All Chapters of เกมรักวิศวะร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

บ่ายวันจันทร์ที่โรงอาหารกลางคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยนิสิตชายชุดช็อปมอมแมมกลับดูคึกคักผิดหูผิดตา เมื่อ 'เชอร์รี่' ปรากฏตัวในชุดนักศึกษาที่ "ผิดระเบียบ" อย่างตั้งใจ กระโปรงทรงเอสั้นกุดผ่าหน้าเผยเรียวขาขาวเนียน และเสื้อนักศึกษาไซส์เล็กพิเศษที่เน้นสัดส่วนโค้งเว้าจนกระดุมแทบปริ เธอไม่ได้มาคนเดียวแต่มาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนสาวสายแซ่บ ราวกับจะประกาศศักดา "ดาวคณะบริหาร" กลางถิ่นเกียร์[POV: เชอร์รี่ – ปฏิบัติการยั่วเย้าพยัคฆ์หนุ่ม]เชอร์รี่กวาดสายตามองไปที่โต๊ะประจำของกลุ่มปี 4 จนเห็นร่างสูงของ เตโช นั่งตรวจแบบแปลนอยู่กับภีม เธอเหยียดยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินนวยนาดเข้าไปหา พร้อมกับจงใจทำ "สมุดโน้ต" หล่นลงตรงหน้าเตโชพอดี"อุ๊ย! ขอโทษค่ะคุณเตโช... พอดีเชอร์รี่ซุ่มซ่ามไปหน่อย" เชอร์รี่เอ่ยเสียงหวานพร่าพลางก้มลงเก็บสมุด ท่ามกลางสายตาหนุ่มๆ ทั้งโรงอาหารที่แทบจะหยุดหายใจ เพราะจังหวะที่เธอก้มลงนั้น... คอเสื้อที่กว้างจงใจเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใต้เนื้อผ้าอย่างชัดเจนเตโชขมวดคิ้ว เขาปรายตามองเพียงครู่เดียวด้วยสายตาเรียบนิ่ง "เก็บเสร็จแล้วก็เชิญครับ ผมทำงานอยู่""แหม... เย็นชาจังเลยนะคะ วันก่อ

ความเงียบเชียบภายในคอนโดมิเนียมหรูชั้นสูงสุดใจกลางสุขุมวิท บัดนี้กลับดูเยือกเย็นและกว้างขวางจนน่าใจหายสำหรับ นลิน เสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องนั่งเล่นมืดสลัว ราวกับตอกย้ำช่วงเวลาที่เธอต้องนั่งรอคอยใครบางคนอย่างโดดเดี่ยว นลินทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ เห็นแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครที่ดูเหมือนสร้อยเพชรราคาแพง แต่มันกลับไร้ความหมายเมื่อคนที่เป็นเจ้าของหัวใจเธอยังไม่กลับมาสถานะ "ว่าที่เจ้าสาว" ที่เคยทำให้เธอพองโตด้วยความสุข บัดนี้กลับเริ่มรู้สึกเหมือนพันธนาการที่หนักอึ้ง เมื่อโลกของ เตโช หมุนไปเร็วเกินกว่าที่นิสิตปีสุดท้ายอย่างเธอจะก้าวตามทัน[POV: นลิน – รอยร้าวภายใต้ความสมบูรณ์แบบ]นลินก้มมองโทรศัพท์มือถือเป็นรอบที่ร้อยของวัน ข้อความล่าสุดที่เธอส่งหาเตโชเมื่อสามชั่วโมงก่อนยังคงขึ้นสถานะว่า 'อ่านแล้ว' แต่ไร้ซึ่งการตอบกลับ‘พี่เตคะ วันนี้ลินทำสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าของโปรดพี่ไว้รอที่ห้องนะ รีบกลับมาทานด้วยกันนะคะ’ความน้อยใจเริ่มก่อตัวเป็นก้อนแข็งในลำคอ เธอรู้ดีว่าเตโชกำลังปั้นโครงการ Smart City ซึ่งเป็นเมกะโปรเจกต์ที่เขาภาคภูมิใจ แต่สิ่งที่ทำให้เธอว้าวุ่นใจท

แสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องผ่านบานกระจกสูงระฟ้าของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางสุขุมวิทไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องดูอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับกันมันกลับทำหน้าที่เป็นพยานวัตถุที่ส่องสว่างให้เห็นร่องรอยความแตกสลายที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้อย่างชัดเจน เตโช ก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยสภาพที่ดูแทบไม่ได้ ชุดสูทราคาสูงลิ่วที่เขาสวมใส่ไปงานเลี้ยงความสำเร็จของโครงการบัดนี้ยับยู่ยี่ เนคไทถูกปลดออกและห้อยรั้งอยู่ที่คออย่างหมิ่นเหม่ ใบหน้าคมคายที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจบัดนี้กลับซีดเซียวและมีรอยหมองคล้ำใต้ตาจากการไม่ได้นอนทั้งคืนเขารู้สึกผิด... ผิดจนไม่อาจหาคำบรรยายใดมาลบล้างความรู้สึกติดค้างในใจได้ ความผิดพลาดที่เขาปล่อยให้อดีตอย่างพิมพ์ดาวเข้ามามีบทบาทในปัจจุบันนานเกินไป ความผิดพลาดที่เขาเลือกจะประคอง "มารยา" ของผู้หญิงคนหนึ่งจนลืมนึกถึง "หัวใจ" ของผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิต และที่ร้ายกาจที่สุด... คือเขาโกหกเธอในวินาทีที่เธอกำลังสงสัย โกหกเพื่อตัดรำคาญ ทั้งที่ความจริงมันคือการกรีดแทงซ้ำลงบนรอยร้าวที่เขาสร้างขึ้นเอง"ลินครับ... พี่กลับมาแล้ว พี่ซื้อโจ๊กเจ้าอร่อยที่ลินชอบมาฝากด้วยนะ"เตโชส่งเสียงเรียกพลา

แสงแดดอ่อนยามเช้าที่สาดส่องผ่านรอยแยกของบานเฟี้ยมไม้สักเก่าแก่ภายในบ้านสวนริมน้ำ จังหวัดราชบุรี ดูจะนวลตาและอบอุ่นผิดกับพายุฝนที่โหมกระหน่ำเมื่อคืนวาน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกแก้วและดอกมะลิที่บานสะพรั่งหลังได้รับหยาดฝนโชยมาตามลมเย็นๆ พัดเอาความอับชื้นออกไป ทว่าบรรยากาศภายในห้องนอนไม้ที่ เตโช นอนซมอยู่นั้นกลับอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็นร่างสูงใหญ่ของท่านประธานบริหารหนุ่มที่เคยน่าเกรงขาม บัดนี้กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนฟูกหนาที่ปูอยู่บนพื้นไม้ขัดมัน ใบหน้าคมคายที่เคยเรียบตึงดูซูบเซียวลงไปถนัดตา ริมฝีปากที่เคยออกคำสั่งเฉียบขาดบัดนี้แห้งผากและซีดจางเพราะพิษไข้ที่รุมเร้าจากการนั่งตากฝนข้ามคืนเพื่อพิสูจน์ความสัตย์จริง[POV: นลิน – การกลับมาเป็นผู้คุมเกม]นลิน นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างฟูก มือบางถือถ้วยยาข้าวต้มอุ่นๆ และผ้าชุบน้ำเย็นผืนเล็กที่เธอใช้เช็ดตัวให้เขาตลอดทั้งคืน ดวงตาคู่สวยที่เคยบวมช้ำบัดนี้กลับมานิ่งสงบและเย็นชาจนน่าใจหาย เธอจ้องมองชายหนุ่มที่เพิ่งปรือตาตื่นขึ้นมาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก"ฟื้นแล้วเหรอคะ... พี่เตโช" เสียงของนลินเรียบเนียนแต่บาดลึกเตโชพยายามจะหยัดกายลุกขึ้นนั่ง แต่ควา

ท่ามกลางบรรยากาศการเตรียมงานวิวาห์ที่ถูกยกย่องว่าเป็น "งานแห่งทศวรรษ" ของแวดวงสังคมชั้นสูงและวงการวิศวกรรมระดับประเทศ นลิน ในวัย 21 ปีที่กำลังจะก้าวข้ามสถานะจากนิสิตชั้นปีสุดท้ายสู่บทบาทภรรยาอย่างเต็มตัว กลับต้องเผชิญกับบททดสอบครั้งใหม่ที่มาในคราบของ "ความโด่งดัง" และ "อำนาจ" ของว่าที่สามี เตโช ในฐานะประธานบริหารหนุ่มเนื้อหอมที่นิตยสารธุรกิจทุกฉบับต้องจองตัวไปขึ้นปก ยิ่งวันสำคัญใกล้เข้ามาเท่าไหร่ กระแสความอิจฉาและพฤติกรรมพยายาม "ลองดี" จากผู้หญิงที่ยังไม่ยอมถอดใจจากชายหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบคนนี้ก็ยิ่งรุนแรงขึ้น[ห้องเสื้อแบรนด์หรู: รัศมีที่ไม่อาจถูกบดบัง]ภายในห้องเสื้อแบรนด์ดังใจกลางสุขุมวิท กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่สีขาวอบอวลไปทั่วพื้นที่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีครีมและทอง นลินยืนนิ่งอยู่บนแท่นไม้โอ๊คเพื่อให้ช่างทำชุดเจ้าสาวบรรจงปักลูกไม้ฝรั่งเศสลงบนโครงชุดราตรีทรงหางปลาสีขาวออฟไวท์ ชุดนี้ถูกออกแบบมาเพื่อขับเน้นทรวดทรงระหงของเธอให้ดูสง่างามทว่าเย้ายวนในที แสงไฟวอร์มไวท์ตกกระทบลงบนผิวขาวเนียนละเอียดของเธอจนดูราวกับหงส์ขาวที่กำลังจะสยายปีก"คุณนลินคะ... ชุดนี้ส่งเสริมคุณมากจริงๆ ค่ะ สวยจนดิฉันแทบ