ชะตาพรางรัก의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

50 챕터

บทที่ 3.6

หลังจากวันนั้นถานชิงหรูก็ตัดสินใจกลับหานเหอ นางไม่ได้พยายามขอเข้าพบหลี่เหวินฉี เช่นกันกับชายหนุ่มที่มักจะคลาดกันกับนางเสมอทุกครั้งที่เขานึกขึ้นได้และต้องการไปพบหญิงสาวที่อาจารย์ช่วยกลับมา โจวหยวนหยวนก็มักจะเบี่ยงเบนด้วยการขอให้เขาช่วยทำเรื่องต่างๆแม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่เขาที่หายหน้าไปถึงสองปี ก็อยากให้ความเอาใจใส่ศิษย์น้อง เพื่อชดเชยที่ทุกคนช่วยกันออกตามหาและรับมือกับข่าวลือมากมายครึ่งเดือนผ่านไปในที่สุดงานฉลองรับตำแหน่งรองเจ้าสำนักกำลังจะถูกจัดขึ้น เช่นกันกับที่หย่งเหิงติดต่อขบวนสินค้าได้ เขาเดินออกมาส่งหญิงสาวที่หน้าประตูสำนักเมฆหวน เช่นกันกับท่านยายลู่ที่อาลัยอาวรณ์หญิงสาวไม่น้อยถานหรูชิงเงยหน้าขึ้นมองประตูสำนักเมฆหวน เกือบหนึ่งเดือนที่นางพักรักษาตัวอยู่ที่นี่ นางบอกตัวเองให้ลืมเลือนไปให้สิ้น เช่นกันกับช่วงเวลาก่อนหน้านี้ เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นบนถ้ำน้ำพุ หรือหลังม่านน้ำตกในป่าลึกท่านยายลู่โบกมือลาหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม บนรถม้าที่ถานชิงหรูนั่งโดยสาร นายท่านหวังกำลังนำสินค้าเดินทางไปส่งยังเมืองหานเหอ หวังฮูหยินเมตตาต่อหญิงสาวมาก อาจเพราะหย่งเหิงเป็นคนฝากฝัง ดังนั้นทุกค
더 보기

บทที่ 3.7

ลิ่วซื่อวิ่งเข้ามายังกลางห้องโถง เมื่อเห็นบุตรสาวที่ตนคิดว่าตายไปแล้ว นางปราดเข้าไปกอดถานชิงหรูทั้งยังร้องไห้สะอึกสะอื้นสองแม่ลูกต่างร่ำไห้ราวใจจะขาดหลังพลัดพรากกันไปนานเกือบสี่เดือน ทั้งยังคิดว่าอีกคนตายจากไปแล้วไม่มีวันหวนคืนถานซงส่งสายตาบอกพ่อบ้าน ทั้งสองเดินห่างออกมาจากห้องโถง “กันคนทั้งหมดไปให้ห่างจากห้องโถง อย่าให้ใครรู้ว่าที่นี่เกิดอะไรขึ้น ยังมี...กำชับคนที่เห็นหรูเอ๋อร์กลับมา หากกล้าพูดออกไประวังแม้แต่ชีวิตก็จะไม่ได้มีไว้เห็นตะวันรุ่ง”“ขะ...ขอรับ” พ่อบ้านลนลานออกไปทันทีถานซงเป็นคนทำอะไรเด็ดขาดจริงจัง เขาอำมหิตพอที่จะตัดแขนขาทิ้ง หากว่าแขนขาข้างนั้นอาจถ่วงความเจริญก้าวหน้าของตระกูลถานเช่นกันกับที่เขาเลือกที่จะเชื่อว่าบุตรสาวคนโตได้ตายจากไปแล้ว กระทั่งรีบจัดงานศพทั้งที่ในโลงศพว่างเปล่า ก่อนส่งบุตรสาวคนรองที่เป็นเพียงบุตรสาวอนุ แต่งออกไปเป็นสะใภ้ตระกูลเจ้าถานชิงหรูกับมารดากลับไปที่เรือนพักด้านหลัง และทันทีที่หญิงสาวถูกส่งกลับไปในเรือนจวนตระกูลถานก็ปิดลงห้ามคนเข้าออก แม้แต่ถานเฟิงที่ออกไปดูแลการค้า ถานซงก็กำชับให้คนของตนออกไปถ่วงเวลาเอาไว้ ไม่ให้อีกฝ่ายกลับเข้ามาในจวน ทั้งย
더 보기

บทที่ 3.8

ทุกอย่างวูบดับลงพร้อมกับร่างที่โซเซฟุบไปกับพื้น เสียงกรีดร้องของแม่นมหรงทำให้คนเฝ้าหน้าเรือนวิ่งวุ่น กระทั่งท่านหมอถูกตามมา หลังจากลิ่วซื่อโวยวายถานซงโดยใช้ชีวิตตนเองเดิมพันบุตรสาวของนาง...นางไม่อาจทนมองอีกฝ่ายเป็นอะไรไปต่อหน้า นางคิด...ต้องมีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้ วิธีที่จะทำให้บุตรสาวรอดชีวิตไปได้โดยไม่มีใครล่วงรู้เรื่องนี้ท่านหมอตงถูกตามตัวมาอย่างลับๆ เขาเพียงรู้มาว่ามีสาวใช้คนหนึ่งของจวนตระกูลถามไม่สบาย กระทั่งกล่าวแสดงความยินดีต่อหญิงสาวผู้นั้น“ฮูหยินท่านนี้ยินดีด้วย ท่านตั้งครรภ์แล้ว”ถานชิงหรูนิ่งงันไปทันที ในหัวของนางว่างเปล่า...นางตั้งครรภ์?!คงเป็นตั้งแต่ตอนนั้น...ในถ้ำหลังม่านน้ำตก ระยะเวลาที่รักษาตัวยังสำนักเมฆหวนนางเองก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องการตั้งครรภ์ อีกทั้งนางยังไม่มีอาการใดๆ ลืมเลือนว่ารอบเดือนของนาง...ไม่มาหญิงสาวไม่รับรู้เลยว่านอกประตูห้อง มารดาของนางเป็นลมหมดสติ กระทั่งในจวนวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง...สวรรค์ ตอนที่นางหมายปลิดชีวิตตนเอง เหตุใดท่านจึงส่งชีวิตบริสุทธิ์ชีวิตน้อยๆ นี้มาให้นางเล่า เหตุใดท่านส่งเขามาทั้งที่ตระหนักแล้วว่านางไม่เป็นที่ต้องการแม่นมหรงพรวดพราด
더 보기

บทที่ 4.1

สองเดือนแล้วหลังจากหวนกลับสำนักเมฆหวนและขึ้นเป็นรองเจ้าสำนัก หลี่เหวินฉีรู้สึกคล้ายกับในใจของเขามีเรื่องติดค้าง ความทรงจำตลอดสองปีที่จิตมารเข้าแทรกว่างเปล่า เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไร อยู่ที่ไหน รวมไปถึงเกิดอะไรขึ้นบ้างมองดูศิษย์น้องสำนักเมฆหวนกำลังฝึกยุทธ์ แม้นี่เป็นเรื่องที่เขาคุ้นเคย แต่ความรู้สึกสงบเช่นเมื่อก่อนกลับไม่มีแล้ว คล้ายส่วนลึกของเขาโหยหาสิ่งอื่น สิ่งที่เขาเองก็ไม่ล่วงรู้ว่ามันคืออะไร“เหวินฉี”“อาจารย์” หลี่เหวินฉีค้อมศีรษะคำนับผู้เป็นอาจารย์“เหม่อลอยอีกแล้ว กำลังคิดเรื่องใดอยู่หรือ หากยังหมกมุ่นไม่มีความสงบในใจเช่นนี้ เจ้าจะเริ่มกลับมาบำเพ็ญเพียรจนบรรลุขั้นเซียนได้อย่างไร”ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองเหม่อไปเบื้องหน้า “อาจารย์ มีบางอย่างในใจของศิษย์ที่ไม่สงบ มันคล้ายกับ...มีบางอย่างที่ยังคงติดค้าง ศิษย์อยากออกตามหาความทรงจำชั่วระยะที่ศิษย์ถูกจิตมารเข้าแทรก”“หมายความว่าอย่างไร เรื่องนั้นได้ผ่านไปแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล เพียงตั้งใจฝึกฝนตนเองบำเพ็ญเพียรและพยายามปล่อยวาง”“ศิษย์พยายามแล้วนับจากกลับมา แต่มันคล้ายกับมีเรื่องที่ศิษย์ไม่อาจปล่อยวาง คงเพราะเช่นนี้ก่อนหน้าจิตมารจึงเข้า
더 보기

บทที่ 4.2

หลี่เหวินฉีมองศิษย์น้องทั้งสองคนอย่างจนใจ มาคิดๆ ดูแล้วเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นที่ไหน ถ้ำหลังม่านน้ำตกที่ทั้งหมดพบตัวเขา อาจเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้จิตมารเข้าแทรกลึกล้ำผู้ที่ถูกครองงำไม่อาจเป็นตัวของตัวเอง แม้ยืนอยู่ตรงหน้าคนที่รู้จัก แต่ก็ไม่อาจล่วงรู้ว่าเคยลงมือทำอะไรไปบ้างหลี่เหวินฉีเคยอ่านตำราผ่านตา แต่วันนี้กลับประสบเข้ากับตัวเอง เขายืนมองม่านน้ำตกซึ่งบันนี้สายน้ำจากเบื้องบนทิ้งตัวลงสู่ลำธารลึก ฝนเพิ่งหยุดตกดังนั้นแน่นอนว่าน้ำตกแห่งนี้จึงท่วมเส้นทางเข้าไปในถ้ำ“ศิษย์พี่ใหญ่เส้นทางถูกน้ำท่วม ไว้รอให้น้ำลด...”โจวหยวนหยวนพยายามรั้งชายหนุ่มแต่ไม่เป็นผล เขาลุยน้ำเดินหายเข้าไปภายใต้ม่านน้ำตกเย็นเยียบหย่งเหิงรั้งหญิงสาวไปเบื้องหลัง “ศิษย์น้องห้าเจ้าอย่าห้ามศิษย์พี่ใหญ่เลย เขาทำเพื่อคลายความกังขาในใจ เรื่องนี้มีเพียงตัวเขาเองที่สามารถปลดปล่อยสิ่งที่ค้างคาในใจ เราไม่อาจขัดขวาง”“ท่านจะไปรู้อะไร หากเขายังเป็นเช่นนี้เราอาจเสียเขาไปอีกครั้งก็ได้!”“เสียเขาไป? เจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าขัดขวางเขาแล้วเขาจะยังเป็นคนเดิมที่ยึดมั่นอยู่กับสำนักเมฆหวน?”หญิงสาวสะบัดมือของหย่งเหิงออก “
더 보기

บทที่ 4.3

โจวหยวนหยวนสะอื้น “เขาไม่มีทางจำได้ ไม่มีทาง...นั่นไม่ใช่เขาแต่เป็นจิตมาร ใช่แล้ว นั่นไม่ใช่ศิษย์พี่ใหญ่สักนิด ขนาดนางยืนอยู่ตรงหน้าเขาเขายังจำนางไม่ได้ ข้า...”เห็นสายตาของหย่งเหิงนางทำได้เพียงตีหน้าเศร้าและสะอื้นออกมา“ศิษย์น้องห้า เห็นแก่ที่เราเติบโตมาด้วยกันข้าจะไม่บอกศิษย์พี่ใหญ่ แต่ข้าขอเตือนเจ้าอย่าได้ขัดขวางการตามหาความทรงจำของศิษย์พี่ใหญ่อีก เขาจำไม่ได้ก็แล้วไป แต่หากวันใดเขาจำได้และรู้ว่าเจ้าที่เขาไว้ใจพยายามขัดขวาง เจ้าคงรู้ว่าคนเช่นศิษย์พี่ใหญ่จะมองเจ้าเช่นไร”กล่าวจบหย่งเหิงก็ลุยน้ำติดตามหลี่เหวินฉีเข้าไปยังหลังม่านน้ำตก ทิ้งโจวหยวนหยวนที่เม้มปากน้ำตาหลั่งรินเอาไว้เบื้องหลังภายในถ้ำเงียบงันมีแสงสาดส่องเพียงน้อยนิด ร่องรอยทุกอย่างยังคงมีให้เห็น ทั้งรอยเลือด กรงที่ว่างเปล่า เศษสมุนไพรแห้ง เศษผ้า รวมไปถึง...ปิ่นหงส์“ศิษย์พี่ใหญ่?”“ปิ่นหงส์ ปิ่นของ...เจ้าสาว?” คิ้วเข้มขมวดมุ่นขณะมองไปรอบๆ บนผนังถ้ำมีการขีดเขียนอักษรจางๆ จากถ่านไม้ ตัวหนังสือลายมือเขา?!“ห้วงวันวานลับลาจาก พลัดพรากไร้วันหวนคืน”เสียงทุ้มของหลี่เหวินฉีดังขึ้นแผ่วเบา นี่เป็นบทกลอนที่เขาเคยอ่านและเขียนเอาไว้ใน
더 보기

บทที่ 4.4

เช้าตรู่ในหมู่บ้านหลานอวี่ เชิงเขาลั่วซาน ทุกคนล้วนตื่นแต่เช้าเพื่อออกมาทำงานเลี้ยงชีพ ชนชั้นแรงงานเช่นชาวบ้านในหมู่บ้าน ตื่นแต่เช้าเข้านอนแต่หัววันและแบ่งปันช่วงระหว่างวันอันหนักหน่วง คือชีวิตเรียบง่ายที่สุดของผู้คนที่นี่หัวหน้าหมู่บ้านคือผู้เฒ่าแซ่ไป๋ นามเหลียงเฮ่า เขามีบุตรชายคนหนึ่งซึ่งถูกส่งไปเป็นทหาร ถึงอย่างนั้นโชคร้ายบุตรชายสิ้นใจลงเพราะไข้ป่า เขาเดินทางไปรับศพบุตรชายแต่ดันพาหญิงสาวซึ่งตั้งครรภ์อ่อนๆ กลับมาด้วย“นังหนูเอ้ยข้าเอาฟืนมาส่ง”“ผู้เฒ่าไป๋มาแล้วหรือเจ้าคะ วันนี้คนในหมู่บ้านจะมาช่วยข้าสร้างโรงเรือนโล่งๆ ให้เด็กๆ ไป๋ฮูหยินจะมาช่วยข้าเข้าครัวหรือไม่เจ้าคะ”หญิงสาวเดินออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ในมือของนางมีตะกร้าผักสดๆ ที่เพิ่งเด็ดมาจากในสวนหลังบ้าน“นั่นอะไร เจ้ากำลังท้องกำลังไส้ออกไปข้างนอกสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเพียงไปเด็ดผักที่สวนหลังกระท่อมเท่านั้น ผักนี่จะให้ท่านกลับไปกินที่บ้าน ข้าปลูกเอาไว้เยอะเลยยังคิดว่าจะดองเก็บเอาไว้กินหน้าหนาว”“ดีๆ มีเจ้าอยู่หมู่บ้านเราคึกคักขึ้นมาก พ่อแม่ของเด็กๆ ทั้งหลายก็ไม่ต้องกังวลว่าไม่มีใครคอยดูแลเด็กเล็กๆ ตอน
더 보기

บทที่ 4.5

หลี่เหวินฉีนั่งจ้องมองปิ่นปักผมในมือนิ่ง เขายังคงสวมชุดสีขาวตัวในเพราะเพิ่งก้าวลงจากเตียง เขาฝัน...และเป็นความฝันที่แปลกประหลาด“หรือเพราะข้าคิดมากหลังได้เห็นปิ่นปักผมนี้” เขาพึมพำกับตัวเองความฝันที่ไม่คล้ายเลือนรางแต่ก็ไม่ชัดเจน หญิงสาวซึ่งสวมชุดเจ้าสาวสีแดงกำลังวิ่งหนีบางอย่างด้วยความหวาดกลัว ในภาพที่เขาฝันถึง ตัวเขาคล้ายเป็นบุคคลที่สามซึ่งยืนมองเหตุการณ์อยู่“หากเป็นข้าที่ทำร้ายเจ้า แล้วเหตุใดข้าจึงมองเห็นเงาที่กำลังไล่ตามหลังเจ้ามา” เขาขมวดคิ้วมองปิ่นปักผมในมือนิ่ง กระทั่งด้านนอกมีเสียงเรียก“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านสบายดีหรือไม่ เหตุใดวันนี้ตื่นสายได้เล่าขอรับ”“เจ้ารองหรือ”“ขอรับ”“ข้าตื่นแล้วกำลังจะออกไป เจ้าล่วงหน้าไปคุมการฝึกก่อนเถิด”“ขอรับ”ชายหนุ่มรีบเก็บปิ่นปักผมเอาไว้ใต้หมอน ลุกขึ้นแต่งตัวและเดินผ่านสวนไปยังลานฝึก ระหว่างนั้นเองที่เขาเห็นท่านยายลู่ “ท่านยายลู่”“รองเจ้าสำนัก กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”“ใช่ มาถึงตอนฟ้ามืดแล้ว”“พบเจออะไรหรือไม่เจ้าคะ”ชายหนุ่มยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า ท่านยายลู่ถอนหายใจออกมาเสียงเครียด “อย่าหาว่าข้าน้อยสอดปากเลยนะเจ้าคะ ลืมไปแล้วก็แล้วไปเถิด พวกเราสำนัก
더 보기

บทที่ 4.6

แต่ยิ่งพยายามตามเก็บความทรงจำกลับมา เขากลับยิ่งพบว่าทุกคนมีเรื่องปิดบังเขา ที่สำคัญเรื่องที่ทุกคนพยายามปิดบังมันคล้ายกับว่ามีเขาเป็นต้นเหตุ!!ระหว่างทางเขาพบเข้ากับหย่งเหิง ศิษย์น้องของเขามีท่าทีประหลาดใจที่พบว่าเขาไม่ไปคุมการฝึก “ศิษย์พี่ใหญ่?”“เจ้าหาร่องรอยของแม่นางชิงผู้นั้นพบหรือยัง”“เอ๋ เอ่อ เรื่องนี้...หวังฮูหยินบอกว่าตอนไปถึงเมืองหานเหอนางจากไปโดยไม่ร่ำลา ข้าส่งคนไปสืบแล้วว่ามีตระกูลชิงมากน้อยเท่าไร หากนางหายตัวไปช่วงนั้นคงพบตัวไม่ยาก หากท่านต้องการข้าพาท่านไปชี้ตัวเพราะเกรงว่าท่านอาจจำนางไม่ได้”“หย่งเหิง”“ขอรับศิษย์พี่”“ในความคิดของเจ้าตอนที่นางจากไป นางเป็นเช่นใด”หย่งเหิงมองพิจารณาผู้เป็นศิษย์พี่อย่างจริงจัง เขาถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “แล้วในความรู้สึกของท่าน ท่านอยากให้นางจากไปด้วยความรู้สึกเช่นไรขอรับ”เขาได้แต่นึกถึงดวงตาเศร้าสร้อยสิ้นหวังของหญิงสาวผู้นั้น“ในความรู้สึกของข้า? ข้ากำลังสงสัยอยู่ว่าแท้ที่จริงตอนที่จิตมารเข้าแทรก ตัวข้าได้กระทำเรื่องเลวร้ายเรื่องใดลงไปบ้าง ทั้งที่ไม่มีผู้ล่วงรู้ก็ดี มีผู้ที่ล่วงรู้แต่ไม่พูดออกมาก็ดี”“เช่นนั้นบางทีแม่นางชิงอาจมีคำตอบนั้นใ
더 보기

บทที่ 4.7

แท้ที่จริงความปรารถนานั้นเป็นของเขา หรือเขาทำไปเพียงเพราะเห็นอาจารย์ยึดติดกับมันกันแน่ หากเป็นเพราะเหตุผลข้อหลัง เช่นนั้นตัวเขาเองก็ยึดติดไม่อาจปล่อยวางเช่นกันหลี่เหวินฉีเดินออกมาจากเรือนพักของเจ้าสำนัก เขามองหย่งเหิงที่กำลังมีปากเสียงกับเหล่าศิษย์น้อง ชายหนุ่มส่งเสียงห้ามพร้อมกับเดินเข้าไป“หย่งเหิง”“ศิษย์พี่ใหญ่”“ศิษย์พี่ใหญ่ นี่มันเรื่องอะไรกัน ท่านไม่เคยงดเว้นหรือไม่ควบคุมการฝึกซ้อม เกิดเรื่องสำคัญหรือ”“เจ้ารอง”“ขอรับ”“นับจากนี้เจ้ารับหน้าที่รักษาการตำแหน่งรองเจ้าสำนักแทนข้า จนกว่าอาจารย์จะคัดเลือกคนใหม่”“หา!”“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่าน!” โจวหยวนหยวนมองเขาด้วยใบหน้าตกตะลึง “ท่านคิดจะทำอะไร”หลี่เหวินฉีมองนาง “ทำในสิ่งที่ข้าสมควรทำ”“ที่ท่านควรทำคืออยู่ที่นี่ดูแลสำนักเมฆหวนไม่ใช่หรือ!”“หยวนเอ๋อร์” เขาเรียกนางด้วยชื่อเล่น ซึ่งหายากที่เขาจะเรียก เพราะนานมาแล้วที่นางจดจำได้ว่าเขาเรียกนางอย่างสนิทสนมเช่นนี้“ข้าไม่พูด ไม่ถาม ไม่แสดงออกและ...จดจำไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าข้าโง่งม” เขากล่าวจบก็มองดวงตาแดงก่ำและร่างที่สิ้นเรี่ยวแรงราวกับจะล้มทั้งยืนของศิษย์น้อง“ท่าน...มีสัญญาหมั้นหมายกับข้
더 보기
이전
12345
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status