جميع فصول : الفصل -الفصل 380

-Daniel-Dumating na rin sa wakas ang araw na matagal ko nang hinihintay. Ang araw ng kasal namin ni Ava, ng pinakamamahal kong asawa.As the wedding march played softly in the background, I couldn't take my eyes off my beautiful bride. There she was, walking slowly toward me along the red carpet, surrounded by scattered white and red flower petals that created an almost dreamlike path toward the altar.Suot niya ang wedding gown na siya mismo ang pumili. Simple ngunit eleganteng-elegante, at bagay na bagay sa kanya. Hawak niya ang bouquet ng paborito niyang mga bulaklak, habang bahagyang nanginginig ang mga daliri niya sa kaba habang nakatingin sa akin.Behind her were Chantal and Ingrid, both smiling as they followed her down the aisle. For a moment, everything around me seemed to disappear.The guests, the music, and the decorations. Even the people standing beside me.All I could see was Ava. My Ava. My gorgeous bride.Unfortunately, hindi nakauwi sina Mommy at Daddy para sa kasal

-Ava-Unti-unting napaatras si Mrs. Harrison nang marinig ang sinabi ko.Para bang bigla siyang nawalan ng lakas at hindi makapaniwala sa narinig niya. Ilang segundo siyang nakatitig sa akin bago niya mabilis na hinarap si Daniel, na para bang umaasa siyang itatanggi nito ang lahat ng mga sinabi ko.“Daniel, anong sinasabi ng babaeng ito?” sigaw niya. Nanginginig ang boses niya sa galit at pagkalito. “Gumagawa na naman kayo ng kwento para matanggap ko siya?”“Hindi siya gumagawa ng kuwento, Mommy.” Malalim na bumuntong-hininga si Daniel. Unti-unti niyang binitawan ang kamay ni Ada at saka lumapit sa akin. Sa harap mismo ng lahat ng taong naroon, inakbayan niya ako at hinila palapit sa kanyang dibdib.“Ava was the little girl who saved me.” Nanlaki ang mga mata ni Mrs. Harrison. At bago pa siya makapagsalita, inilabas ni Daniel ang kwintas na matagal ko nang suot sa leeg ko, at hindi ko tinanggal pa kahit kailan.“This is the proof,” dagdag pa niya. “I gave this to her after saving m

-Ava-Ang alam ko lang, unti-unti nang umiinit ang buong katawan ko at parang gumagaan ang lahat ng iniisip ko. Pati ang bigat na kanina pa nakadagan sa dibdib ko ay tila unti-unting nawawala.“Another one!” sigaw ni Chantal.“Wait...” natatawa kong sabi habang hawak ang ulo ko. “Parang umiikot na ang mundo.”“O sige, tama na! Baka pagalitan na kami ni kuya niyan!” sabi ni Chantal.“No, last na!” sabi ko, pero ayaw na akong pagbigyan ni Chantal na agad lumayo sa akin. May kumuha ng baso sa akin at naramdaman kong may humawak sa kamay ko.Si Marcus.“Come on,” nakangiting sabi niya. “Let's dance.”“Dance?” Di ba dapat si Daniel ang magsasayaw sa akin?Eh wala naman siya, so hindi ko na tinanggihan si Marcus. Hinayaan kong hilahin niya ako patungo sa dance floor at sakto namang pumailanlang ang masayang tugtog sa buong venue.Nagsimula na ring magsayawan ang ibang mga kaibigan namin kasama ang kanilang mga kapareha.May mga nagtatawanan, may magkayakap na halos hindi na mapaghiwalay. At

-Ava-Kinabukasan, nagising ako sa loob ng mahigpit na bisig ng asawa ko.Ilang segundo akong nakatulala sa kisame habang unti-unting bumabalik sa akin ang mga nangyari kahapon.Ang kasal, si Ella, si Ada. At ang pangakong sinabi namin sa isa't isa.Napabuntong-hininga ako bago ko kinuha ang cellphone ko sa bedside table. Pagtingin ko sa oras, nanlaki ang mga mata ko. Mag-aalas-onse na pala ng umaga.Agad akong napalingon kay Daniel na mahimbing pa ring natutulog sa tabi ko. “Daniel.” tawag ko sa kanya habang tinatapik ang balikat niya.Bahagya lamang siyang gumalaw.“Daniel, papasok ba tayo sa office ngayon?”Hindi naman kasi kami nag-leave. Wala kaming planong magbakasyon nang matagal dahil pareho kaming may mga kumpanyang kailangang asikasuhin.May mga taong nagtatrabaho para sa amin, at may mga executive na kayang humawak ng mga operasyon habang wala kami, pero hindi ko pa rin gustong ipagkatiwala nang matagal sa iba ang pamamahala ng kumpanya.Iyon ang dahilan kung bakit hindi ak

-Ava-“Wala kang karapatang gayahin si Ella!” Umalingawngaw ang galit na sigaw ni Daniel sa buong dining room.Dinuro niya si Ada, at sa tindi ng galit na nakikita ko sa kanyang mukha, akala ko ay susugod na siya rito anumang oras.Agad namang napayuko ang mag-asawang Santillan. Hindi ko alam kung paano nila natanggap nang ganoon na lamang na si Ada ay si Ella.Dahil kahit iisa ang mukha nila, hindi naman talaga ito ang anak nila. Ginaya lamang niya ang mukha ni Ella. At kahit nasa katawan niya ang puso ni Ella, hindi nito binabago ang katotohanang magkaibang tao sila.Hinawakan ko ang kamay ni Daniel at mahigpit itong pinisil upang pigilan siya.“Daniel, anak.” Agad namagitan si Mr. Harrison. “Maupo ka muna. Pag-usapan natin ito nang maayos.”Huminga nang malalim si Daniel bago tuluyang umupo. Umupo rin ako sa tabi niya.Sa kabilang panig naman ay nakaupo sina Mr. at Mrs. Harrison, habang ang tatlong bisita ay naupo sa tabi nila.Mabigat ang katahimikang bumalot sa buong living room.