nangyari sa kanya, Tyler? Bakit siya nagkak