My Ruthless Billionaire Ninong のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

Pagdating namin sa training center, agad akong pumasok sa simulation room kung saan marami akong kasabay na applicants. May briefing muna bago nagsimula ang emergency procedure. I tried to focus, I really did, pero bawat pagtingin ko sa harapan ay nandoon si Cameron, arms crossed, serious, and watching everyone exactly like before.“Begin.”Nagsimula kami sa iba't ibang drills. One procedure, then another. At sa isang bahagi, dahil sa tensyon, nagkamali ako ng isang maliit na step.“Stop.” Napapikit ako nang mariin. I knew that voice all too well. “Again.”Napalingon ako sa kaniya habang nakahawak pa sa controls. “Captain…” I muttered.“Again.” Mariing utos niya.Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili at inulit ang procedure nang walang pagkakamali.“Now, that's better,” I heard him say.I frowned, waiting for a sermon. “That's it?”“Yes.”“Walang sermon?” Nakakagulat na hindi niya ako sinesermonan ngayon.Ano 'yan bagong buhay?“Do you want one?” Nakangisi pa niyang tan

Hindi siya sumagot. Nakatitig lang siya sa akin, ramdam ang tensyon sa pagitan naming dalawa. “What?” kabadong tanong ko sa kanya.Ang talîm ng tingin niya, tipong parang may gusto siyang sabihin na hindi niya mabitawan sa pamamagitan ng salita.Ang bilis-bilis ng tib0k ng puso ko. I have a boyfriend, but our relationship was not public. Palihim lang kami, pero bakit parang apektadong-apektado siya?“Babe? Sino ’yang kausap mo? Hello, Nancy?” boses ni Juls mula sa kabilang linya ng phone ko.Tila pumanting ang tainga ni Cameron nang marinig niya ang boses ng lalaki sa speaker ng phone ko. Sa mabilis at hindi inaasahang galaw, pumasok siya sa kwarto ko at bigla niyang inagaw ang phone mula sa kamay ko.“Hoy! Ano bang problema mo?! That's my phone!” sigaw ko, pilit na inaabot ang phone.Nakita kong napatingin siya sa dibdib ko nang umaalog-alog 'yon at dumidikit sa kanya. Nakita kong tumaas-baba ang adam's apple niya, pero hindi ko pinansin.Nakikita kong nagtataas-baba ang dibdib niya,

Naiwan akong nakatingin sa nakasara pa ring pint0 ng kwarto ko. Ramdam na ramdam ko pa rin ang mabigat at pabilis na pagkabog ng dibdib ko habang iniisip ang sinabi niya kanina.I couldn't tell if he was serious or just trying to scare me.“Kapag nalaman kong si Juls...” Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang banta ng kaniyang malalim at seryosong boses. “Sisiguraduhin kong hindi kayo makakapasa.”Nagsalubong ang kilay ko. “What the hell?”Agad akong bumangon mula sa kama at mabilis na inayos ang sarili ko. Hindi ko maipaliwanag ang gulong nararamdaman ko, hindi ko alam kung maiinis ako, matatakot, o matatawa na lang sa naging reaksyon niya. He was jealous. Definitely jealous. Pero bakit kailangan niyang idamay ang application at pangarap ko para lang doon?Natawa ako ng mahina at napatampal sa aking noo. Of course, he would use that to me kasi alam niyang mahalaga 'yon sa akin. That freak! Alam na alam niya kung saan ako hahawakan!Paglabas ko ng kwarto at pagbaba sa kusina, natagpu

“I have a meeting nearby,” malamig niyang sagot, pero ang mga mata niya ay nakatitig sa kamay ni Juls na nasa malapit sa balikat ko. “Nakita ko kayo...”“Tapos?” Tinaasan ko siya ng kilay.Tumingin si Cameron kay Juls, his posture firm and intimidating. “You're accompanying her?”“Yes, Captain,” magalang na sagot ni Juls.Tumango si Cameron, walang bakas ng galit sa mukha pero may kakaibang lamig sa boses. “Mabuti naman kung ganun.”Cameron simply shifted his eyes back to me, his gaze softening just a bit.“Good luck sa medical niyo.”“Thank you,” mahina kong sagot.He turned around smoothly and walked away toward the elevators without another word. Napasunod ako ng tingin sa likod niya habang papalayo siya, at hindi ko maipaliwanag kung bakit biglang parang may kulang o may pait sa dibdib ko.“Close kayo?” takang tanong ni Juls habang nakatingin din sa pint0 ng elevator.I looked back at Juls, inhaling deeply. “Sabi ng parents ko, ninong ko siya, nakatira pa sa bahay, kaya war kami.”

Pumikit ako nang mariin at tatalikod na sana para umalis. Pero sa halip na lumayo, hindi ko napigilan ang mga paa kong maglakad nang diretso papunta sa kinaroroonan nila.“Captain.”Mabilis na napalingon si Cameron sa akin. The moment his eyes met mine, his relaxed expression immediately vanished, replaced by his usual guarded look.“What is it, Nancy?”“I need to talk to you,” seryoso kong sabi, hindi man lang tiningnan ang babaeng kasama niya.“About training?”“No. About something else.”Bahagya siyang sumulyap sa kasama niyang babae bago muling tumingin sa akin. “Can it wait?”I stared at him, my throat tightening. The rejection felt sharp and humiliating. “Sure. Forget it.”I turned around quickly. Pero bago pa ako makahakbang nang malayo, narinig ko ang boses niya.“Nancy.”Huminto ako pero hindi ako lumingon.“After this. Wait for me.”Huminga ako nang malalim. “Okay.”Umalis ako at nag-abang sa may hallway corner. I waited. Ten minutes passed. Twenty. Thirty minutes. Walang Ca