جميع فصول : الفصل -الفصل 20

Zamira Rios POV Tahimik kaming naglakad palabas ng kwarto at pababa sa mahabang hagdan ng mansyon. Habang papalapit kami sa dining hall, mas lalo kong naririnig ang mahinang usapan ng mga taong nasa loob. At sa bawat hakbang na ginagawa ko, mas lalo kong nararamdaman na parang papasok ako sa isang courtroom kung saan ako ang pangunahing akusado. Huminto si Santi sa harap ng malaking pinto ng dining hall. Handa na ba ako? Hindi. Pero hinawakan niya ang kamay ko nang mas mahigpit at binuksan ang pinto. At doon ko sila nakita. Isang mahabang mesa ang nasa gitna ng silid, at sa paligid nito ay nakaupo ang ilang miyembro ng pamilya Del Fierro. Halos sabay-sabay silang napatingin sa amin nang pumasok kami. Ang unang napansin ko ay ang isang matandang lalaki na nakaupo sa dulo ng mesa. Malapad ang balikat niya kahit may edad na, at ang tingin niya ay matalim na parang kayang basahin ang laman ng isip ng kahit sino. Kahit hindi pa siya ipinapakilala, alam kong siya ang tinata

Zamira Rios POV Sa gilid naman ay biglang napatawa si Nico nang walang humor, ang tawa niyang iyon ay halatang puno ng galit at disbelief habang nakatingin siya sa akin na parang hindi niya pa rin matanggap ang nangyayari. “Legal?” sabi niya nang halos pabulalas. “Zamira, hindi ka naman ganito ka-baliw. Sabihin mo sa kanila na lasing ka lang kagabi at nagkamali ka.” Napalingon ako sa kanya at sandaling nagtagpo ang mga mata namin, at sa loob ng isang segundo ay naalala ko ang lahat ng dahilan kung bakit ako nasaktan sa kanya. Naalala ko kung paano niya ako tiningnan nang walang pakialam habang nahuli ko siyang may ibang babae, kung paano niya sinabing hindi iyon big deal, at kung paano niya inaasahan na babalik pa rin ako sa kanya kahit ganoon ang ginawa niya. At habang nakatingin ako sa kanya ngayon, bigla kong na-realize na wala na talaga akong nararamdaman na pagdududa sa desisyon kong huwag na siyang balikan. Kaya dahan-dahan kong ibinalik ang tingin ko sa Don bago ako nagsalita

Zamira Rios POV Hindi ko napigilang mapakurap nang bahagya. Hindi ko alam kung ano ang tamang sagot sa tanong na iyon. Kung sasabihin ko ang totoo na lasing ako sa bar at impulsively akong nagpakasal ay sigurado akong lalo lang lalala ang impresyon nila sa akin. Pero kung magsisinungaling naman ako ay baka mas lalo lang akong mapahamak kapag nalaman nila ang totoo. Huminga ako nang mabagal habang iniisip kung paano ko ipapaliwanag ang nangyari nang hindi ako magmumukhang ganap na baliw. “Nagkita po kami sa isang bar,” sabi ko sa wakas. Sa gilid ng mesa ay narinig ko ang mahinang pagtawa ni Nico na parang hindi makapaniwala sa narinig niya. “Of course you did,” sabi niya na halatang nang-aasar. Pero bago pa siya makapagsalita ulit ay agad siyang pinandilatan ng Don, at sapat na iyon para tumahimik siya. “Continue,” sabi ng matandang lalaki habang nakatingin pa rin sa akin. Huminga ako ulit nang malalim bago ko ipinagpatuloy ang kwento. “May problema po ako kagabi,” sabi

Zamira Rios POV Napakurap ako habang unti-unting bumabalik sa alaala ko ang gabing iyon. Ang malakas na musika, ang mapait na lasa ng alak sa lalamunan ko, at ang pakiramdam na parang nabasag ang buong mundo ko nang makita ko siyang may kasamang ibang babae sa condo namin. “Nakita kitang halos hindi na makatayo,” dagdag niya habang nakatitig sa akin. “At pagkatapos may lumapit sa’yo.” Hindi ko kailangang hulaan kung sino ang tinutukoy niya. Si Santi. “Akala ko kung sino lang na random na lalaki,” sabi ni Nico habang tumatawa nang walang humor. “Pero hindi ko akalaing siya pala.” Napahigpit ang panga ko. “At anong ginawa mo?” tanong ko. Hindi siya agad sumagot. Sa halip ay tinitigan niya lang ako nang matagal na parang may gusto pa siyang sabihin pero pinipigilan niya ang sarili niya. “Alam mo kung ano ang pinaka-nakakainis?” sabi niya sa wakas. Nanatili akong tahimik na nakinig. “Hindi kita nilapitan.” “Bakit?” kunot ang noo kong tanong. Napabuntong-hininga siya habang tum

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung bakit parang biglang tumigil ang mundo ko sa sandaling marinig ko ang boses ni Santi mula sa likod ni Nico. Ang kamay pa rin ni Nico ay mahigpit na nakahawak sa braso ko at ramdam ko ang tensyon sa pagitan naming dalawa, pero sa isang iglap ay parang nagbago ang bigat ng sitwasyon nang makita ko ang malamig na tingin ni Santi habang nakatayo siya sa pintuan ng veranda. Hindi siya sumisigaw, hindi rin siya nagmamadali, pero may kakaibang awtoridad sa presensya niya na parang sapat na iyon para mapansin ng kahit sino kung sino ang may kontrol sa eksena. Habang nakatingin ako sa kanya ay hindi ko maiwasang maramdaman ang bahagyang kaba sa dibdib ko dahil kahit hindi siya nagpapakita ng galit ay malinaw sa mga mata niya na hindi niya nagustuhan ang nakita niya. At kahit gaano pa katigas ang ulo ni Nico ay ramdam kong naiintindihan din niya iyon, dahil sa sandaling lumingon siya kay Santi ay bahagyang humigpit ang panga niya na parang pilit niyang pinip