บททั้งหมดของ ชะตาพรางรัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

มองดูใกล้ๆ กับกรงกระต่ายมีหญ้าสีเขียวเข้มและชามบิ่นแตก นางรีบหยิบขึ้นมาดมและมันก็ใช่ มันคือสมุนไพรที่เขาใช้ใส่แผลให้นางนั่นเอง นางรวบรวมทั้งหมดที่มีมาบดและนำไปวางลงปากแผลเพื่อห้ามเลือดเขาเจ็บจนสะดุ้งแต่ก็กัดฟันไม่ส่งเสียง“หลี่เหวินฉี” ถานชิงหรูเรียกเขาเสียงเบาและก็จริง...เขาชะงักก่อนหันมามองนาง กะพริบตาปริบๆ โดยไม่ได้พูดอะไร ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ยังคงมั่นใจว่ามันคือชื่อแซ่ของเขาเขาหมดสติไปแล้วตอนที่ถานชิงหรูเดินออกมาปากถ้ำ นางด้อมๆ มองๆ ออกไปด้านนอก กลัวเหลือเกินว่าจะเจอเข้ากับปิศาจร้ายตนนั้น แต่ด้านนอกกลับเงียบงัน...หิว...หลังจากเฝ้าดูอาการของชายหนุ่ม นางหิวจนตาลายและมั่นใจว่าหากรู้สึกตัวเขาเองก็คงหิว ในถ้ำมีกระต่ายน้อยสองตัว แต่นางกินไม่ลงแค่คิดก็รู้สึกผิดแล้ว ดังนั้นจึงปล่อยพวกมันไปเงยหน้าขึ้นเหนือธารน้ำตกท้องฟ้ามัวหมองหมู่เมฆมืดครึ้ม ผืนป่าทึบนี้อุดมสมบูรณ์จนนางนึกไม่ออกว่าผืนป่ารกทึบเช่นนี้เป็นเขตติดต่อทางทิศใดของเมืองหานเหอผลซู่หลี[1]ป่าลูกไม่ใหญ่แต่พอประทังชีวิต นางเก็บมาได้มากพอจึงเดินกลับไปยังเส้นทางเดิม นางเดินไปได้ไม่ไกลจึงไม่กลัวหลง เพียงแต่ไม่รู้เส้นทางเข้าถูกน้ำท

ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตนางอย่างลึกล้ำ ปลดปล่อยหลั่งรินแล้วแต่กลับยังคงจ้วงลึก...อีกครั้ง...และอีกครั้ง เรียงเสียงครวญครางจากเรียวปากอิ่มนางแยกเรียวขาแอ่นกายกระทั้นรับด้วยความสุขสม หัวใจเต้นรัวหลังความต้องการถูกเติมเติมมันงดงามกว่า สมบูรณ์กว่า ทั้งยังพร่าพรายกว่าทุกครั้งที่เขาร่วมรักกับนางมันไม่ใช่การบีบบังคับ มันไม่ใช่การหลอกล่อ แต่นางเต็มใจและยอมมอบให้ทั้งยังเป็นฝ่ายรับจากเขา ดังนั้นแม้มันเพิ่งจบลงนางกลับยังคงต้องการมันมากขึ้นชายหนุ่มสอดแขนยกกายสาวขึ้นนั่งสวมครอบลงไปยังแก่นกายตื่นตัว หลังจากนางหมุนโยกปลุกเร้าเขาขึ้นมาอีกครั้ง เขานั่งลงพร้อมกับเงยหน้าขึ้นจุมพิตจุ่มจ้วงปลายลิ้นกวาดควานสองมือลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียนเลื่อนลงเคล้นคลึงสะโพกงาม เลื่อนไล้จังหวะบดเบียดจนส่วนประสานเสียดสี ส่งผลให้ความต้องการปลุกเร้าขึ้นอย่างง่ายดายร่างงามถูกเขาหมุนคว้างคว่ำหน้าลงกับพื้น ส่วนสาวถูกเขากดคลึง ปลายนิ้วนวดเฟ้นจุดประสานปลุกเร้ากายสาวให้เสียวซ่านจนหวีดร้องออกมา พร้อมกับจังหวะการตอกตรึงที่เริ่มกระทั้นรุนแรงนางกับเขาคุกเข่าสองข้างกับพื้น เขาสอดกระทั้นจากเบื้องหลัง ถานชิงหรูรู้สึกว่าท่วงท่านี้น่าอับอาย

สำนักเมฆหวนเป็นหนึ่งในใต้หล้า ขจัดเหล่ามารอภิบาลคนดี คือปณิทานอันยิ่งใหญ่ที่คนในสำนักยึดถือ เจ้าสำนักคนปัจจุบัน หลิ่วจื้อ เป็นถึงเซียนพิสุทธิ์ ผู้ละแล้วซึ่งกิเลสทั้งปวงทางโลก เขาบำเพ็ญเพียรมากกว่าเก้าสิบปีจนบรรลุเป็นเซียน แม้อายุร้อยสามสิบปี แต่รูปลักษณ์กลับยังคงคล้ายชายชราอายุแปดสิบปีหลิ่วจื้อมีศิษย์สามคน สองคนแรกสิ้นใจไปแล้ว บัดนี้หลงเหลือเพียงศิษย์คนเล็กอย่าง ‘เทียนซื่อ’ รองเจ้าสำนักซึ่งมีศิษย์ผู้โดดเด่นอยู่คนหนึ่งหลี่เหวินฉี... ชายหนุ่มหล่อเหลาฝีมือร้ายกาจซึ่งกำลังจะบรรลุเป็นเซียนถึงอย่างนั้นชั่วขณะที่กำลังบำเพ็ญเพียร ปิศาจสาวซึ่งแฝงกายเข้ามายังสำนักเมฆหวน กลับหลอกล่อและใช้พลังปลุกจิตมารในกายเขา กระทั่งเป็นสาเหตุให้เขาถูกจิตมารครอบงำก่อนจะหายตัวไปสองปีเต็มสำนักเมฆหวนปิดข่าวเอาไว้อย่างถึงที่สุด แม้มีข่าวลือออกมาเป็นระลอกว่ามีปิศาจออกอาละวาดตามสถานที่ต่างๆ แต่เมื่อเร่งรุดไปถึง สถานที่เหล่านั้นกลับหลงเหลือเพียงการสังหารหมู่ของปิศาจสาว ไร้ซึ่งร่องรอยของ หลี่เหวินฉี...วันนี้สำนักเมฆหวนล้วนวุ่นวายโกลาหล รองเจ้าสำนักออกไปเพียงวันเดียวแต่กลับพาหลี่เหวินฉีกลับมาด้วย เรื่องน่ายินดีเช่

ท่านยายลู่เดินหายไปทิ้งโจวหยวนหยวนที่กำลังขมวดคิ้วมองประตูห้องด้วยดวงตาครุ่นคิด นางเดินไปที่ประตูห้อง เคาะเบาๆ จากนั้นเดินเข้าไปด้านใน“แม่นางชิงหรู รู้สึกอย่างไรบ้าง”“ท่านคือ...”“จำข้าไม่ได้หรือ ข้าเองก็อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นด้วย ข้าแซ่โจว นามหยวนหยวน เรียกข้าว่าแม่นางคนที่ห้าเหมือนคนอื่นๆ ที่นี่ก็ได้”ถานชิงหรูมองอีกฝ่ายก่อนพยักหน้า ด้วยท่าทีนอบน้อม“แม่นางคนที่ห้า”“ศิษย์พี่ใหญ่บอกข้ามาดูท่าน ท่านเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น”“ศิษย์พี่ใหญ่? ท่านหมายถึง...?”“ก็...บุรุษวันนั้น...” โจวหยวนกระซิบ “พูดไปแล้วท่านเก็บเป็นความลับด้วยนะ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ของสำนักเมฆหวนเรา ศิษย์พี่ใหญ่ของข้าถูกจิตมารเข้าแทรกหายตัวไปร่วมสองปี คนที่บีบคอท่านตอนนั้น...”“หลี่เหวินฉี?”“ใช่ เขาก็คือศิษย์พี่ใหญ่ของเราชาวสำนักเมฆหวน ว่าที่รองเจ้าสำนักที่บำเพ็ญเพียรและกำลังจะบรรลุขั้นเซียน”ถานชิงหรูครุ่นคิดตามช้าๆ นางมองใบหน้ายิ้มแย้มของโจวหยวนหยวน รับรู้ถึงการเทิดทูนบูชาในตัวของหลี่เหวินฉี ทุกครั้งที่กล่าวถึงชายหนุ่ม รอยยิ้มของโจวหยวนหยวนก็มักจะอบอุ่นอ่อนโยน“บอกท่านตามตรงว่าตอนที่จิตมารเข้าแทรกน

นางยืนอยู่ตรงนั้นราวกับไร้ตัวตน คนทั้งสองไม่แม้แต่จะหันมามองนางถานชิงหรูหลับตาลงหมุนตัวไปอีกด้าน ซ่อนใบหน้าเจ็บปวดและน้ำตาที่หลั่งริน นางกำลังจะก้าวเดินออกไปจากตรงนั้น หากไม่ใช่เสียงทุ้มที่เรียกนาง“เจ้า...สาวใช้คนนั้น ไม่เห็นหรือว่าแม่นางคนที่ห้าหกล้ม ยังไม่รีบมาช่วยประคอง...”“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าไม่เป็นไร ท่านแค่พาข้าไปส่งที่ศาลาด้านหน้าก็พอ ท่านยายลู่กำลังจะลำเลียงของว่างไปที่ลานฝึก ท่านเองก็ต้องรีบไป”“เช่นนั้นก็ได้” หลี่เหวินฉีอุ้มโจวหยวนหยวนขึ้น เขาหมุนตัวเดินมายังทิศทางที่ถานชิงหรูยืนอยู่ นางถอยหลบคนทั้งสองพร้อมกับก้มหน้าลงถึงอย่างนั้นเมื่อเขาอุ้มสตรีอีกคนเดินผ่านไปโดยไม่ชายตามอง นางลอบเหลือบสายตามองเขาใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนนั้น...ไม่...เขาไม่ใช่บุรุษประหลาดของนาง ไม่ใช่ปิศาจดวงตาแดงก่ำที่มีสายตาที่เฝ้ามองนางเพียงผู้เดียว ไม่ใช่บุรุษที่ใช้แผ่นหลังบดบังปกป้องไม่ให้กรงเล็บปิศาจทำร้ายนางเขา...ไม่ใช่เสียงฝีเท้าก้าวเดินไกลออกไปเรื่อยๆน้ำตาถานชิงหรูหลั่งรินอาบสองแก้ม หัวใจของนางบีบรัดเจ็บปวดจนยากเกินบรรยาย ทุกสิ่งในชีวิตของนางพังทลายลงอีกครั้งก็เป็นดังเช่นวันนั้นวันที่นางถูกลักพา