Share

ตอนที่ 2 คุณหนูลู่ผิงเอ๋อร์

last update publish date: 2026-03-11 20:32:16

ตอนที่ 2 คุณหนูลู่ผิงเอ๋อร์

     ร่างใหญ่ปลดปล่อยริมฝีปากน้ำลายเหนียวยืดจ้องมองร่างบางนัยน์ตาเปล่งประกายความหื่นกระจาย มือหนาทั้งสองข้างยื่นมือไปเคล้นคลึงปทุมถันทั้งสองข้างที่เย้ายวนสายตา รบเร้าจนเขาเสียสติมิอาจจะควบคุมตนเองได้ มือบีบกำเข้าหากัน ก้มหน้าโลมเลียจู่โจมด้วยตัณหา ร่างบางเสียวปลายราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นทั่วร่าง

“อึก ..อือ .. ได้โปรดหยุดเถิด ฉันจะขาดใจตายแล้ว คุณเป็นใครก็ไม่รู้ จู่ ๆ มาทำแบบนี้ได้ยังไง ปล่อยนะ !!.” แม้ปากจะบอกให้เขาหยุดทว่าร่างกายกลับดิ้นพล่านเสียวซ่านไปทั้งตัว

ร่างใหญ่เงยหน้าขึ้นมองดวงตาพลันเปลี่ยนแวว ดุดันจนอีกฝ่ายรับรู้ได้

“ฮึ ...! คิดว่าเอ่ยมาเช่นนี้ข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ดี เอ่ยต่อไปสิว่าไม่รู้จักข้า ข้าจะทำให้เจ้ารู้จักเองว่าข้าเป็นผู้ใด” ใบหน้าแดงก่ำเหมือนโกรธคนตรงหน้าทว่าเขากลับชื่นชอบที่นางมีท่าทีเช่นนี้ มันช่างกระตุนอารมณ์ของเขาเสียจริง เขาขยับมือจับยอดปทุมถันขยี้บีบเคล้นจนร่างบางสะดุ้งโหยง ก่อนจะค่อย ๆ ไล่เลียทำให้ร่างกายของนางแดงเป็นจ้ำกุหลาบ ก่อนจะบรรจบที่ช่องกลางกลางระหว่างกายที่เปียกชุ่ม เขากวาดสายตามองอย่างชอบใจ จับแท่งเอ็นที่ขยายใหญ่ ซุกลงช่องทางเปียกลื่น ดันเข้าไปด้านในไม่ผ่อนแรงลงสักนิด ทะลวงฝ่าความคับแน่น ร่างเล็กกระเสือกกระสนดิ้นเร่า หวีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด  

“อะ อ่าาา เจ็บ ช่วยเบา ๆ  หน่อยได้มั้ย?” ร่างเล็กดวงตาเคลือบด้วยหยาดชั้นไอน้ำแห่งความเจ็บเมื่อแท่งร้อนขนาดยักษ์ร่อนเอวเข้าหา จากความเจ็บเริ่มกลายเป็นความเสียวซาบซ่านในคราเดียวกัน เขาจับเรียวขาอ้ากว้างเพื่อให้ขยับกายได้ง่ายกว่าเดิม ค่อย ๆ โยกเข้าออกอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นร่างบางเข้ากันได้ดีกับตนเองเขาค่อย ๆทวีความเร่าร้อน ดุเดือดราวกับจะกลืนกินอีกฝ่ายไปทั้งตัว  เร่งจังหวะอย่างกระสันลมหายใจถี่กระชั้น ร่างบางจิกเกร็งปลายเท้า ใบหน้าเชิดขึ้นครางกระเส่า กระเหี้ยมกระหือรือผสานเป็นหนึ่งเดียว เสียงกระฉอดดังจากด้านในร่างเล็กสมองพร่าเบลอเมื่อถูกแท่งเนื้อข่มเหงรังแก กระทุ้งกดลึก ท่วงทำนองฉับไว ช่วงล่างของนางเริ่มตอดรัดเมื่อความรู้สึกเสียวซ่านครอบงำทั้งร่างกายจนคิดอะไรไม่ออก เสียงครางกระเส่าดังคับห้อง  ความรู้สึกบีบรักช่วงโคนทำให้ร่างใหญ่เริ่มอดกลั้นไม่ไหวพ่ายแพ้จนในที่สุดน้ำรักกระฉูดเต็มช่องรักของนาง 

        เสียงในห้องนอนเคล้าไปด้วยเสียงหายใจเหนื่อยหอบของทั้งสอง ร่างเล็กกระตุกเกร็งเมื่อเขาทำให้นางถึงจุดสูงสุด หากนี่คือความฝันก็คงเป็นความฝันที่ดีที่สุดของลู่ซาน เขาค่อย ๆ จับดึงแท่งเอ็นออกมาน้ำรักเอ่อนองไหลออกมาจากกลีบกุหลาบที่แดงก่ำหลังจากที่ถูกเขาเชยชม ลุกขึ้นแกะเชือกออกจากแขนดึงผ้าห่มมาห่มกายให้นางพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเล็กน้อยแต่ยังคงความดุดันเอาไว้บ้าง 

“นี่ก็ยามสามแล้ว เจ้านอนพักเสียหน่อย จริงสิข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกกับเจ้าให้เจ้าสำนึกไว้ขึ้นใจ เจ้าเป็นเพียงสตรีบำเรอเท่านั้น แม้ว่าข้าจะนอนกับเจ้ามีเจ้าคอยปรนนิบัติ แต่เจ้าก็เป็นเพียงได้แค่สตรีอุ่นเตียงมีค่าเพียงแค่สนองความใคร่ของข้าเท่านั้น ห้ามรู้สึกเกินไปมากกว่านี้เพราะไม่ว่าอย่างไรข้าไม่มีทางให้ใจเจ้า ตำแหน่งฮูหยินของข้ามีไว้ให้สตรีที่คู่ควร” ลู่ซานสะลึมสะลืมเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากกิจกรรมเมื่อครู่ทำให้นางไม่ได้ใส่ใจในคำพูดของเขาเท่าไหร่นัก ตอนนี้ขอเพียงได้นอนพักเสียหน่อยเรื่องอื่นค่อยคิดทีหลัง และนางยังคงคิดว่าตนเองยังฝันอยู่ 

‘นี่คือความฝันหรือ ? เหมือนนิยายที่อ่านเลย แล้วใครจะสนใจล่ะ เป็นอะไรก็ช่างสิเพราะเมื่อครู่ฉันมีความสุขในวัน 40 แล้วล่ะ’ นางคิดในใจสะลึมสะลือผล็อยหลับไปไม่ได้ตอบกลับ จนเขาคิ้วขมวดเข้าหากัน เชง้อหน้ามองนางอีกครั้งพบว่านางหลับไปแล้ว เขาถอนหายใจเบา ๆ คว้าอาภรณ์มาสวมใส่ก่อนจะเดินออกไปจากกระโจมที่นางหลับนอนอยู่ 

ตึง ตึง เสียงกลองดังขึ้นเสียงเจี๊ยวจ๊าวก็ดังระงมเฉกเช่นเดียวกัน เป็นเสียงผู้ชายหลายคนกำลังวิ่งออกกำลังกาย อีกทั้งยังได้ยินเสียงคล้าย ๆ เหล็กกระทบกัน จนร่างบางมิอาจจะนอนต่อได้ยกเปลือกตาขึ้นอย่างหงุดหงิด

“โอ๊ย !! เสียงดังอะไรแต่เช้ากัน วันนี้วันหยุดให้คนเขาได้พักบ้างไม่ได้หรือไง ” ร่างเล็กตะโกนออกไปก่อนจะชะงักเมื่อจำได้ว่าห้องที่ตนเองอยู่คือชั้นห้าจะได้ยินเสียงคนวิ่งได้อย่างไร และเมื่อกวาดสายตามองก็ต้องตกใจมากกว่าเดิม เมื่อเห็นผู้หญิงอายุประมาณ 50 กว่าปีแต่งตัวคล้าย ๆ ยุคโบราณอีกทั้งผ้าห่ม เตียงนอนและห้องที่เธออยู่ไม่เหมือนห้องที่เธออาศัยอยู่สักนิด และที่น่าตกใจมากกว่านั้นคือสภาพของตนเองตอนนี้ไม่มีแม้เสื้อผ้าสักชิ้น ร่างกายเปลือยเปล่า ดวงตาของนางเบิกโพลงรีบดึงผ้าห่มมาปิดกายตนเองเอาไว้ ช่วงล่างระหว่างขาเจ็บร้าวจนยากจะขยับ หญิงวัยกลางคนเห็นนางตื่นขึ้นมาท่าทางตกใจและอับอายนางจึงเอ่ยถามและแนะนำตัวเอง

“ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ข้ามีนามว่าเย่อี๋เหนียงแม่ทัพส่งข้ามาคอยดูแลแม่นางระหว่างอาศัยอยู่ที่นี่ มาเถอะเจ้าค่ะข้าเตรียมน้ำไว้ให้ท่านแช่กายแล้ว ลุกไหวหรือไม่เจ้าคะ” 

“แช่กาย แม่ทัพ ? ไม่เห็นจะเข้าใจสัดนิด ที่นี่ที่ไหนหรือ” ลู่ซานคิ้วขมวดเข้าหากันพลางเอ่ยถามหญิงตรงหน้าด้วยความสงสัย 

“แม่นางจำอะไรไม่ได้หรือว่าเพราะเสียใจจนลืมไปทุกอย่าง โธ่ ๆ น่าสงสารจริง ๆ ที่นี่คือกองทัพของแม่ทัพอวิ๋นจ้าวเหวิน ชะตาของแม่นางช่างอาภัพจริง ๆ ที่ได้มาคอยปรนนิบัติแม่ทัพทมิฬไร้ใจเช่นนี้ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงระหว่างอยู่ที่นี่ข้าจะดูแลเจ้าเอง” อี๋เหนียงเอ่ยพลางประคองร่างบางให้ลงมาจากเตียง ยามนี้สมองของลู่ซานเบลอมากกว่าเดิม นี่มันอะไรกันไม่ว่าจะเป็นชื่อแม่ทัพ และเหตุการณ์นี้ที่ตนเองอ่านมาหลายรอบ เหมือนนิยายที่อ่านอยู่เมื่อคืนนี้ไม่ผิด 

“ท่านป้าอี๋เหนียงฉันขอถามป้าสักอย่างได้มั้ย ? ฉันมีชื่อว่าลู่ผิงเอ๋อร์ที่บิดาส่งมาปรนนิบัติท่านแม่ทัพใช่หรือไม่”

“โธ่ ๆ แม่นางคงตรอมใจมากสินะ ลืมแม้กระทั่งชื่อแซ่ของตน ใช่แล้วเจ้าค่ะ แม่นางมีนามว่าลู่ผิงเอ๋อร์ถูกแม่ทัพพาตัวกลับมาจากหมู่บ้านหลินหลงเมื่อ 3 วันก่อน ” ทันทีที่ได้ยินหัวใจของลู่ซ่านเต้นแรงระรัว 

‘เฮอะ ๆ นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน ฉันฝันอยากมีคนรักและเซ็กส์ที่เร่าร้อนแต่ไม่ใช่กับแม่ทัพไร้ใจแบบนี้ น่าสมเพชตัวเองจริง ๆ สวรรค์ช่างโหดร้าย ฮื้อ ฮือ ’ ลู่ซานคิดในใจใบหน้าเศร้าหมอง แม้จะดีใจที่เรื่องเมื่อคืนจะทำให้ตนรับรู้ถึงการมีเพศสัมพันธ์ครั้งแรก แต่ก็เศร้าใจเมื่อตนเองรู้เรื่องในนิยายเรื่องนี้ทั้งหมด 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ   ตอนที่ 24 ละครถึงตอนจบ(ตอนจบ)

    ตอนที่ 24 ละครถึงตอนจบซูหลินเห็นสายตาของแม่โม่กับหยางอันที่จ้องมองเธอด้วยสายตาผิดหวังและรังเกียจ ทำให้เธอโมโหและเกลียดเหย่ผิงที่ทำลายชีวิตของเธอย่อยยับ เธอวิ่งตรงไปหาเหย่ผิงหวังทำให้เธอได้รับบาดเจ็บไม่เช่นนั้นคืนนี้เธอคงนอนไม่หลับ“นังเหย่ผิงนังบ้าแกมาทำแบบนี้แล้วจะจากกันไปง่าย ๆ หรือไง แกมันเลวแกทำร้ายชีวิตฉัน”ตึง !!! ร่างเล็กของซูหลินเซถลาล้มลงพื้นอย่างแรงก่อนที่เธอจะถึงตัวของเหย่ผิงด้วยซ้ำ“กรี๊ดๆ ๆ” เสียงของซูหลินร้องดังสนั่นเพราะถูกร่างใหญ่เข้ามาขวางเอาไว้ไม่ให้เธอทำร้ายเหย่ผิง ทุกคนต่างพากันตกตะลึงไม่เว้นแม้แต่เหย่ผิง จู่ ๆ ลี่หานปรากฏตัวเข้ามาช่วยเธอเอาไว้โดยการดึงเธอเข้าไปกอดใช้มือผลักซูหลินเต็มแรง“คุณมาได้ยังไงคะ ไหนบอกว่าวันนี้ไม่ว่าง”“ผมรีบทำงานให้เสร็จแล้วรีบมาครับ อยากมาดูว่าการขึ้นศาลครั้งนี้จะเป็นอย่างไรคุณจะได้รับความเป็นธรรมหรือไม่ โชคดีนะครับที่ผมมาทันทำให้ช่วยเหลือคุณเอาไว้ได้”“ขอบคุณนะคะ” ทั้งสองกระซิบพูดคุยกันเล็กน้อยก่อนที่ลี่หานจะหันไปทางซูหลิน“ฉันเคยบอกแล้วใช่มั้ย ว่าอย่าแตะต้องคุณเสี่ยวเหย่ผิง คนที่ทำร้ายชีวิตคนอื่นคือเธอต่างหาก เธอทำร้ายชีวิตของเหย่ผิงมา

  • ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ   ตอนที่ 23 ศาลตัดสิน

    ตอนที่ 23 ศาลตัดสินฝั่งด้านเหย่ผิงวันนี้เธอมารออยู่ที่ศาลตั้งแต่เช้าไม่นานเธอเห็นแม่โม่มาพร้อมกับหยางอันและซูหลิน เธอยืนจ้องมองพร้อมรอยยิ้ม“มาแล้วสินะ แถมยังมาพร้อมกันอีก คงเข้าไปอยู่ด้วยกันตั้งแต่วันที่ฉันออกมาจากบ้านโม่ ฮึ ! คงรอเวลานี้มาแล้วตอนนี้คงสมใจเธอแล้วซูหลิน”“เข้าไปข้างในกันเลยมั้ย” เสียงพี่เหว่ยดังขึ้น เหย่ผิงนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับพี่เหว่ย หากเธอทำชื่อเสียงเสียหายจะเกิดอะไรขึ้นกับทางนิตยสารมั้ย ? พี่เหว่ยสอบถามความเป็นมาและได้รู้ว่าเหย่ผิงพบเจออะไร แถมเธอยังมีหลักฐาน เขาพาเธอข้าไปหาเจ้าของนิตยสารบอกว่าเหย่ผิงจะขึ้นศาลเรื่องฟ้องหย่า เจ้าของนิตยสารเป็นผู้หญิงแกร่งเธอไม่ชอบและเกลียดที่สุดเรื่องที่สามีมีชู้ จึงไม่ได้ว่าอะไรแนะนำให้เหย่ผิงฟ้องหย่าให้ถึงที่สุด อีกอย่างตลอดเวลาเหย่ผิงไม่เคยมีเรื่องเสียหายไม่ต้องกลัวเรื่องชื่อเสียง ไม่แน่เธอน่าจะโด่งดังมากกว่าเดิม เป็นเด็กกำพร้าเข้ามาเป็นภรรยาเป็นสะใภ้ตระกูลโม่ บีบบังคับให้ทำงานในบ้าน ข่มเหงทุกอย่างจนเธอออกมาหางานทำข้างนอกเพราะไม่ได้รับเงินสักหยวนจากแม่สามี เรื่องนี้คงทำให้แฟนคลับสงสารและเห็นใจเธอมากกว่าเดิม คนที่แย่น่าจะเป็นตร

  • ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ   ตอนที่ 22 ฟ้องหย่า

    ตอนที่ 22 ฟ้องหย่าเหย่ผิงเข้ามาในห้องเห็นหยางอันนอนหลับอยู่บนเตียง เธอตกใจเล็กน้อย ก่อนจะมองดูดี ๆ ในห้องมีขวดไวน์ที่ดื่มหมดแล้ววางอยู่กลิ่นอบอวลเต็มห้องไปหมด เธอเห็นหยางอันนอนกอดรูปถ่ายงานแต่งงานของเธอกับเขาในอ้อมกอด และยังมีหนังสือสมรสที่เขากำแน่นในมือ ใบหน้าเคลือบไปด้วยหยาดน้ำตาที่แห้งเคอะ“เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพราะฉันแต่เป็นความผิดของคุณกับคุณแม่ หากคุณหนักแน่นและปกป้องฉันจากทุกคนเรื่องคงไม่จบแบบนี้” เหย่ผิงพูดเบา ๆ ทว่าเสียงของเธอทำให้หยางอันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา“เหย่ผิงคุณกลับมาแล้ว คุณกลับมาแล้วจริง ๆ ฉันขอโทษอย่าทิ้งฉันไปเลยนะ ฉันรักเธอเหย่ผิง” เขาลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธอ เหย่ผิงถอยหลังหนีสองก้าว ท่าทางของเขายังเมามายเพียงเดินยังเซซ้ายเซขวา“รักฉันหรือรักตัวเอง ถามใจคุณให้ดี ๆ ตอนนี้มันสายไปแล้วไม่มีทางกลับไปเป็นอย่างเดิมได้อีกต่อไป ต่อให้คุณพร่ำรักฉันและขอโทษฉันมากแค่ไหน สิ่งที่คุณทำลงไปไม่มีทางเปลี่ยนแปลงไปได้ ออกไปจากห้องเดี๋ยวนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ ยิ่งเห็นหน้ายิ่งทำให้ฉันเจ็บปวดและนึกถึงเวลาที่คุณอยู่บนเตียงกับซูหลิน ทั้งคุณทั้งซูหลินช่างเป็นที่เลือดเย็นและใจร้

  • ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ   ตอนที่ 21 เก็บหลักฐาน

    ตอนที่ 21 เก็บหลักฐานวันนี้ตลอดทั้งวันลี่หานพาเหย่ผิงไปหาทนายเอาภาพถ่ายตั้งแต่วันที่ซูหลินนั่งตักหยางอันจูบกันอย่างลึกซึ้งและภาพถ่ายที่ทั้งสองนัวเนียกันอยู่บนเตียง ทนายรับทำงานกับเหย่ผิงและได้รับปากเธอว่าเรื่องนี้เธอจะเป็นคนชนะคดีความ ให้เธอร่างแบบมาว่าต้องการอะไรในการฟ้องหย่าในครั้งนี้เหย่ผิงคิดไม่นานก็เขียนตัวอักษรอย่างบรรจงในสิ่งที่เธอต้องเสียไปและสิ่งที่เธอสมควรได้มาจากตระกูลโม่ ความอับอายและความเสียใจครั้งนี้ของเธอคือเงินเท่านั้นเมื่อเธอยื่นให้ทนายเขาอ่านพยักหน้าและเดินทางไปที่อำเภอกับเหย่ผิงยื่นการฟ้องหย่าให้นายอำเภอรับรู้ เรื่องของเหย่ผิงถูกรับพิจารณาและจะส่งจดหมายฟ้องหย่าไปที่บ้านของโม่หยางอันในอีกไม่ช้าดวงตะวันคล้อยต่ำลง วันนี้เหย่ผิงอยู่กับลี่หานทั้งวันเธอมองหน้าเขาก่อนจะชักชวนเขาไปกินข้าวเย็นเพื่อเป็นการตอบแทนที่พาเธอมา“ตอนนี้ก็เย็นแล้ว ช่วงกลางวันวุ่นวายจนไม่มีเวลากินข้าว วันนี้ฉันขอเลี้ยงข้าวคุณนะคะไปที่ร้านของจิงชิงกัน คุณเลือกได้เลยนะคะว่าจะกินอะไรไม่ต้องกลัวว่าฉันไม่มีเงินจ่าย ฉันนะเป็นถึงนางแบบนะเงินเดือนที่ได้รับก็ไม่ใช่น้อย ๆ”“ครับ ๆ ได้ครับอย่างนั้นวันนี้ต้อง

  • ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ   ตอนที่ 20 ฉันขอโทษ

    ตอนที่ 20 ฉันขอโทษ“เฮอะ ! ช่างกล้าพูดออกมาอย่างไม่อายปาก เผลอหรือว่าตั้งใจ หยางอันบอกฉันมาสิว่ามันไม่จริง”“เหย่ผิงฉันขอโทษ ....” หยางอันไม่ได้ตอบว่าจริงหรือไม่เขานั่งลงคุกเข่ากอดขาของเหย่ผิงเอาไว้แน่น เหย่ผิงตัวสั่นเทาน้ำใส ๆ ไหลรินออกมา“ปล่อย ....เรื่องนี้คุณสร้างมันขึ้นมาก็แก้มันด้วยตัวของคุณเอง เอามือสกปรกปล่อยจากตัวของฉัน ตกลงกันได้เมื่อไหร่ค่อยบอกฉัน และฉันไม่มีทางยอม ในเมื่อคุณเป็นคนที่ทำผิดต่อฉันดังนั้นเราควรจะหย่ากัน” เหย่ผิงสะบัดขาไม่อยากทนอยู่ตรงนี้อีกต่อไป แม่โม่ไม่รู้สึกละอายใจแม้แต่น้อยนั่งมองดูเหย่ผิงเจ็บปวดและวิ่งออกไป“เหย่ผิงไม่นะ ฉันไม่ยอมหย่าเรื่องนี้ต้องมีทางออกที่ดีกว่านี้ ”หยางอันยื่นมือคว้าตัวของเหย่ผิงเอาไว้แต่ไม่อาจจะเดินตามเธอไปได้ เหมือนโลกใบนี้แตกสลาย ไร้เรี่ยวแรงเมื่อเห็นหยาดน้ำตาและเห็นว่าเหย่ผิงเสียใจในการกระทำของเขามากเพียงใด ซูหลินก้มลงมากอดแขนของเขาเพื่อพยุงขึ้น ร่างเล็กแสร้งร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ต่างกัน“พี่หยางอันฉันขอโทษนะคะ เรื่องนี้จะไม่เกิดเลยถ้าฉันไม่กลับมาหาพี่ อึก ตอนนี้เหย่ผิงคงโกรธเกลียดฉันจนไม่มีทางให้อภัย พี่ไม่ต้องรับผิดชอบฉันก็ได้นะคะ

  • ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ   ตอนที่ 19 ตกเป็นของหยางอันโดยสมบูรณ์

    ตอนที่ 19 ตกเป็นของหยางอันโดยสมบูรณ์ฝั่งด้านแม่โม่เดินตามหาเหย่ผิงกลัวว่าเธอจะเข้าไปขัดขวางแผนการนี้ แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่พบ เห็นถิงถิงเดินผ่านมารีบถามหากับเธอทันที“ถิงถิงเธอเป็นเห็นเหย่ผิงมั้ย เมื่อครู่ยังเห็นแว้บ ๆ ไปที่ไหนแล้วล่ะ”“อ้อ..ตอนนี้คุณเหย่ผิงไปพักแล้วค่ะ เห็นว่ารุ่งเช้ามีงานถ่ายแบบแต่เช้า ฉันพึ่งไปส่งที่ห้องมาเมื่อครู่ เธอฝากบอกคุณด้วยนะคะว่าขอตัวไปพักไม่ได้อยู่ต้อนรับแขกและส่งแขกจนจบงาน”“ไปพักแล้วอย่างนั้นหรือ ? เธอมีงานนี่นะฉันจะว่าอะไรได้ล่ะ เธอช่วยไปดูแขกทางด้านนั้นหน่อย อาหารหมดหรือยังช่วยเอามาเติมเรื่อย ๆ เข้าใจมั้ย”“ค่ะ คุณนาย” ถิงถิงไม่ได้โกหกเมื่อครู่นี่เหย่ผิงมาหาเธอจริง ๆ และบอกเธออย่างที่เธอบอก เพราะเหย่ผิงคิดเอาไว้แล้วอย่างไรแม่โม่ต้องมาดึงตัวเธอไว้ไม่ให้แผนการล้มเหลว เธอจึงต้องสร้างสถานการณ์ว่าตัวเองไปพักผ่อนแท้ที่จริงตอนนี้เธอแอบไปอยู่ที่หน้าต่างห้องรับรองพร้อมกล้องเก็บหลักฐานในมือ มีช่องโหว่เล็กน้อยพอที่เธอจะแอบถ่ายรูปไว้ได้ไม่นานประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมปิดลงอย่างรีบร้อน ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันหยางอันประกบปากจูบซูหลินอย่างดูดดื่มเร่าร้อนและหื่นกระหาย อีก

  • ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ   ตอนที่ 5 สอนให้หลาบจำ

    ตอนที่ 5 สอนให้หลาบจำตึง ตึง แคว่ก !!! มือหนาเดินเข้ามาขึ้นคร่อมร่างบาง ฉีกอาภรณ์จนไม่เหลือแม้สักชิ้น อารมณ์พุ่งพล่านลมหายใจถี่ระรัว ก้อนเนื้อขาวนวลยั่วยวนสายตานับครั้งไม่ถ้วน เขายื่นมือไปบีบคอของนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน “วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รับรู้และห้ามแต่งกายเช่นนี้ออกไปข้างนอกอีก มิเช่นนั

  • ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ   ตอนที่ 4 ยั่วยวน

    ตอนที่ 4 ยั่วยวน หลังรับราชโองการเสร็จ จ้าวเหวินดูวันที่เดินทางปล่าวประกาศบอกต่อให้แก่ทหารได้รับรู้ ทุกคนต่างพากันดีอกดีใจที่จะได้เดินทางกลับวังหลวงหาครอบครัว เสนาบดีโจวไห่หลงยังไม่ได้กลับในทันที เพราะนี่ก็ใกล้จะตะวันตกดิน จ้าวเหวินจึงชักชวนให้นอนค้างที่กองทัพเอาไว้รุ่งสางค่อยเดินทางกลับ ทั้

  • ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ   ตอนที่ 3 พระราชโองการ

    ตอนที่ 3 พระราชโองการ ยามเฉิน(9.00) หลังจากล้างเนื้อล้างตัว เย่อี๋เหนียงจัดหาอาหารมาให้ลู่ซานกินเรียบร้อย นางเฝ้าครุ่นคิดเรื่องที่กำลังพบเจอ และตอนนี้ได้รู้แน่ขัดแล้วว่าตัวเอง ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในหนังสือนิยาย แถมยังเป็นลู่ผิงเอ๋อร์สตรีแรกแย้ม ที่ถูกแม่ทัพเมินเฉย 'น่าตลกจริง ๆ ฉันเข้ามาอยู่ใ

  • ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ   ตอนที่ 1 คิดว่าฝันไป

    บทนำใครจะคิดหญิงอายุ 40 ปี อย่างฉันในโลกปัจจุบันจะทะลุมิติมาอยู่ในหนังสือ อีกทั้งยังเป็นนิยายที่ตัวเองกำลังอ่านเพื่อสนองตัณหา เมื่อถึงสุดสูงสุดกลับทำให้หัวใจเต้นแรงเหมือนความดันพุ่งสูงจนหมดลมหายใจ ลืมตามาอีกทีได้อยู่บนเตียงเหมือนฉากที่กำลังอ่านถึง เดิมทีลู่ผิงเอ๋อร์สตรีที่ฉันเข้ามาอยู่ในร่าง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status