جميع فصول : الفصل -الفصل 30

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nanatiling tahimik sa loob ng silid ni Santi matapos ang naging usapan namin, pero ang tanging malinaw sa akin ay ang bigat ng presensya niya na parang hindi nawawala kahit hindi siya nagsasalita. Nakaupo lang ako sa gilid ng kama habang pilit inaayos ang takbo ng isip ko, sinusubukang iproseso ang lahat ng nangyari mula sa veranda hanggang sa halik na hanggang ngayon ay parang may bakas pa rin sa labi ko, at habang iniisip ko iyon ay mas lalo ko lang nararamdaman kung gaano kabilis nagbago ang lahat sa buhay ko. Gusto kong magreklamo, gusto kong tumutol sa bawat bagay na pinipilit niya sa akin, pero sa tuwing naaalala ko ang sitwasyon ko ngayon ay parang napipilitan akong lunukin ang lahat ng gusto kong sabihin dahil kahit ayoko man aminin ay wala pa akong sapat na lakas para labanan ang mundo na ginagalawan niya. Naputol ang pag-iisip ko nang may kumatok sa pinto. “Sir Santi,” rinig kong sabi ng isang kasambahay mula sa la

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung bakit parang biglang naging mas mabigat ang bawat paghinga ko habang papalapit si Santi sa akin, at sa bawat hakbang niya ay parang may kung anong humihila sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag kung kaba ba iyon o kung ano pa. Nakabalot lang ako ng tuwalya habang nakatayo sa gitna ng silid niya, at kahit pilit kong pinapanatili ang matapang kong mukha ay hindi ko maikaila sa sarili ko na sobrang aware ako sa bawat galaw niya, sa bawat titig niya, at sa paraan ng paglapit niya na parang sinasadya niyang bagalan para lalo akong kabahan. Gusto kong umatras, gusto kong iwasan ang presensya niya, pero ang totoo ay hindi gumagalaw ang mga paa ko, na parang may parte sa akin na gustong malaman kung hanggang saan niya dadalhin ang sitwasyon na ito. “Why are you stepping back?” tanong niya nang mababa habang bahagyang nakatagilid ang ulo niya, na parang inaamuse siya sa reaksyon ko. Hindi ko napigilang mapairap kahit ramdam ko ang init sa pisngi ko. “Be

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung anong oras na ako tuluyang nakatulog kagabi dahil sa sobrang gulo ng isip ko, na parang kahit ipikit ko ang mga mata ko ay paulit-ulit pa rin bumabalik ang bawat eksena, bawat titig, bawat salita na binitawan ni Santi na parang naka-ukit na sa utak ko at ayaw akong patahimikin, at mas lalo pang naging mahirap dahil alam kong ilang hakbang lang ang layo niya sa akin, nasa parehong silid, nasa kabilang bahagi lang ng kama, at kahit hindi ko siya nakikita ay ramdam ko ang presensya niya na parang may sariling bigat na hindi ko matakasan, kaya sa bawat paggalaw ko ay conscious ako, sa bawat paghinga ko ay parang may kasabay, at sa bawat pagtatangkang ipikit ang mga mata ko ay napapaisip ako kung tulog na rin ba siya o gising at iniisip din ang parehong bagay na gumugulo sa akin. Hindi ko na matandaan kung kailan ako tuluyang nadala ng antok, pero pagmulat ko ng mga mata ko kinabukasan ay ang unang hinanap ng mga mata ko ay siya, at sa hindi ko inaasah

Zamira Rios POV Hindi ko namalayan kung paano lumipas ang buong maghapon dahil sa dami ng nangyari at sa dami ng iniisip ko, na parang kahit anong pilit kong mag-focus sa mga bagay na ginagawa ko ay bumabalik at bumabalik pa rin sa akin ang nalalapit na hapunan kasama ang pamilya ko, at sa bawat paglipas ng oras ay mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng kaba sa dibdib ko dahil alam kong hindi magiging madali ang gabing ito lalo na at wala akong maayos na paliwanag na maibibigay kung bakit bigla na lang akong nagpakasal, at higit sa lahat ay kung paano ko ipapaliwanag kung sino talaga si Santi sa buhay ko ngayon.Bandang alas-sais ng gabi nang tuluyan kaming makauwi, at parang awtomatiko na lang ang mga galaw ko habang naghahanda, pumipili ng isusuot, inaayos ang sarili ko sa harap ng salamin habang pilit kinukumbinsi ang sarili ko na kakayanin ko ito kahit sa totoo lang ay gusto ko na lang umatras at itago ang sarili ko sa kung saan. Paglabas ko ng kwarto ay nandun na si Santi, nak

Zamira Rios POV Hindi ko namalayan kung paano natapos ang dinner dahil sa dami ng iniisip ko at sa bigat ng mga usapan na parang kahit tahimik na ang paligid ay naririnig ko pa rin sa isip ko ang bawat tanong at sagot na nangyari kanina, at habang nakaupo ako sa tabi ni Santi ay pilit kong iniintindi kung paano niya nagawang sagutin ang lahat nang ganoon kaayos, na parang handa siya sa lahat ng posibilidad kahit alam kong hindi rin naman madali ang pinasok namin pareho.Akala ko tapos na ang lahat nang magsimulang magligpit si mommy at tumayo ang daddy ko, pero nagulat ako nang bigla nitong tapikin ang balikat ni Santi at magyaya ng isang bagay na lalong nagpatibok sa kaba sa dibdib ko. “Samahan mo ako,” sabi ng daddy ko habang diretso ang tingin kay Santi. “Mag-inom tayo.” Parang biglang nag-echo ang mga salita niya sa tenga ko. “Dad—” agad kong singit, hindi maitago ang pag-aalala sa boses ko habang napatingin ako kay Santi, dahil alam kong hindi ito yung klase ng sitwasyon na k