บททั้งหมดของ Sold By My Husband, Pampered By The Billionaire: บทที่ 81 - บทที่ 90

TYLERNaalimpungatan ako bandang alas-tres ng madaling araw. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako sa gilid ng kama habang mahigpit na nakahawak sa kamay ni Sophia.Halos hindi ko siya matitigan nang matagal. Nadudurog ang puso ko sa tuwing nakikita ko ang mga tahi sa kanyang balat at ang mga pasa na unti-unting lumilitaw. Sabi ng doktor, marami siyang tinamong sugat mula sa mga bumagsak na malalaking sanga bago siya tuluyang natabunan ng lupa. Kung hinintay ko pa ang mga naunang rescue team na kumilos, baka wala na akong babalikan ngayon. Mabuti na lang at hindi ako nagpadala sa protocols nila.Dahan-dahan akong tumayo at marahang hinagkan ang likod ng kanyang kamay. "I’ll be back, Sophia. Kukuha lang ako ng kape," bulong ko bago ako tahimik na lumabas ng kwarto.Habang naglalakad ako sa lobby patungo sa kapehan, napatigil ako nang makita ang isang pamilyar na bulto sa reception desk. Si Rowan."Miss, paki-check naman nang mabuti. I'm looking for the room of Sophia Trajano," ri

TYLER"Her body is surprisingly strong. Isang araw pa lang ang lumipas, pero nakikitaan na namin siya ng mga positibong senyales. Her vital signs are stabilizing faster than we expected."Mas lalo akong nabuhayan nang sabihin iyon ng doktor ni Sophia."Talk to her as often as possible. Kahit nasa comatose state siya, research shows that patients can sometimes hear and process the voices of their loved ones. Direct communication can serve as a powerful stimulus for her recovery.""You mean... naririnig niya ako?" tanong ko, umaasa."It's a possibility we shouldn't ignore," sagot ng doktor. "Tell her stories, encourage her, or simply let her know you're there. It creates a sense of safety and connection that helps the neurological healing process. Every word counts."Tumango ako nang mariin. "I'll do everything, Doc. Hinding-hindi ko siya titigilan sa pagsasalita hanggang sa magising siya.""Good. For now, just keep the environment positive. Her physical recovery is on the right track,

TYLERHatinggabi na nang bigla akong maalimpungatan. Hindi dahil sa kung anong ingay sa labas, kundi dahil sa isang matinis at nakakapanindig-balahibong tunog ng alarm mula sa mga aparato ni Sophia.Mabilis akong napabalikwas mula sa sofa. Nanlalamig ang mga kamay ko nang makita ko ang kalagayan niya. Sophia was seizing, nangingisay ang kanyang buong katawan at ang kanyang mga daliri ay tila naninigas. Sa monitor, ang kaninang regular na tibok ng puso niya ay biglang naging magulo bago ito naging isang diretso at mahabang linya."Sophia!" sigaw ko habang mabilis na lumalapit sa gilid ng kama niya. Hinawakan ko siya sa braso, pilit na pinapakalma ang kanyang katawan. "Sophia, anong nangyayari sa'yo? Sophia!"Nataranta ako. Sa sobrang takot, pakiramdam ko ay hihinto rin ang puso ko. "Tulong! Nurse! Doc! Tulungan niyo kami!"Halos liparin ko ang distansya patungo sa telephone sa loob ng suite. Nanginginig ang mga daliri ko habang pilit na dinidial ang emergency station sa lobby."Emergen

Nakatuon ang buong atensyon ko sa doktor habang sinusuri niya ang aking mga mata gamit ang isang maliit na penlight."It’s truly a miracle, Sophia," manghang saad ng doktor habang tinitingnan ang aking chart. "After what happened yesterday, your heart stopping and that flatline... it's rare for a patient to regain consciousness this quickly. Only those with a very strong will to live and a resilient body can do that."Bahagya akong tumango, pero sa loob-loob ko ay tila sasabog ang dibdib ko sa kaba. Nag-aantabay ako. Hinihintay ko ang susunod niyang sasabihin, ang tungkol sa pagbubuntis ko. Imposibleng hindi niya iyon alam. He’s a doctor, lahat ng test results at physical exams ko ay nasa harap niya. Pero lumipas ang ilang minuto at wala siyang binanggit."What other tests do we need to perform, Doc?" tanong ni Tyler na nakatayo sa tabi ko, hindi pa rin bumibitaw sa pagkakahawak sa aking balikat. "I want to make sure everything is 100% fine before we even think about leaving this hosp

Bored na bored ako habang hinihintay ang pagbabalik ni Tyler. Pinaglalaruan ko na lang ang dulo ng aking buhok, nagugutom na rin dahil kumuha siya ng pagkain ko sa labas. Maya-maya pa ay narinig ko ang pag-ikot ng doorknob.Mabilis na gumuhit ang ngiti sa aking mga labi dahil akala ko ay si Tyler na, pero agad din iyong napawi nang si Chloe ang iluwa ng pinto. Bahagya niya akong tinaasan ng kilay habang ang kanyang labi ay may nakakalokong ngisi."You thought I was Tyler, didn't you?" pang-aasar niya habang papalapit sa kama ko. "Sumandal ako headboard para ayusin ang aking upo. "Kumusta?"Pabiro niya akong inirapan. "I should be the one asking you that. How are you feeling?" "Medyo maayos na kumpara noong isang araw," sagot ko habang tinitingnan ang puting benda sa aking katawan. "Pero masakit pa rin ang mga sugat ko. Pakiramdam ko ay humihapdi sila sa bawat galaw ko."Maingat na tiningnan ni Chloe ang benda sa aking tagiliran at tumango. "Normal lang 'yan, fresh pa kasi ang tahi.