All Chapters of Brother-in-Law's Wrong Bed: Chapter 281 - Chapter 290

-Ava-Matiyaga akong inalagaan ni Daniel habang nasa ospital ako. Halos lahat ng nurse ay inggit na inggit sa akin dahil ngayon lang daw sila nakakita ng asawang ganoon kaalaga at ka-maalalahanin, lalo na’t abala pa ito sa kanyang trabaho bilang CEO ng malaking kumpanya.Pero sa totoo lang, hindi ako lubusang natutuwa. Sa halip, lalo akong kinakabahan. O mas tamang sabihing natatakot. Natatakot ako sa sarili ko. Pakiramdam ko kasi, habang inaalagaan niya ako, mas lalo akong nahuhulog sa kanya.At iyon ang bagay na pinakaayaw kong mangyari.Matagal ko nang sinabi sa sarili ko na hindi ako puwedeng magpokus sa pag-ibig. Marami pa akong kailangang ayusin. Hindi pa tapos ang lahat. Hindi ko pa nakakamit ang paghihiganti ko kina Ricardo. At higit sa lahat, ayokong maulit sa akin ang sinapit ng inay.Nang mahalin niya si Ricardo, ibinigay niya rito ang buong puso niya. Minahal niya ito nang walang pag-aalinlangan, hanggang sa tuluyang masaktan at maubos ang sarili niya. At sa huli, namatay

-Ava-“Mommy…” Nag-aalangang tawag ni Ada kay Mrs. Harrison bago siya napatingin sa akin. Kitang-kita ko ang tuwa sa kanyang mga mata dahil sa sinabi ng ginang na gusto siyang maging manugang nito. “Please refrain from saying anything like that to Ava. Hindi naman niya sinadyang sabihin ang mga sinabi niya.”“Hindi sinasadya?” agad na singhal ng mommy ni Daniel. Kumunot nang malalim ang noo niya habang nanlalaki ang mga mata. “Sinadya niya ‘yon dahil masama ang ugali niya! Dahil mayabang siya!”Napayuko si Ada at muling itinuon ang atensiyon sa pagkain sa harap niya. “Pero ako kasi ang napapasama dito. Gusto ko lang namang tumulong.”Pagkasabi niya noon, agad na namuo ang mga luha sa kanyang mga mata. Napairap ako. Here we go again. Walang katapusang kadramahan na naman po.Agad namang nag-alala ang si Mrs. Harrison sa kanya at hinaplos pa ang likod niya. “Sino namang nagsabing napapasama ka? You’re doing the right thing, iha. Don’t worry, nandito lang ako para sa’yo.”Kahit pabulong

-Ava-“Kung gusto mong magtayo ng kumpanya, then do it. Kung seryoso ka talaga sa pagnenegosyo, tutulungan kita.” “Hindi ko kailangan ng tulong mo, Daniel. Kaya ko ito mag-isa.”“Alam ko.” nakangiting sagot niya. “Ikaw pa ba. Pero hindi ibig sabihin na hindi ako puwedeng tumulong.”Hindi ako agad nakasagot. Bakit ba lahat ng bagay ay may solusyon sa lalaking ito? Parang lahat ng problema ay madali lang niyang resolbahin. At bakit sa tuwing ipinaparamdam niyang kakampi ko siya, lalo akong nahihirapang panatilihin ang distansiyang itinayo ko sa pagitan namin?Huminga ako nang malalim at umiwas ng tingin.“Pag-iisipan ko.” sagot ko, bago ko ibinaba ang bote sa mesa.“Good.” Muli siyang ngumiti.At sa pagkakataong iyon, hindi ko na alam kung alin ang mas mahirap para sa akin. Ang magtayo ng sarili kong kumpanya o ang pigilan ang sarili kong mas lalong mapalapit sa lalaking unti-unting nagiging tahanan ko.Hindi na siya agad nakasagot. Bago pa man ako makapagsalitang muli, bigla niya akon

-Daniel-Si Alfie ay hindi lamang isang ordinaryong reporter. Isa rin siya sa mga kaibigan ko sa business industry, at ang ama niya ay CEO ng isang kilalang media company. Isang buwan pa lamang ang lumipas mula nang makabalik siya mula sa Switzerland. Sa halip na agad siyang bigyan ng posisyon sa kumpanya ng kanyang ama, inayos nitong mag-intern muna siya sa isang entertainment company. Gusto ng kanyang ama na bago siya tuluyang pumalit sa posisyon nito ay magkaroon muna siya ng sapat na karanasan at makakuha ng isang malaking scoop.However, in order to prevent rumors from spreading, he had kept his true identity a secret from everyone.Nagulat din ako nang malaman kong si Alfie pala ang nautusan ni Ava na ibunyag ang katotohanan sa pamamagitan ng pagpapalabas ng mga video sa LED screen sa araw ng kasal.Habang pinapanood ko ang video namin ni Ava, hindi ko napigilang mapangiti. Hindi ko talaga inasahan na may camera pala sa loob ng banyo ko noong araw na iyon. How audacious! But I d

-Daniel-Dahan-dahan niyang pinagpira-piraso ang mga talulot ng rosas sa kanyang palad. Isa-isa niya itong hinipan hanggang sa tangayin ng malamig na hangin. Nakangiti lamang siya habang sinusundan ng kanyang mga mata ang maliliit na talulot na unti-unting lumilipad palayo sa amin.Ngunit makalipas ang ilang sandali, biglang nagbago ang kanyang ekspresyon.“Sayang…” mahina niyang sambit. “Hindi makakarating sa langit ang mga petals.”Napatingin ako sa kanya. May lungkot na muling namuo sa kanyang mga mata, at alam kong ang taong tinutukoy niya ay ang kanyang ina. Sa simpleng mga talulot na iyon, naalala niya ang mga bagay na hindi na niya kailanman maibabalik pa.Hindi na ako nagsalita. Sa halip, yumuko ako at pumitas ng isa pang pulang rosas. Maingat kong hinawakan ang maiksing tangkay nito bago ako lumapit sa kanya.Nagulat siya nang dahan-dahan kong isingit ang rosas sa likod ng kanyang tainga. “You’re so beautiful, Ava.” komento ko, at namumula ang mukhang napangiti siya. “Mula ng