All Chapters of เกมรักวิศวะร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

ท่ามกลางความเงียบงัดของค่ำคืนที่ดวงจันทร์ถูกเมฆดำทะมึนบดบังจนมิดชิด ชายหาดหน้าวิลล่าหรูส่วนตัวที่เคยเป็นสวรรค์ของการพักผ่อน บัดนี้กลับกลายเป็นนรกบนดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอันตราย เตโช ยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงระเบียงห้องนอนใหญ่ ร่างกายที่เคยผ่อนคลายจากการได้อยู่ใกล้ชิดกับนลิน บัดนี้กลับตื่นตัวเต็มพิกัด ขนลุกเกรียวไปทั่วแผ่นหลังกว้างตามสัญชาตญาณของนักล่าที่สัมผัสได้ถึง "กลิ่นอายแห่งความตาย" ที่ลอยมากับลมทะเลเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งดูจะถี่กระชั้นและรุนแรงผิดปกติ ราวกับท้องทะเลอันดามันกำลังกรีดร้องเตือนภัย เตโชจ้องเขม็งฝ่าความมืดไปยังแนวพุ่มไม้ริมหาดที่สั่นไหวอย่างผิดธรรมชาติ เขาเห็นเงาร่างตะคุ่มหลายร่างคืบคลานขึ้นมาจากผิวน้ำดำสนิท พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อพรากทุกอย่างไปจากเขา[POV: เตโช – วินาทีแห่งการตัดสินใจและคราบเลือด]"พี่ภีม! พวกมันมาทางน้ำ! ระวังตัวด้วย!" เตโชตะโกนกรอกวิทยุสื่อสารเสียงดังลั่นห้อง มือหนาคว้าปืนพกคู่กายที่วางอยู่หัวเตียงขึ้นลำกล้องดัง แกร็ก อย่างช่ำชอง ทว่า... ยังไม่ทันที่ปลายสายของภีมจะตอบกลับ เสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นก็ดังขึ้นจากทิศทางของไซต

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออันเป็นเอกลักษณ์ของโรงพยาบาลอบอวลไปทั่วทางเดินที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของเหล่าบุรุษพยาบาลที่เข็นเตียงฉุกเฉินผ่านไปอย่างรวดเร็ว นลิน นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนม้านั่งหน้าห้องผ่าตัด ชุดเดรสสีแชมเปญที่เคยสวยงามบัดนี้เปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีคล้ำของ เตโช และคราบน้ำตาที่แห้งกรังบนแก้มเนียน มือบางทั้งสองข้างกุม 'เกียร์สีเงิน' ของเขาไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว"พี่เต... พี่ต้องไม่เป็นอะไรนะ พี่สัญญาแล้วว่าจะพาลินกลับบ้าน" นลินพึมพำกับตัวเองราวกับคนละเมอ สายตาจับจ้องไปที่ป้ายไฟสีแดงคำว่า 'OPERATING' (กำลังผ่าตัด) ที่สว่างวาบราวกับจะแผดเผาความหวังที่เหลืออยู่ของเธอ[POV: นลิน – จิตวิญญาณที่แตกสลายหน้าห้องผ่าตัด]นลินหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ที่เกาะรังนกยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนฝันร้ายที่ตื่นไม่ได้ เธอเห็นภาพเตโชที่โชกเลือดแต่ยังฝืนยิ้มให้เธอ เห็นวินาทีที่ร่างหนาทรุดฮวบลงต่อหน้าต่อตา ความเจ็บปวดที่เขาได้รับมันควรจะเป็นของเธอ... เขาเป็นคนรับกระสุนและคำสั่งฆ่าแทนเธอทั้งหมด"ลิน... ดื่มน้ำหน่อยไหมลูก หน้าซีดไปหมดแล้ว" มีนา เดินเข้ามาโอบไหล่น้องสาวเบาๆ แม้ตัวเองจะยังมีรอยฟกช้ำที่

ท้องฟ้ายามเย็นเหนือกรุงเทพมหานครถูกย้อมด้วยสีส้มอมม่วง แสงไฟจากตึกระฟ้าเริ่มกะพริบวิบวับสอดรับกับแสงไฟจากท้ายรถที่ติดขัดอยู่บนท้องถนนเบื้องล่าง ภายในห้องพักฟื้นระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง บรรยากาศกลับเงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่สีขาวที่วางประดับอยู่มุมห้อง เตโช นอนเอนหลังพิงหมอนใบใหญ่บนเตียงผู้ป่วยที่ถูกปรับระดับให้สูงขึ้น ร่างกายหนาที่เคยกำยำบัดนี้ถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาดตาตั้งแต่ช่วงไหล่ไปจนถึงสีข้างแม้ใบหน้าจะยังคงซูบเซียวและมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่ขมับจากการปะทะที่ภูเก็ต แต่แววตาพยัคฆ์ที่เคยดุดันบัดนี้กลับทอประกายอ่อนโยนอย่างประหลาด ยามที่เขานั่งจ้องมองร่างบางของ นลิน ที่กำลังง่วนอยู่กับการปอกแอปเปิ้ลอยู่ที่โซฟาข้างเตียง[POV: เตโช – ความสุขที่แลกมาด้วยลมหายใจ]เตโชลอบถอนหายใจเบาๆ ความเจ็บปวดจากบาดแผลยังคงแล่นริ้วเข้ามาเป็นระยะยามที่เขาขยับตัว แต่มันกลับเป็นความเจ็บปวดที่เขายินดีจะแบกรับ เพราะทุกครั้งที่เขารู้สึกเจ็บ มันคือเครื่องยืนยันว่าเขายังมีชีวิตอยู่... และเขายังมีนลินอยู่ตรงหน้าเขาก้มมอง 'เกียร์สีทอง' ของนลินที่เขายังคงสวมติดตัวไว้ตลอดเวลา แม้ใ

หลังงานหมั้นอันแสนยิ่งใหญ่ผ่านพ้นไป ข่าวของ "เตโช" และ "นลิน" ก็กลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะในคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาพของพยัคฆ์หนุ่มในชุดสูทสุดหรูเคียงคู่กับหงส์ขาวผู้เลอโฉมถูกแชร์ว่อนไปตามกรุ๊ปไลน์และเพจเฟซบุ๊กของมหา’ลัย จนทำให้คะแนนความนิยมของทั้งคู่พุ่งสูงปรี๊ด ทว่าท่ามกลางความยินดี... ความอิจฉาริษยาก็ย่อมก่อตัวขึ้นเป็นธรรมดาเช้าวันจันทร์ที่สดใส นลินเดินเข้ามาในคณะพร้อมกับ มีนา เธอสวมชุดนิสิตปี 1 ที่ดูเรียบร้อยทว่าโดดเด่นด้วย 'สร้อยทองคำขาวรูปเกียร์คู่' ที่เจ้าสัวประจักษ์มอบให้ ซึ่งเธอสวมทับอยู่บนคอเสื้ออย่างภาคภูมิใจ[POV: นลิน – เมื่อความหวานกลายเป็นเป้าสายตา]"ลิน... ดูนั่นสิ คนมองเธอทั้งคณะเลยนะ" มีนากระซิบพลางบุ้ยปากไปทางกลุ่มนิสิตชายปี 1 และปี 2 ที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่ใต้ตึก "สงสัยจะตะลึงในความรวยและความสวยของว่าที่เจ้าสาวหมื่นล้าน"นลินถอนหายใจเบาๆ "ลินไม่อยากให้คนมองแบบนั้นเลยนะมีนา ลินแค่อยากมาเรียนตามปกติ อยากให้คนจำลินในฐานะนิสิตวิศวะ ไม่ใช่หลานสาวเจ้าสัว""แต่มันเลี่ยงไม่ได้หรอกจ้ะ ยิ่งคู่หมั้นเธอเป็นถึง 'อดีตเฮดว้าก' ที่กลับมาเรียนปี 4 ในมาดนักธุ

บรรยากาศที่ลานเกียร์ยามเย็นคึกคักเป็นพิเศษ เพราะวันนี้เป็นวันเปิดตัวนิทรรศการ "Engineering Innovation" ของเหล่านิสิตปี 4 เตโช ในฐานะประธานโครงการและอดีตเฮดว้าก ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางวงล้อมของผู้คน เขาดูภูมิฐานในชุดเสื้อช็อปปิ้งสีน้ำเงินเข้มปักชื่อนามสกุลอย่างประณีต ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาไม่ใช่แค่ความเก่งของเขา แต่เป็นกลุ่ม "พริตตี้สาวสวย" จากสปอนเซอร์รถยนต์ยักษ์ใหญ่ที่เข้ามามะรุมมะตุ้มขอถ่ายรูปกับเขาไม่หยุด[POV: นลิน – เมื่อความอดทนถึงขีดจำกัด]นลิน เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาในงานด้วยรอยยิ้ม ทว่าฝีเท้ากลับชะงักกึกเมื่อเห็นภาพตรงหน้า หญิงสาวในชุดเดรสสั้นกุดสีแดงเพลิงคนหนึ่ง (ชื่อ 'เชอร์รี่') กำลังยืนเบียดกระแซะแผงอกกว้างของเตโช มือเรียวของเธอแกล้งจัดปกเสื้อช็อปให้เขาอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับเสียงหัวเราะต่อกระซิกที่ดังเข้าหูนลินอย่างชัดเจน"พี่เตโชตัวจริงหล่อกว่าในรูปอีกนะคะเนี่ย... สนใจไปทานมื้อค่ำกับเชอร์รี่ไหมคะ? เผื่อเราจะได้คุยเรื่อง 'นวัตกรรม' กันต่อสองต่อสอง" เชอร์รี่เอ่ยเสียงหวานหยดย้อยพลางส่งสายตาจิกเรียกแขกนลินรู้สึกเหมือนมีไฟลุกพรึ่บขึ้นในอก หัวใจเต้นแรงด้วยความโกรธที่แทบจะระเบิดอ