แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านบางสีเทาเข้มของเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด แต่ความอบอุ่นนั้นกลับไม่สามารถแทรกซึมเข้าไปในบรรยากาศอันหนาวเย็นที่ปกคลุมห้องได้เลยสักนิดเดียว เตโชยืนนิ่งสนิทอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว มือหนาที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวสะอาดสะอ้านสั่นเทาจาง ๆ ราวกับมีใครบางคนกำลังบีบหัวใจเขาไว้แน่นจนหายใจไม่ออกภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงวนเวียนในหัวเขาอย่างไม่ยอมจากไป ภาพนลินที่ยอมลดศักดิ์ศรีลงต่ำสุด คลานเข่ามาหาเขาบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ภาพหยดน้ำตาที่ไหลซึมลงบนหมอนขณะที่เขาตักตวงความสุขจากร่างกายเธออย่างเห็นแก่ตัวและดิบเถื่อน ทุกจังหวะที่เขากระแทก ทุกคำครางที่หลุดจากปากเธอ ไม่ใช่เสียงแห่งความสุขสม แต่เป็นเสียงสะอื้นของคนที่พ่ายแพ้ต่อโชคชะตาอย่างสิ้นเชิง[POV: เตโช – ความรู้สึกผิดที่มาพร้อมสายตาที่ว่างเปล่า]เตโชจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาคู่นั้นที่เคยคมกริบและเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจบัดนี้กลับว่างเปล่าและมืดมิด เขาเกลียดแววตาของตัวเองในตอนนี้ มันไม่ใช่แววตาของผู้ชนะที่ได้ครอบครองสิ่งที่ต้องการ ไม่ใช่แววตาของวิศวะร้ายผู้บงการทุกอย่าง แต่เป็นแววตาของคนขี้ขลาด
Read More
Se connecter
