All Chapters of เกมรักวิศวะร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

กลิ่นอายของน้ำทะเลเค็มปร่าพัดโชยมาปะทะใบหน้าคมคายของ เตโช ทันทีที่เขาก้าวลงจากเครื่องบินที่สนามบินนานาชาติภูเก็ต ท้องฟ้าที่นี่ดูสดใสด้วยสีครามเข้มตัดกับปุยเมฆขาวสะอาดตา ทว่าในใจของวิศวกรหนุ่มกลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายไปกับทัศนียภาพเหล่านั้นเลย เขาเอื้อมมือไปแตะที่หน้าอกซ้ายของตัวเองผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตยีนส์หนา สัมผัสได้ถึงวัตถุแข็งรูปวงล้อฟันเฟืองที่คล้องอยู่กับสร้อยเงินเส้นแกร่งมันไม่ใช่เกียร์สีเงินรุ่นของเขาเองที่เขาเคยภาคภูมิใจ แต่มันคือ 'เกียร์สีทองวาววับ' ของเฟรชชี่ปี 1... เกียร์ของ นลิน ที่เจ้าตัวถอดมอบให้เขาในคืนก่อนเดินทางเพื่อเป็นการ "แลกใจ" กันอย่างเป็นทางการ[POV: เตโช – พลังจากเกียร์ที่แลกด้วยหัวใจ]เตโชหลับตาลงชั่วครู่ ภาพเหตุการณ์ใต้ต้นจามจุรีใหญ่ที่ลานเกียร์ยังคงชัดเจนในความทรงจำ วันนั้นนลินไม่ได้แค่รับเกียร์ของเขาไป แต่เธอกลับปลดเกียร์ของเธอเองใส่มือเขา พร้อมกับประโยคที่ทำให้พยัคฆ์หนุ่มอย่างเขาเกือบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่'พี่เตเอาเกียร์ของลินไปนะคะ... ให้เกียร์ตัวนี้เป็นตัวแทนของลิน คอยเตือนสติพี่เวลาที่เหนื่อยหรือโกรธ ให้พี่รู้ว่าลินรอพี่อยู่ที่ลานเกียร์ของเราทุกวัน'เขากระช

หยาดฝนโปรยปรายเหนือน่านฟ้ากรุงเทพฯ ดูเหมือนจะตอกย้ำความหม่นหมองในหัวใจของ นลิน หลังจากที่เธอได้รับรูปถ่ายปริศนาจากภูเก็ต รูปที่ทำลายความเชื่อใจของเธอจนเกือบพังทลาย แต่ทว่า... หงส์ขาวอย่างเธอไม่ได้เกิดมาเพื่อยอมแพ้ต่อแผนการตื้นๆ ของใคร"ลิน... เก็บของเสร็จหรือยัง? เครื่องจะออกในอีกสองชั่วโมงนะ" เสียงทุ้มเข้มของ ภีม ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพัก พร้อมกับร่างสูงในชุดลำลองกางเกงขาสั้นเสื้อเชิ้ตลายฮาวายที่ดูผ่อนคลายทว่าแววตากลับคมกริบนลินเงยหน้าขึ้นจากกระเป๋าเดินทาง "พี่ภีม... พี่ภีมจะไปจริงๆ เหรอคะ? ลินเกรงใจพี่จังเลย""เกรงใจอะไรกันจ๊ะลิน มีนาต่างหากที่ต้องขอบคุณลินที่หาเรื่องให้ได้ไปเที่ยวทะเลกับพี่ภีมแบบนี้" มีนา เดินเข้ามาสมทบพร้อมรอยยิ้มสดใส เธอช่วยนลินปิดกระเป๋าเดินทาง "งานนี้มีนาไม่ยอมให้ยัยเลขานั่นมาคาบพี่เตโชไปหรอกนะ ทีมเมียหลวงต้องรวมตัวกันค่ะ!"[POV: ภีม – พี่ชายจอมวางแผนและองครักษ์จำเป็น]ภีมมองน้องสาวด้วยความเอ็นดูผสมความห่วงใย เขาได้รับรายงานเรื่องพฤติกรรมของ 'ลดา' มาจากสายสืบที่ภูเก็ตแล้ว และเขาก็รู้ดีว่าเจ้าสัวประจักษ์ (พ่อของเขาเอง) กำลังเล่นสนุกกับความอดทนของเตโช"ไอ้เตโช..

แสงแดดจ้าของเช้าวันใหม่สาดส่องลงบนพื้นผิวน้ำทะเลอันดามันจนดูเหมือนเศษกระจกที่แตกกระจายระยิบระยับ แม้บรรยากาศจะดูผ่อนคลายในสายตานักท่องเที่ยวทั่วไป แต่ที่ไซต์งาน "Phuket Smart City" กลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด เตโช ยืนกอดอกมองกลุ่มคนงานที่ยังคงยืนกรานประท้วงเรื่องระบบความปลอดภัยและค่าแรงที่ยังไม่โปร่งใสจากกลุ่มอิทธิพลเก่า"ถ้าวันนี้ปั้นจั่นไม่เดินเครื่อง เราจะเสียเวลาไปอีกอาทิตย์หนึ่งเต็มๆ" เตโชสบถเบาๆ ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ"เอาน่าไอ้เต... มึงลืมไปแล้วเหรอว่าวันนี้มึงมี 'ตัวช่วย' ระดับพระกาฬ" เสียงทุ้มเข้มของ ภีม ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวลงจากรถโฟร์วีล ภีมอยู่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะแขนสั้นสีน้ำเงินเข้มที่ดูทะมัดทะแมง ผิดกับมาดนักธุรกิจจอมวางแผนที่กรุงเทพฯ[POV: ภีม – เมื่อพยัคฆ์พี่ชายลงสนาม]ภีมกวาดสายตามองไปรอบไซต์งานด้วยสัญชาตญาณของวิศวกรและนักบริหารที่เจนโลก เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาเดินเล่น แต่เขามาเพื่อ "จบเกม" ที่เจ้าสัวประจักษ์ทิ้งปมไว้ให้รุ่นน้องอย่างเตโช"เต... มึงไปจัดการเรื่องเอกสารตรวจสอบบัญชีที่มึงเจอมา ส่วนเรื่อง 'คน' และ 'หน้างาน' ตรงนี้... กูจัดก

แสงอาทิตย์ยามเช้าทอแสงสีทองสว่างไสวเหนือผืนน้ำอันดามันที่ดูสงบเงียบจนน่าประหลาด เสียงนกนางนวลร้องระงมคลอไปกับเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหากราบเรือยอร์ชลำหรูอย่างแผ่วเบา ภายในห้องสวีทส่วนตัวที่เพิ่งผ่านพายุรักอันเร่าร้อนมาตลอดทั้งคืน บรรยากาศยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเทียนหอมที่มอดดับไปแล้ว และกลิ่นอายความเสน่หาที่ยังไม่จางหายนลิน ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกหนักอึ้งที่ช่วงเอวทำให้เธอรู้ว่ายังคงอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของ เตโช เธอขยับตัวเล็กน้อยแต่ก็ต้องครางออกมาเบาๆ เมื่อความเจ็บแปลบแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ร่องรอยสีกุหลาบจางๆ ที่ประดับอยู่ตามลาดไหล่และเนินอกที่โผล่พ้นขอบผ้าห่ม เป็นหลักฐานชั้นดีถึง "บทลงโทษ" ที่พยัคฆ์หนุ่มมอบให้เธออย่างดุดันเมื่อคืนนี้[POV: นลิน – ความหวานที่ปนความเข็ดหลาบ]นลินลอบมองใบหน้าคมคายของเตโชยามหลับใหล ยามนี้เขาดูไม่มีพิษสงเหมือนเฮดว้ากจอมโหดหรือพยัคฆ์ขี้หึงคนเมื่อคืนเลย ขนตาหนาเป็นแพและลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอทำให้เขามีเสน่ห์จนเธอเผลอเอื้อมมือไปลูบแก้มสากระคายของเขาเบาๆ"พี่เตนะพี่เต... หวงโหดขนาดนี้ ลินจะกล้าใส่ชุดทูพีชอีกได้ยังไง" นลินคิดพลางอมยิ้มแก้ม

แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับภายในคฤหาสน์ทรงไทยประยุกต์หลังงามที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาเขียวขจี กะพริบสะท้อนกับแก้ววิสกี้ราคาแพงในมือหนาของชายผู้กุมชะตาชีวิตคนทั้งเกาะภูเก็ต เสี่ยอำนาจ จ้องมองลงไปยังแสงสีของอ่าวป่าตองเบื้องล่างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความละโมบและอำมหิต ที่นี่คือ "รัง" ของพยัคฆ์ร้ายเจ้าถิ่น ชายผู้เริ่มต้นจากศูนย์จนกลายเป็นจ้าวแห่งอันดามันที่ไม่มีใครกล้าต่อกร[POV: เสี่ยอำนาจ – รากเหง้าของอสูรใต้เงาจันทร์]เสี่ยอำนาจกระดกวิสกี้รสเลิศลงคอช้าๆ พลางหวนนึกถึงอดีตเมื่อสามสิบปีก่อน เขาเริ่มจากการเป็นเพียงเด็กเรือที่ไม่มีแม้แต่รองเท้าจะใส่ ต้องทนรองรับอารมณ์ของเหล่านักท่องเที่ยวและมาเฟียรุ่นเก่า แต่ด้วยสันดานที่โหดเหี้ยมและไม่เคยปรานีใคร เขาค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นมาจากการคุมบ่อนพนันเล็กๆ ในซอกซอย จนกลายเป็นเจ้าของสัมปทานเรือนำเที่ยวที่ใหญ่ที่สุด และขยายอิทธิพลเข้าสู่ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์สีเทาอย่างรวดเร็วปัจจุบัน ผลประโยชน์ของเสี่ยอำนาจฝังรากลึกอยู่ในทุกอณูของภูเก็ต ตั้งแต่การผูกขาดวัสดุก่อสร้างเถื่อนที่ป้อนเข้าสู่ไซต์งานต่างๆ การฟอกเงินผ่านกาสิโนใต้ดินที่แฝงตัวอยู่ในคราบโรงแรมหร