Alle Kapitel von Sold By My Husband, Pampered By The Billionaire: Kapitel 61 – Kapitel 70

Natapos na ang check-up at naisulat na ni Chloe ang mga prenatal vitamins na dapat kong inumin. Isa-isa rin niyang ipinaliwanag ang mga pagkaing dapat kong iwasan, pero kahit tapos na ang medikal na bahagi ng appointment namin, tila wala pa siyang balak patigilin ang kanyang dila.Wala na sana akong balak makipag-kwentuhan sa kanya, pero nang mabanggit niya ang pangalan ni Tyler, namalayan ko na lang ang sarili kong nananatiling nakaupo at nakikinig nang mabuti."He even came to my class and asked me what I did to you," natatawang kwento ni Chloe habang nagliligpit ng kanyang mga gamit. "Akala niya talaga ay inaway kita kaya ka biglang nawala. He looked so desperate back then."Umiling si Chloe at sumandal sa kanyang swivel chair, may bahid ng paghanga sa kanyang mga mata. "But he's different now. I saw his feature in a business magazine last month. Grabe, hindi na siya 'yung baduy na Tyler na kilala natin sa Sta. Fe. Kung makikita mo siya ngayon, baka makalimutan mong may asawa ka na

Napansin ni Tyler ang pagdating ko. Mula sa garden, lumingon siya sa glass wall na bahagyang nakabukas patungo sa sala. Isang malapad na ngiti ang agad na sumilay sa kanyang mga labi nang magtama ang aming paningin, at parang bata siyang nagmadali na iabot ang cake na hawak niya kay Amesyl.Napatingin si Amesyl sa sala, bakas ang protesta sa kanyang mukha, pero wala na siyang nagawa nang talikuran siya ni Tyler para pumasok sa loob. Kitang-kita ko ang panggagalaiti ni Amesyl, padabog niyang inilapag ang cake sa lamesa habang masama ang tingin sa akin."Where have you been?" malambing na tanong ni Tyler pagkalapit sa akin. Hinawakan niya ang aking siko, ang boses niya ay walang bahid ng galit, puro pag-aalala lang. "I've been calling you. Akala ko kung ano nang nangyari sa iyo. Maaga ka raw umalis. Hindi ka man lang nagsabi kay Manang kung saan ka pupunta."Pilit akong ngumiti, sinusubukang itago ang kaba. "May... pinuntahan lang. Nakipag-lunch ako kay Chloe."Biglang itinaas ni Tyler

ROWAN"Stop the car right now, Mariel!"Sigaw ko habang halos magkasing-pantay na ang aming mga sasakyan sa malawak na kalsada. Ibinaling ko ang manibela pakanan, sinusubukang ginitgit siya para piliting tumabi, pero nananatiling matigas ang tingin niya sa kalsada."You leave me no choice, Rowan! Hindi ako papayag na manatiling kabit mo habambuhay!" ganting hiyaw ni Mariel mula sa kabilang bintana. Ang boses niya ay puno ng determinasyon at galit. "I want the wife title! Kung hindi mo kayang kumbinsihin ang mga magulang mo, ako ang gagawa niyon! I'll show them who really deserves to be a Trajano!"Sa isang iglap, tinapakan niya ang silinyador at mabilis akong nilagpasan. Ang sasakyan ko ay sadyang binuo para sa bilis at performance, it’s built for racing. Halos walang panama rito ang lumang sedan ni Kevin na parang hihingal-hingal na sa bawat apak ko sa gas. Dahil dito, muli akong napunta sa likuran niya, hirap na makahabol sa distansyang mabilis niyang nilalayo.Nakita kong malapit n

"Tyler," humahagikhik kong suway sa kanya habang nararamdaman ko ang marahan niyang pagyakap mula sa aking likuran. Ang init ng kanyang katawan ay tila dumadaloy sa akin, at hindi ko mapigilang mapapikit nang magsimula siyang mag-iwan ng malalambing na halik sa aking leeg."You smell so good, Sophia," bulong niya. Ang boses niya ay malalim at paos, isang tonong siya lang ang nakakaalam kung paano gamitin para paitikin ang puso ko.Pabiro akong uimirap at pilit na kumakawala sa kanyang mga bisig, kahit na ang totoo ay gusto ko ring manatili sa posisyong iyon. "I need to go back to my desk, Tyler. Baka makahalata na ang mga katrabaho ko na lagi na lang akong narito sa loob ng opisina mo. I've been here for almost an hour."Ibinaba ni Tyler ang kanyang baba sa aking balikat, mas lalong hinihigpitan ang pagkaka-angkla ng kanyang mga kamay sa aking baywang. "And who cares? I'm the boss. I can keep you here as long as I want."Natawa ako nang mahina pero nanatiling seryoso ang aking boses.

"Irasshaimase!" Isang masiglang pagbati ang sumalubong sa amin pagpasok pa lang namin sa loob ng restaurant. Ang bango ng authentic Japanese cuisine at ang banayad na tugtog ng shamisen ay agad na nagpabago sa atmospera. Humarap ako sa staff na nasa reception desk at binigyan siya ng isang ngiti."Good evening. We have a reservation under the name of Sophia Trajano," magalang kong sabi.Bahagya akong napangiwi nang lumabas sa sarili kong bibig ang apelyidong iyon. Pakiramdam ko ay may mapait na lasang naiwan sa dila ko. Napaisip tuloy ako, sana pala ay hindi ko na lang agad pinalitan ang mga Identification Cards at mga dokumento ko noon. Hanggang ngayon, tila isang tanikalang nakakabit pa rin sa akin ang pangalang Trajano, kahit anong pilit kong paglayo."Hai! Sophia-sama, please follow me. Your table is ready at the terrace level," sagot ng babae matapos tingnan ang kanilang logbook.Inakay kami ng isang waiter patungo sa itaas. Ang restaurant na ito ay nasa 4th floor at may open vi