เกมรักวิศวะร้าย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

หยาดฝนหลงฤดูเริ่มโปรยปรายลงมาทาบทับไอร้อนจากพื้นปูนหลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ นลินยืนกอดกระเป๋าเป้แนบอก ร่างเล็กสั่นเทาเล้กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาวจากหยดน้ำที่กระทบผิว แต่เพราะความกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจทีละนิด สายตาของเธอคอยชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือสลับกับทางเข้าลานจอดรถวีไอพี ทุกวินาทีที่ผ่านไปมันช่างเชื่องช้าจนน่าอึดอัดบรึ๋น...เสียงคำรามของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์สีดำสนิทดังแหวกความเงียบเข้ามา ก่อนที่รถคันหรูจะมาจอดนิ่งสนิทตรงหน้าเธอ กระจกฟิล์มดำทึบเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่เพิ่งจะวาดลวดลายความโหดร้ายใส่เธอในลานเกียร์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน“ขึ้นมา” สั้น กระชับ และเป็นคำสั่งที่ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธนลินเม้มปากแน่นก่อนจะพาตัวเองเข้าไปนั่งประจำที่เบาะข้างคนขับ กลิ่นอายดิบเถื่อนภายในรถตลบอบอวลไปด้วย กลิ่นเหล้ารัมที่หอมกรุ่นปนเผ็ดร้อน มันเข้มข้นกว่าตอนอยู่ที่ลานเกียร์หลายเท่าจนเธอรู้สึกเหมือนจะมึนเมาเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าไป เตโชไม่ได้ออกรถทันที เขาเอนหลังพิงเบาะหนังแท้พลางใช้สายตาคมปลาบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า“ช้าไปสองนาที...” เขาพึมพำ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนนลิน

บรรยากาศหลังเลิกเชียร์ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความอึดอัด นลินเดินแยกออกมาจากกลุ่มเพื่อนด้วยท่วงท่าที่ยังคงความสง่างาม แม้รอยสีกุหลาบใต้ปกเสื้อจะยังคงเป็นหัวข้อซุบซิบของคนทั้งลานเกียร์ แต่เธอกลับไม่ยอมก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเหมือนหมากที่ไร้ค่า นลินใช้ความนิ่งสงบเป็นเกราะกำบัง ดวงตาคู่สวยที่เคยสั่นไหวบัดนี้กลับเรียบเฉยและเปี่ยมไปด้วยสติปัญญา สมกับที่เธอถูกฟูมฟักมาในตระกูลที่มั่งคั่งเธอยืนรออยู่หลังตึกคณะจุดเดิมตามคำสั่งของ ‘เจ้าชีวิต’ แสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้าทาบทับลงบนร่างระหง ส่งให้รัศมีของเธอดูสว่างไสวอย่างน่าประหลาด จนกระทั่งรถซูเปอร์คาร์คันเดิมแล่นเข้ามาจอดเตโชก้าวลงจากรถพร้อมกับความร้อนแรงที่แผ่ออกมาสะกดทุกสายตา เขาจงใจเดินเข้ามาหานลินช้าๆ มุมปากหยักยกยิ้มเหยียดเมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนรอเขาอยู่ตรงนั้น“นึกว่าจะหนีกลับไปฟ้องพ่อซะอีก... ที่โดนพี่ ‘ประจาน’ กลางลานเกียร์” เสียงทุ้มต่ำระคนหยันดังขึ้น กลิ่นเหล้ารัมที่ติดกายเขามาเริ่มจู่โจมโสตประสาทของนลินทันทีนลินไม่ได้หลบสายตา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเทพพระอาทิตย์จอมเอาแต่ใจด้วยรอยยิ้มละมุนที่คาดเดาความหมายไม่ได้ “ลินไม่ใช่เด

เสียงสะอื้นที่เคยดังระงมจนตัวโยนค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงความเงียบหนักอึ้งที่ปกคลุมห้องเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด นลินนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ขาทั้งสองข้างพับเก็บแนบอกในท่าคุดคู้ ราวกับพยายามทำให้ร่างกายที่บอบช้ำนี้เล็กลงจนไม่มีใครสังเกตเห็น ดวงตาคู่สวยบวมช้ำแดงก่ำ หยาดน้ำตาใสยังคงเอ่อล้นออกมาเป็นระยะยามที่ภาพใบหน้าของบิดาผุดขึ้นมาในมโนสำนึกความจริงที่เพิ่งเปิดเผย—‘พ่อ’ ที่เธอเคยเทิดทูนและกตัญญูมาตลอดชีวิต กลับมองเธอเป็นเพียงเครื่องมือชำระหนี้การพนันก้อนโต—มันกรีดลึกจนหัวใจแทบหยุดเต้น ศักดิ์ศรีของคุณหนูตระกูลดังพังทลายลงกลายเป็นเพียงเศษธุลีในพริบตาเตโชยืนหันหลังให้เธออยู่ที่ระเบียงกว้าง ลมแรงพัดผ่านร่างกำยำในชุดเชิ้ตที่ถูกปลดกระดุมออกจนเผยแผงอกกว้าง กลิ่นเหล้ารัมเข้มข้นจากแก้วในมือลอยมาปะทะจมูกเธอเป็นระยะ เขาไม่ได้หันกลับมามอง ไม่มีคำปลอบโยนที่สวยหรู ไม่มีสัมผัสปลอบประโลมที่อ่อนหวาน มีเพียงออร่าความดุดัน พลังแห่งการครอบครอง และความเย็นชาที่แผ่ออกมาปกคลุมทั้งห้องราวกับประกาศกร้าวว่าต่อจากนี้ไป... เธอคือสมบัติส่วนตัวของเขาเพียงคนเดียว[POV: นลิน – แสงสว่างในนรกที่มืดมิด] นลินเงยหน้า

เสียงปิดประตูเพนต์เฮาส์ดังสนั่นหวั่นไหวพอๆ กับแรงอารมณ์ของคนที่ลากนลินเข้ามา เตโชเหวี่ยงร่างระหงไปที่โซฟากลางห้องอย่างไร้ความปราณี แรงเหวี่ยงทำให้นลินถลาลงไปกองกับพื้นนุ่ม เธอไม่ได้ร้องออกมาสักคำ มีเพียงดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกมองดูชายหนุ่มที่กำลังเดินพล่านอยู่กลางห้องราวกับเสือร้ายที่ติดจารีตเตโชกระชากเนกไทออก ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาออกจนเผยแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหายใจ กลิ่นเหล้ารัมที่เขาแอบดื่มมาตั้งแต่อยู่มหาลัยเริ่มทำงานอย่างหนัก"พี่บอกเธอว่ายังไงนลิน! พี่สั่งเธอว่ายังไง!" เขาสบถออกมา แววตาคมปลาบวาวโรจน์ด้วยความคลั่ง "ห้ามคุยกับมัน! แต่เธอกลับไปนั่งสบตากับมันในห้องสมุด ให้มันทำท่าจะแตะต้องตัวเธอ... เธอเห็นพี่เป็นหัวหลักหัวตอหรือไง!""ลินไม่ได้ตั้งใจค่ะพี่เต พี่ภีมเขาเข้ามาทักเอง..." นลินพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบที่สุด แม้ใจจะสั่นเพียงใด"เหรอ! แล้วที่มันบอกจะช่วยเรื่องหนี้พ่อเธอล่ะ? เธอคงอยากไปกับมันใจจะขาดสินะ อยากไปอยู่ในอ้อมกอดที่แสนดีของมัน มากกว่าจะอยู่ในกรงนรกของพี่!" เขาเดินเข้าประชิดตัวขยับกายกดทับจนนลินต้องถอยร่นไปจนหลังชนพนักโซฟานลินจ้องมองใบหน้า

เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกหรูยังคงเงียบสงัดราวกับถูกแช่แข็งในน้ำแข็งดำสนิท แสงไฟนีออนสีน้ำเงินเย็นเฉียบสาดส่องลงมาเพียงพอให้เห็นเงาของร่างบางที่คุกเข่าอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นยะเยือก นลินก้มหน้าต่ำ มือเรียวที่เคยสั่นเมื่อต้องเขียนเช็คชำระหนี้พ่อ ตอนนี้กำแน่นจนเล็บจิกเนื้อฝ่ามือแดงฉ่ำ หยาดน้ำตาไหลรินไม่หยุด เปียกแก้มขาวซีด แต่ละหยดไม่ใช่เพียงน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง มันคือเลือดแห่งความอัปยศที่เธอต้องกลืนลงคอซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ลิน… ลินยอมค่ะ” เสียงของเธอสั่นเครือแทบไม่ได้ยิน “สามแสน… ลินยอมทำทุกอย่าง”เตโชยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า สูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตสีดำที่เปิดกระดุมสองเม็ด กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นเหล้ารัมราคาแพงลอยคลุ้ง เขามองลงมาด้วยสายตาที่เย็นชาจนเหมือนมีดกรีดเนื้อ แต่ในส่วนลึกของดวงตาคมกริบนั้น มีประกายแห่งความเจ็บปวดวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกความหึงหวงและความโกรธกลบมิด“คลานเข้ามา นลิน” เสียงทุ้มต่ำทุรนทุรายแต่เต็มเปี่ยมด้วยอำนาจ “ถ้าสามแสนคือค่าตัวใหม่ของเธอ… ก็พิสูจน์ให้พี่เห็นหน่อยสิ ว่าสินค้าที่พี่เคยซื้อไว้ มันยังมี ‘ค่า’ พอให้พี่จ่ายต่อหรือเปล่า”นลินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็ก