My Ruthless Billionaire Ninong のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 170

Nanginig ako nang husto. Kitang-kita sa mga mata ni Cameron ang matinding galit at pananabik, at sobrang bilis ng tib0k ng puso ko.He was really angry at hindi ko alam kung bakit natutuwa pa ako kasi ang hot niya tingnan. Parang ang sarap niya sa paningin ko.“C-Cameron, wait—” pigil ko kaniya, pero halatang nabingi na siya sa matinding selos.I really like it kapag nagseselos siya. Pakiramdam ko kasi mahal na mahal niya ako.Bigla niya akong hinila at mabilis na pinaluhod paharap sa glass counter ng kusina. Napadapa ako at napahawak nang mahigpit sa malamig na ibabaw niyon.Ngayon pa lang sabik na sabi ako sa gagawin niya. I could feel my pvssy tingling. Nananabik na naman ang pvke ko sa armás niya.“You think I’m playing around with you, Nancy?” bulong niya sa tainga ko habang nakabaon ang kamay niya sa likod ng baywang ko para hindi ako makagalaw. “Na wala lang sa akin ang lahat?”Mabilis at marahás niyang hinatak ang skirt ko pababa. Kasama ang panty ko, ibinaba niya 'yon hanggan

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya habang buhat-buhat niya pa rin ako pabalik sa bedroom. Ramdam na ramdam ko ang pagkalalak¡ niyang nakasagad sa loob ko at unti-unti na namang pumipintig habang naglalakad siya.Mahina ko siyang hinampas sa braso at hinalikan pagkatapos. Masyado na akong naaadik sa halik niya. Ang sarap niyang humalik. Napakatamis at puno ng pagmamahal.Kung pwede dito na lang kami sa bahay at magba-bonding, pero medyo na-e-excite rin ako sa party mamaya.“Cameron baby, katatapos lang natin, pagpahingain mo naman ako,” sabi ko habang binababa niya ako nang marahan sa ibabaw ng kama. “Nakapasok pa rin ang alaga mo sa loob ko tapos sasabihin mo pupunta tayong party?”“I’m deadly serious, baby,” ngumiti siya nang nakakaloko at hinalikan ang nakaawang kong labi. “Pagdating natin doon, gusto kong malaman nilang akin ka. Also, I want you to remember who owns you the entire night.” Sabay pisil niya sa namumula kong sus0 at pinisil-pisil ang n¡pple ko. “Okay, baby?”Napas

“T-Twin brother? May kakambal siya?”Hindi ko napigilang ulitin ang tanong na 'yun habang pabalik-balik ang tingin ko sa dalawa. Nanlaki ang mga mata ko at napatakip ng bibig nang marealize ko ang pinag-uusapan nilang dalawa at napatitig nang diretso sa mukha ni Cameron.Seryoso lang siyang nakatingin sa akin at dahan-dahang tumango. “Yes.”Agad akong bumaling kay Daddy para humingi ng kahit anong senyales na nagbibiro lang sila, pero nanatiling matigas at walang ekspresyon ang mukha niya. Halatang hindi man lang siya nagulat sa rebelasyong 'to, na para bang matagal na niyang alam ang buong kuwento.So, ako lang pala ang walang alam? Hindi ko pala talaga siya ninong! Although may kutob na ako no'ng una pa lang, nakakagulat pa rin na malaman ko 'to.“His name is Caleb,” paliwanag ni Cameron sa kalmadong boses. “Siya ang ninong na tinutukoy ng parents mo. We look almost identical.”“Kung ganun... bakit ikaw ang nandito?” tanong ko, halos hindi makapaniwala.Bumilis ang tib0k ng puso ko

Huminto siya sa paghakbang, pero hindi siya agad lumingon. Nang sa wakas ay humarap siya sa akin sa ilalim ng ilaw ng poste, malamig at halatang pagod ang mukha niya.“What is it, Nancy?”“Can we talk? Kahit sandali lang.”“About what?”“About us. Hindi ko na kaya iyong ganito, Cameron. I miss you so much.”Nag-iwas siya ng tingin. “There is no 'us', Nancy.”Pakiramdam ko biglang nawalan ng hangin ang buong paligid ko. Pakiramdam ko ay sinampal ako nang napakasakit. “A-Anong sabi mo?”“You heard me.”“After everything that happened between us? Matapos mong sabihin kay Daddy na gusto mo akong pakasalan, ganun-ganun na lang 'yun? Nasaan na 'yong Cameron na handa akong ipaglaban?” sigaw ko, hindi na napigilan umiyak.Tumingin siya sa malayo, hindi kayang salubungin ang tingin ko. “Nancy, this isn't good for you. You need to focus.”“That's not your decision to make!” sigaw ko muli habang nanginginig ang buong katawan ko.“It is my decision when I'm the one responsible for your training a

THIRD PERSON'S POVLumipas ang isang taon, hanggang sa naging dalawa, hanggang sa hindi na niya namalayan ang oras.Hindi naging madali, pero kinaya niya. Iyong dating spoiled, emosyonal, at palaasa na babaeng umiyak sa harap ng kaniyang ama at kay Cameron ay dahan-dahang nawala. Pinatigas at hinubog siya ng panahon.Noong unang taon niya sa ibang bansa, halos araw-araw siyang umiiyak bago matulog. She hated being away from her family. She hated the unfamiliar cold streets. She hated eating alone in a cramped apartment. At higit sa lahat, nami-miss niya si Cameron, ang boses nito, ang haplos nito, ang amoy nito na natural, at higit sa lahat ang alaga nito.Araw-araw siyang nagpipigil na huwag tawagan o i-text man lang si Cameron. Tiniis niya hanggang kaya niya, hanggang sa paunti-unti, nawawala na sa isip niya.As the months passed, she realized that life didn't stop just because she was hurt. Natutunan niyang mabuhay nang wala ang presensya nito.Para lang maibaling ang isip nito, n