บททั้งหมดของ ชะตาพรางรัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

“ศิษย์พี่ใหญ่ ในนี้เป็นจดหมายของข้าที่เขียนให้คนของข้าที่เมืองหานเหอ พวกเขาจะช่วยท่านเต็มกำลังขอเพียงท่านไปหาพวกเขาที่โรงเตี๊ยมตงไหล ส่วนนี่เป็นสัมภาระที่ข้าเร่งร้อนให้ศิษย์น้องสิบเจ็ดไปเก็บมา ท่านนำไปด้วย ยังมี...ตั๋วเงินนี่ ท่านจำเป็นต้องใช้เป็นค่าเดินทาง”หลี่เหวินฉีรับไปก่อนกล่าวขอบคุณ “จากกันในวันนี้ไม่รู้ว่าจะได้พานพบอีกเมื่อไร รักษาตัวด้วย”“เราต้องได้พบกันแน่นอน ท่าน...รักษาตัวด้วย” หย่งเหิงและศิษย์คนที่สองกล่าวด้วยน้ำเสียงอาลัยมีเพียงโจวหยวนหยวนที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น นางส่งเสียงรั้งหลี่เหวินฉีเอาไว้ไม่ให้เขาไป เพียงแต่...จนถึงที่สุดแล้วเขาก็ไม่ได้หันหลังกลับมามอง“ศิษย์พี่ใหญ่กลับมา! ท่านกลับมานะ!”“พอที!” เป็นเทียนซื่อที่ตวาดบุตรสาว“เจ้ากลับเข้าไปสำนักผิดที่ห้องเสีย! ร้องไห้โวยวายต่อหน้าศิษย์พี่ศิษย์น้องเช่นนี้ ยังเหมาะสมเป็นบุตรสาวเจ้าสำนักอยู่อีกหรือ เขาไม่ตระหนักถึงความหวังดีของเจ้า เช่นนั้นปล่อยเขาไปเผชิญโลกข้างนอกด้วยตัวเองเถิด สำนักเมฆหวนมีศิษย์มากมายนับร้อย ขาดเขาไปเพียงคนเดียวสำนักของเราก็ต้องเดินหน้าต่อไป เจ้ารอง!”“ขอรับ”“ลากนางกลับเข้าไป”“ขอรับ”เทียนซื่อ

“อย่างไรหรือขอรับ”“ดูคล้ายเขาไม่เชื่อว่าพี่สาวตายไปแล้ว”“ยังมีเรื่องเมื่อเร็วๆ นี้ที่น่าสงสัยขอรับ”“รีบพูด”“ก่อนหน้านี้มีคนจากตระกูลถานออกไปตามท่านหมอ ท่าทางรีบร้อนแต่ก็ดูหลบๆ ซ่อนๆ ข้าไปหาท่านหมอและจ่ายเงินเขาไปก้อนหนึ่ง เขาบอกว่ามีสาวใช้ผู้หนึ่งล้มป่วย แต่พอเขาไปตรวจปรากฏว่านางตั้งครรภ์ ข้าลอบติดสินบนแม่ครัวของตระกูลถานเพื่อดูว่ามีสาวใช้ที่ตั้งครรภ์ในจวนหรือไม่”หลี่เหวินฉีหันขวับไปมองเหลยหวง “เจ้าว่าอย่างไรนะ! ตั้งครรภ์!?” หากเป็นช่วงเวลานั้น...หญิงสาวผู้นั้นเองก็ติดตามขบวนพ่อค้ากลับมายังเมืองหานเหอ!!!“ยังมี...หลังจากวันนั้นดูเหมือนกลางดึกมีคนแบกกระสอบใบใหญ่ออกมา รถม้าคันนั้นวิ่งตรงไปยังชายป่าทางขึ้นเขาลั่วซาน ขากลับคนขับรถม้ากลับมาเพียงลำพัง เห็นชัดว่ากระสอบใบนั้นถูกนำออกไปทิ้งขอรับ”“คนลงมือ...ชี้ตัวได้หรือไม่”“คุณชาย...หากเราจับเขามาอาจดูน่าสงสัย ดูเหมือนคนผู้นี้เป็นคนของถานซง คนผู้นี้มีวรยุทธ์ทั้งยังอาจจับตาดูคุณชายเฟิงอยู่ หากเขาหายไปอาจแหวกหญ้าให้งูตื่นได้ เรื่องนี้...ไม่ง่ายที่เราจะจัดการขอรับ”หลี่เหวินฉีใคร่ครวญเล็กน้อย “ข้าจัดการไม่ได้ เจ้ายิ่งไม่ควร เช่นนั้นก็ให้คน

ลั่วซานถือได้ว่าเป็นหุบเขาที่อุดมสมบูรณ์ ป่าทึบแมกไม้นานาพันธุ์ล้วนสูงชันยากแก่การแผ้วถาง ยิ่งเข้าใกลเชิงเขาก็ยิ่งยากแก่การเดินทาง หลี่เหวินฉีหันหลังไปมองหมู่บ้านเชิงเขาที่มองเห็นลิบๆเคยได้ยินมาบ้างว่าระหว่างเมืองอวิ๋นซางและเมืองหานเหอ มีหมู่บ้านเล็กๆ ไม่ถึงห้าสิบครอบครัวอาศัยอยู่ที่เชิงเขา คนในหมู่บ้านไม่ค่อยสุงสิงกับคนนอก ทำให้ไม่มีการไปมาหาสู่มากนัก แต่เมื่อมองความอุดมสมบูรณ์ของนาข้าว เขาย่อมเข้าใจได้ว่าเพราะอะไรชาวบ้านจึงไม่อยากไปมาหาสู่กับคนนอกความเจริญหรูหราบางครั้งก็มากับหายนะ การกอบโกยผลประโยชน์ทำให้ความอุดมสมบูรณ์และความเรียบง่ายในการใช้ชีวิตหายไป หลงเหลือเอาไว้เพียงความเห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้หุบผาสูงกั้นแนวลั่วซานส่วนล่างกับยอดเขาที่บดบังด้วยหมู่เมฆ เขาวรยุทธ์สูงก็จริงแต่พลังส่วนหนึ่งถูกปอดกั้นทำให้ยากยิ่งจะปีนขึ้นไป ระหว่างทางได้แผลมาหลายแผล หลายหนเขาเกือบตกลงมาเอาชีวิตไม่รอด เกือบถอดใจไปแล้วก็หลายครา ถึงอย่างนั้นร่องรอยการปีนป่ายทำให้เขายิ่งกังขาเศษด้ายสีแดงเกี่ยวกับรากไม้แห้งแหลมคม ดวงตาคมหรี่ลงและคว้ามือไปดึง เขามองชะง่อนหินจากนั้นรวบรวมพลังเหวี่ยงร่างขึ้นไปด้านบนสุดแรง

นางนึกว่าตัวเองตาฝาด บุรุษที่กำลังยืนมองนางอยู่ตรงนั้น ร่างทั้งร่างเปื้อนเลือด เสื้อผ้าขาดวิ่น เขายืนมองนางและยิ้มอย่างโง่งมหลี่เหวินฉี... เขามาทำอะไรที่นี่!!!‘ถานชิงหรู อย่าหายไป อย่าหนีข้าไปไหนอีก...ได้หรือไม่’ประโยคนั้นของเขาทำให้หัวใจของนางเต้นรัว เขา...รู้จักนาง?ความวุ่นวายซาลงบ้างหลังจากผู้เฒ่าไป๋ตามหมอประจำหมู่บ้านมาดูอาการคนเจ็บ อาการของเขาหนักมาก หมอประจำหมู่บ้านเองก็จนปัญญา“บาดแผลฉกรรจ์หลายแห่งแค่ห้ามเลือดคงไม่พอ สมุนไพรบางอย่างในป่าไม่มีต้องไปซื้อในเมืองหานเหอ แม้ร่างกายแข็งแรงแต่ต้องได้รับการรักษาอย่างถูกวิธีจึงจะรับประกันว่าจะกลับมาเป็นปกติ ดูแล้วเขาน่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์”ผู้เฒ่าจินซึ่งเป็นหมอประจำหมู่บ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอกหนักใจ“ข้าพบเขาที่ซอกผาใต้หุบเขา เกรงว่าคงตกลงมาหลังจากพยายามปีนเขา” ผู้เฒ่าไป๋กับท่านยายไป๋กล่าวด้วยท่าทางตื่นเต้น ไม่น่าเชื่อว่าชายหนุ่มตรงหน้ากลับยังสามารถรอดชีวิตได้ยินดังนั้นหญิงสาวที่กำลังเช็ดเลือดออกจากใบหน้าหล่อเหลาก็ชะงักตกเขา? หรือว่าเขาพยายามปีนขึ้นไป เขาจำได้แล้ว?“แม่นางชิง เขาใช่สามีของเจ้าหรือไม่ คนที่เจ้าบอกว่าถูกปิศาจทำร้าย?

“ข้ามีเรื่องมากมายอยากสนทนากับเจ้าอย่างที่หย่งเหิงบอกจริงๆ แต่ข้ากลับไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นที่ใดก่อน”ใบหน้าหล่อเหลาซีดขาวเพราะเสียเลือดไปมาก เขามุ่นคิ้วลงเมื่อตึงหัวไหล่จึงลองขยับ“ท่านขยับมากๆ ไม่ได้นะเจ้าคะ แผลที่ไหลลึกมาก กว่าจะสมานตัวดีคงใช้เวลานาน” นางกล่าวเสียงเบานึกถึงตอนที่รากไม้แหลมคมแทงเข้าไป เขาไม่มีทางเลือกนอกจากดันตัวออกหาไม่คงตายอยู่บนนั้นไม่มีใครเห็น เขาได้แต่นึกถึงตอนที่คิดว่าตัวเองกำลังจะตาย...ตายไปโดยไม่ได้พบนาง ไม่ได้กล่าวคำขอโทษ“ถานชิงหรู”“เจ้าคะ” นางตอบเขาเสียงเบา“ข้าขอโทษ” เห็นนางชะงักชายหนุ่มเชยคางนางขึ้นให้สบตาเขา“ข้ารู้ว่ามันไม่พอหากเทียบกับการกระทำของข้า แต่ตอนที่ข้าคิดว่าตัวเองกำลังจะสิ้นใจ สิ่งที่ข้าเสียใจที่สุดคือข้าไม่ได้พูดคำนี้กับเจ้าต่อหน้า”นางเม้มปากดวงตาร้อนผ่าว“ก่อนหน้านี้สิ่งสำคัญที่สุดของข้าคือสำนักเมฆหวน แต่นับจากเลือกหันหลังเดินออกมาจากหุบเขา กระทั่งตอนที่คิดว่าตัวเองกำลังจะตาย ดูเหมือนข้าไม่ได้คิดถึงสำนักเมฆหวนเลย”เขากล่าวจบก็ลดมือลงกุมมือนางอีกครั้ง“ระหว่างที่ข้ากำลังวิ่งไล่ตามความทรงจำที่หายไป ข้าใคร่ครวญถึงเหตุผลต่างๆ นานาว่าเหตุใดเจ