All Chapters of เกมรักวิศวะร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

แสงแดดยามบ่ายที่คณะวิศวกรรมศาสตร์แผดเผาจนไอร้อนระอุขึ้นมาจากพื้นคอนกรีต นลินเดินออกมาจากอาคารเรียนพร้อมกับมีนา โดยมี เตโช ในชุดยูนิฟอร์มคนขับรถสีดำสนิทเดินตามหลังเยื้องไปเล็กน้อย มือหนาทั้งสองข้างโอบอุ้มกองหนังสือวิศวะเล่มหนาและกระเป๋าเป้ใบใหญ่ของนลินไว้อย่างมั่นคง หยดเหงื่อไหลซึมตามไรผมและซึมชื้นผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำจนเห็นแผ่นหลังกว้างที่สั่นเทาน้อยๆ จากความเหนื่อยล้า"ลิน... พี่เตเขาดูแย่มากเลยนะ ยืนรอหน้าห้องตั้งสามชั่วโมง แดดก็ร้อนขนาดนี้" มีนากระซิบด้วยความสงสารนลินปรายสายตามองแผ่นหลังของคนขับรถส่วนตัวด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน "เขาเลือกเองนี่มีนา... ในเมื่ออยากชดใช้ ก็ต้องทนให้ได้"[POV: พิมมาดา – วางแผนร้ายในคราบหงส์]ทว่า ความเงียบสงบในใจของนลินกลับถูกทำลายลงเมื่อรถสปอร์ตหรูสีแดงเพลิงแล่นเข้ามาจอดขวางหน้ากลุ่มของพวกเธอ พิมมาดา ก้าวลงมาจากรถด้วยท่วงท่าที่จองหอง ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตดูถูกเหยียดหยามทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับร่างของเตโชในชุดคนขับรถ"ตายจริง! นี่มันอะไรกันคะเนี่ย?" พิมมาดาอุทานเสียงแหลมพลางหัวเราะในลำคอ "เตโช... นี่คุณตกต่ำถึงขั้นมาเป็น 'ขี้ข้า' แบกกระ

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศดูจะปกติดีทว่ากลับมีความตึงเครียดแฝงอยู่ใต้ผิวน้ำ นลินก้าวลงจากรถยุโรปคันหรูโดยมี เตโช ในชุดพนักงานขับรถเดินตามหลังไปส่งถึงหน้าตึก แววตาของเตโชในวันนี้ดูระแวดระวังผิดปกติ เขาไม่ได้มองเพียงแค่ทางเดิน แต่มักจะกวาดสายตาไปรอบๆ ราวกับสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา"คุณหนูครับ... วันนี้ถ้าเลิกเรียนแล้ว รบกวนรอผมอยู่ที่หน้าห้องนะครับ อย่าไปไหนคนเดียวเด็ดขาด" เตโชเอ่ยเสียงต่ำขณะส่งกระเป๋าให้นลินนลินขมวดคิ้ว "พี่เป็นอะไรไปคะพี่เต? ลินอยู่ใกล้มือพี่ภีมขนาดนี้ ใครจะกล้าทำอะไร""ผมสังเกตเห็นรถแปลกๆ วนเวียนอยู่แถวบ้านตั้งแต่เมื่อคืน... เชื่อผมเถอะครับ" เตโชสบตานลินด้วยแววตาอ้อนวอน แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจนนลินต้องพยักหน้ายอมรับอย่างเสียไม่ได้[POV: เอก – การรุกฆาตในคราบรุ่นพี่]ช่วงพักกลางวัน ในขณะที่มีนาเดินแยกไปซื้อน้ำ เอก ก้าวเข้ามาหานลินด้วยรอยยิ้มที่ดูสุภาพที่สุดเท่าที่เขาจะปั้นแต่งได้ เขาไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามเหมือนทุกครั้ง แต่กลับดูเร่งรีบและกังวล"นลินครับ! แย่แล้ว... มีนาเกิดเรื่อง!" เอกเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกนลินเบิกตากว้าง "

แสงเงินแสงทองทาบทับขอบฟ้าเหนือท้องทะเลเงียบสงบ ลมทะเลพัดพาความเย็นเยียบเข้ามาในห้องนอนสีขาวสะอาดตา เตโช ลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกหนักอึ้งในศีรษะเริ่มจางไป แทนที่ด้วยสัมผัสนุ่มนวลจากร่างเล็กที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขน เขากระชับอ้อมกอดนลินไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือเพียงนิด เธอจะมลายหายไปเหมือนความฝันแต่ข้อความจาก ภีม ที่สั่นสะเทือนอยู่ในโทรศัพท์ข้างเตียง คือเครื่องเตือนสติว่าโลกความจริงกำลังลุกเป็นไฟ[POV: เตโช – พยัคฆ์ที่ตื่นจากนิทราด้วยไฟแค้น]เตโชค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้คนรักตื่น เขาเดินไปที่ระเบียง สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเพื่อเรียกสติ แววตาที่เคยพร่ามัวด้วยฤทธิ์ยากลับมาคมกริบและดุดันยิ่งกว่าเดิม"พวกมึงกล้าดียังไง... กล้าทำร้ายลิน กล้าใช้ยาโสโครกนั่นกับกู" เขาโทรกลับหาภีมทันที "ไอ้ภีม... กูพร้อมแล้ว แผนที่มึงวางไว้ เริ่มได้เลย""ดี... กูเตรียมเรือเร็วไว้ที่ท่าเทียบเรือส่วนตัว มึงต้องไปขวางพวกมันก่อนที่มันจะข้ามเขตน่านน้ำสากลไปได้" เสียงภีมดังก้องมาตามสาย แฝงไปด้วยความสะใจ "พิมมาดามันเตรียมโอนสินทรัพย์บริษัทพ่อมึงเข้าบัญชีนอมินีที่เกาะเคย์แมน ส่วนไอ้เอก... มันเ

บรรยากาศหน้าตึกวิศวกรรมศาสตร์ในบ่ายวันศุกร์ดูคึกคักเป็นพิเศษ แต่สำหรับ เตโช มันคือช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจที่สุดในชีวิตปี 4 ร่างสูงในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเนี๊ยบกริบยืนกำโมเดลโครงสร้างสะพานเหล็กไว้แน่น ใบหน้าคมคายดูอิดโรยจากการปั่นโปรเจกต์อดตาหลับขับตานอนมาหลายคืน"พี่เต... สู้ๆ นะคะ ลินเชื่อว่าพี่ทำได้" เสียงหวานใสของ นลิน ดังขึ้นพร้อมกับมือนุ่มที่กุมมือหนาไว้เบาๆเตโชหันมามองเฟรชชี่ตัวน้อยที่อุตส่าห์โดดวิชาเลือกมานั่งเฝ้าเขาหน้าห้องสอบ แววตาที่เคยดุดันบัดนี้ทอประกายอ่อนเชื่อม "ถ้าพี่สอบผ่าน... ลินจะมีรางวัลให้พี่ไหมครับ?"นลินอมยิ้มแก้มตุ่ย "ผ่านให้ได้ก่อนเถอะค่ะ แล้วลินจะพิจารณา"เตโชก้มลงกระซิบชิดใบหูขาวผ่อง "งั้นเตรียมตัวไว้เลยนะ... เพราะรางวัลที่พี่จะขอ มัน 'หนัก' กว่าที่ลินคิดแน่ๆ"[POV: เตโช – การพิสูจน์ตัวเองเพื่ออนาคต]ภายในห้องสอบปากคำโปรเจกต์ เตโชนำเสนอผลงานด้วยความมั่นใจและเฉลียวฉลาด เขาตอบคำถามคณะกรรมการได้อย่างฉะฉาน ทุกลมหายใจของเขาทำเพื่อวันนี้ วันที่เขาจะเรียนจบเพื่อก้าวไปเป็นผู้ชายที่คู่ควรจะดูแลนลินและกอบกู้เกียรติยศของตระกูลคืนมาเมื่อก้าวออกมาจากห้องสอบพร้อมกับรอยยิ

บรรยากาศภายในคฤหาสน์วรโชติโภคินวันนี้ดูโอ่อ่าทว่ากดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้กฤษณาที่เจ้าสัวประจักษ์ชื่นชอบอบอวลไปทั่วห้องโถงรับรองที่ตกแต่งด้วยเครื่องเรือนหลุยส์สีทองอร่าม แสงแดดรำไรยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านไหมปักดิ้นทอง ทอดลำแสงลงบนพื้นหินอ่อนที่ขัดจนเงาวับราวกระจกสะท้อนภาพใบหน้าอันเคร่งเครียดของทุกคนที่นั่งอยู่ ณ ที่นั้นเจ้าสัวประจักษ์ นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานที่เปรียบเสมือนบัลลังก์ของตระกูล ใบหน้าของชายวัยหกสิบเศษที่เพิ่งกลับจากการดูงานในยุโรปดูภูมิฐานและทรงอำนาจยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นสายตากรอบทองจ้องมองหลานสาวเพียงคนเดียวอย่าง นลิน ที่นั่งกุมมืออยู่กับ เตโช บนโซฟาฝั่งตรงข้าม[POV: เจ้าสัวประจักษ์ – รอยร้าวที่รอวันสมาน]ประจักษ์จ้องมองมือของเตโชที่กุมมือนลินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ในใจของเขาเต็มไปด้วยพายุอารมณ์ที่ตีกันยุ่งเหยิง เขาเสียดายความสามารถของเตโชที่กอบกู้บริษัทคืนมาได้ แต่ความแค้นในอดีตเรื่อง 'เจ้าสัวโชติ' พ่อของเตโช มันคือหนามยอกอกที่ทิ่มแทงเขามาตลอดยี่สิบปี"ถ้าไม่เป็นเพราะพ่อนาย... น้องสาวฉันคงไม่ต้องหนีไปลำบาก และนลินคงไม่กำพร้าพ่อตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโล