جميع فصول : الفصل -الفصل 40

Zamira Rios POV "I want you, wife," bulong niya sa tenga ko, at ang hininga niyang mainit ay nagpadinig sa akin. "Gusto kitang angkinin. Sa harap ng kahit na sino. Sa harap ng buong mundo." "Santi..." hindi ko na alam kung ano pang sasabihin ko, dahil ang tanging nararamdaman ko na lang ay ang mga kamay niyang dumadampi sa balat ko, ang mga labi niyang nag-iiwan ng marka kung saan-saan. Hinubad niya ang suot ko nang dahan-dahan, at sa bawat pagkalantad ng balat ko ay para akong pinagmamasdan ng mga matang puno ng paghanga, puno ng pagnanasang hindi maitago. "You look perfect, wife," sabi niya, hindi lang basta sinabi kundi parang dasal na lumabas sa bibig niya. "You have no idea how lucky I am to be your husband." Hindi ko na napigilan ang sarili ko at hinalikan ko siya, at sa pagkakataong ito ay ako na mismo ang nag-aya ng higit pa. Tinanggal ko ang suot niyang polo, iginapang ko ang kamay ko sa dibdib niya, sa matigas niyang katawan. Ang bawat haplos ni Santi sa aking ba

Zamira Rios POVHindi ko alam kung bakit parang biglang bumigat ulit ang pakiramdam ko sa sandaling makapasok kami sa mansyon ni Santi, na parang kahit kakagaling lang namin sa bahay ng mga magulang ko at maayos naman ang naging usapan ay may kung anong nagbago sa hangin, o baka ako lang talaga ang nakakaramdam dahil sa lahat ng nangyari sa amin mula kagabi hanggang ngayong umaga na parang hindi pa rin nagsi-sink in nang maayos sa akin, at habang naglalakad kami papasok ay pilit kong binabalikan ang sarili ko sa dati kong estado, yung hindi ako naaapektuhan sa presensya niya, yung kaya kong panindigan ang sarili ko kahit nasa tabi ko siya.Pero bago pa ako tuluyang makapag-focus ay agad kaming sinalubong ni Manang Helen sa may pintuan, halatang may gustong sabihin base sa ekspresyon ng mukha niya.“Sir, may bisita po kayo,” sabi niya habang bahagyang napatingin sa akin bago muling ibinalik ang tingin kay Santi. “Isang magandang babae po, kanina pa naghihintay sa sala.”Hindi ko alam k

Zamira Rios POV Hindi ko na hinintay pa ang kahit anong sasabihin ni Santi dahil ramdam ko na anumang segundo ay tuluyan nang tutulo ang mga luha ko, kaya bago pa ako tuluyang mapahiya sa harap nilang dalawa ay agad akong nagsalita ng paalam na halos pabulong lang at hindi ko na hinintay ang sagot nila, basta tinalikuran ko na sila at naglakad palayo habang pilit kong pinipigilan ang panginginig ng labi ko at ang mainit na pakiramdam sa mata ko na kanina pa gustong kumawala, at sa bawat hakbang ko paakyat ng hagdan ay pakiramdam ko ay lalo akong hinihila pababa ng bigat ng nararamdaman ko, na parang bawat salita na binitawan niya kanina ay paulit-ulit na tumatama sa isip ko, she’s staying here for a while, paulit-ulit, paulit-ulit, hanggang sa parang iyon na lang ang naririnig ko kahit wala na siya sa harapan ko, at hindi ko alam kung bakit ganon na lang ang epekto nun sa akin gayong sa umpisa pa lang naman ay malinaw na wala itong dapat ipangako sa akin, malinaw na wala akong karapa

Zamira Rios POV Hindi ko na alam kung gaano katagal akong nanatiling nakatayo roon matapos ang huling salitang binitawan ko kay Santi, basta ang natatandaan ko lang ay kung paano niya ako tinitigan sandali na parang may gusto pa siyang sabihin pero hindi na niya ginawa dahil sabay nun ay tumunog ang cellphone niya at agad niyang sinagot iyon, at sa ilang segundo na pakikinig niya ay biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya na tila naging seryoso at mas mabigat, hanggang sa wala na siyang nagawa kundi tumalikod sa akin at lumabas ng silid na parang may hinahabol na mas importante kaysa sa kung anong nangyari sa amin, at kahit may parte sa akin na gustong magtanong kung saan siya pupunta o kung ano ang nangyayari ay pinili kong manahimik dahil sa puntong iyon ay wala na akong lakas pang habulin siya o alamin pa ang kahit ano tungkol sa kanya, kaya hinayaan ko na lang siyang umalis habang ako ay naiwan doon sa loob ng silid, mag-isa, kasama ang bigat ng nararamdaman ko na parang hin

Zamira Rios POV “Yes,” sagot niya, diretso, walang pag-aalinlangan, at iyon ang tuluyang nagpasabog sa lahat ng kinikimkim ko. “Unbelievable,” bulong ko pero sapat para marinig niya, sabay iling ko habang pilit pinipigilan ang sarili ko na hindi tuluyang sumigaw sa harap niya. “Fine,” dagdag ko, mas malamig na ngayon ang boses ko, mas desidido, habang tumatayo ako mula sa kinauupuan ko. “I’ll just go back to my condo,” sabi ko, diretso, dahil sa puntong iyon ay iyon na lang ang nakikita kong paraan para ilayo ang sarili ko sa sitwasyon na unti-unting sumisira sa akin. Pero bago pa ako tuluyang makalayo ay agad siyang tumayo at humarang sa dadaanan ko, mabilis, mariin, at halatang hindi papayag. “No,” sabi niya, mababa pero may diin na hindi pwedeng kontrahin, at doon ko naramdaman ang muling pag-init ng ulo ko dahil sa paraan ng pagdidikta niya sa akin. “No?” ulit ko, halos matawa sa sobrang inis habang nakatingin ako diretso sa kanya. “You don’t get to decide that for me,