All Chapters of Brother-in-Law's Wrong Bed: Chapter 291 - Chapter 300

-Daniel-Pagkatapos naming mag-dinner ni Ava, inihatid ko muna siya sa kuwarto. Hindi sumabay sa amin sina Mommy at Ada dahil umalis daw sila sabi ni Manang Huling, at hindi ko na kailangan pang itanong kung saan sila nagpunta. I know they went shopping again. Si Chantal naman ay siguradong nasa ospital pa at nakatambay sa office ni James. Lately, palagi silang sabay umuuwi dahil sa follow-up ni Chantal para sa cyst sa dibdib niya.Kanina rin pala ay inutusan ko si Chantal na pumunta sa school at alamin kung maaari pang bumalik si Ava kahit dalawang buwan na itong hindi pumapasok.Now that I’ve seen the determination in Ava’s eyes and how badly she wants to continue her studies, I realized that finishing school would be good for her.Gusto talaga niyang makatapos at balang araw ay makapagpatayo ng sarili niyang business. At kung iyon ang pangarap niya, gusto kong suportahan siya sa abot ng aking makakaya.Mas maganda kung may diploma siya. Hindi lamang para magkaroon siya ng mas mara

-Daniel-Agad na nagbago ang mukha niya. Kitang-kita ko ang sakit na sumilay sa kanyang mga mata, na para bang bawat salitang binitiwan ko ay isa-isang dumurog sa natitira niyang pag-asa.“So, hindi mo talaga ako kailanman nagustuhan?” Mahina ang tanong niya. Bagama’t kalmado ang kanyang boses, ramdam ko ang matinding panginginig sa ilalim nito. “Mahal mo na ba siya?”Hindi ko kailangang sagutin si Ada. Alam ko ang sagot. Mahal na mahal ko si Ava. Ilang beses ko na ring ipinakita at sinabi iyon sa kanya, ngunit ngayon ko lamang napagtanto kung gaano kalalim ang nararamdaman ko para sa asawa ko.May kung anong dahilan na hindi ko maipaliwanag kung bakit gusto ko siyang palaging kasama. Gusto kong nasa tabi niya ako kahit wala naman kaming kailangang pag-usapan. Kahit magkatabi lamang kami at tahimik, sapat na iyon para maging payapa ang pakiramdam ko.At kapag nasa office ako, madalas kong nahuhuli ang sarili kong iniisip kung ano na kaya ang ginagawa niya sa bahay. May mga pagkakataon

-Ava-Ang sabi niya, nag-text daw sa kanya si Bobby at kinukuha raw nito ang bago kong number. Noong una, napakunot pa ang noo ko.“Bobby?” Hindi ko agad naalala kung sino ang tinutukoy niya. Pero ilang segundo lamang ang lumipas bago ko biglang naalala kung sino iyon. “Wait… si Buknoy?”Natawa ako nang malakas nang maalala ko siya. “Bobby talaga ha?” Nakarating lang ng Canada, gumanda na agad ang pangalan.Pero iyon naman talaga ang tunay niyang pangalan. Nakasanayan lang naming lahat na tawagin siyang Buknoy simula pagkabata. Hindi ko nga alam kung paano nagsimula ang palayaw niyang iyon.Siguro dahil bata pa kami noon at may kung ano siyang ginawa na naging dahilan para matawag siyang ganoon. At kahit ilang taon na ang lumipas, Buknoy pa rin ang tawag namin sa kanya. Pero ngayon, bigla na lamang siyang naging Bobby.Pero unti-unting nawala ang ngiti ko nang maalala ko kung bakit niya kinukuha ang bago kong number. Ano kayang kailangan niya sa akin? Hindi ko maiwasang kabahan.Lalo

-Ava-Tumayo ako mula sa aking upuan at inayos ang laylayan ng damit ko bago ako nagsimulang maglakad palayo.Akala ko ay matatapos na roon ang usapan namin. Ngunit ilang hakbang pa lamang ang nagagawa ko nang marinig ko ang malamig at nanginginig sa galit niyang tinig mula sa likuran ko.“Akala ko noon, sobra-sobra na ang dalawang libong piso para sa isang taong kasing-baba katulad mo. Pero hindi ko akalain na aabot pala sa limang daang milyon ang halaga ng isang babaeng kagaya mo.” Mapait siyang ngumisi. “Pinatunayan mo lang na tama nga ang tingin ko sa’yo. Mukha kang pera!”Bahagya akong napailing sa sakit ng mga salitang binitiwan niya.“So, ibig sabihin, hindi mo talaga mahal si Ada,” mahinahon kong sagot, kahit ramdam ko ang kumukulong galit sa loob ko. “Dahil kung totoong mahal mo siya, hindi mo iisiping malaking halaga ang limang daang milyong piso para matupad ang pangarap niyang maging asawa ni Daniel.”Huminga ako nang malalim bago ko siya tuwirang tinitigan.“At saka, naka

-Ava-"Chantal, pwede bang sumabay sa inyo?" tanong ko sa kanya nang makitakong iniaabot niya ang isang tinapay kay James na nakaupo sa driver's seat."Why? Hindi ka ba ihahatid ni kuya?" nagtatakang tanong niya at saka kumagat sa tinapay na hawak niya."Hindi eh. May importanteng bagay daw silang pag-uusapan ng daddy mo." sagot ko, at tumango kay James nang batiin niya ako ng good morning."Okay." nakangiting tugon ni Chantal, at saka ako sumakay sa likod ng kotse ni James.Pagdating namin sa school, agad kong napansin ang kakaibang kilos ng mga estudyante.May ilang napapatingin sa akin ngunit mabilis ding umiiwas ng tingin kapag nagtatagpo ang aming mga mata. Ang iba naman ay tila sinasadyang lumayo sa daraanan ko.Hindi ko napigilang mapangiti. Alam ko na kung bakit ganoon ang reaksyon nila. Kumalat na siguro sa buong campus ang balitang asawa na ako ni Daniel Harrison.At sa totoo lang, wala naman akong pakialam. Mas mabuti na rin iyon. At least, ngayong alam na nilang hindi ako