เข้าสู่ระบบZamira Rios POVSampung taon ang lumipas matapos ang pagsilang kay Alexander. Ang dating tahimik naming buhay ay tuluyan nang pinalitan ng kakaibang sigla—at matinding sakit ng ulo—sa loob ng aming mansyon sa Forbes Park.Nakatayo ako sa malawak na kitchen island habang nagtitimpla ng kape, nakatitig sa garden kung saan naririnig ang paulit-ulit na kalabog ng bola ng basketball at ang baritonong boses ng aking asawa."Drop your shoulder, Xander! Kapag ganyan ang posture mo, madali kang ma-block ng kalaban!" sigaw ni Santi."I got it, Dad! You don't have to yell!" sagot ng sampung taong gulang na si Alexander.Si Xander ay carbon copy ng kanyang ama—mula sa makapal at madilim na buhok, sa matalas na panga, hanggang sa pamilyar na cold gaze na kayang magpatahimik ng buong silid kahit bata pa lang. Ngunit di tulad ni Santi na naging malamig dahil sa maruming laro ng pamilya Del Fierro, si Xander ay lumalaking may kumpiyansa at matinding talino dahil sa balanseng pagmamahal na ibinigay na
Zamira Rios POV Apat na taon ang mabilis na lumipas matapos ang aming pananatili sa pribadong isla sa Palawan. Ang mga natuklasan kong lihim tungkol sa Project Z, ang banta ni Nico, at ang nakakasakal na digmaan laban sa mga Valderama ay tuluyan nang nalunod sa nakaraan. Ang gintong hawla na dating itinayo ni Santi sa paligid ko ay hindi na isang kulungan; ito na ang naging pinakamatatag na fortress ng aming sariling pamilya. Ngunit ngayong gabi, ang nakatatakot na katahimikan sa pinakaitaas na palapag ng St. Luke’s Medical Center sa BGC ay bumasag sa seryosong aura ng mga Del Fierro. "Ma'am Zamira, konting ire na lang po! Lumalabas na ang ulo ng baby!" rinig kong sigaw ng OB-GYN sa gitna ng aking pawis at nanginginig na katawan. "ARGH! SANTI! FCK!" tili ko habang ang aking mga daliri ay bumabaon sa malalapad at may veins na palad ng asawa ko. Si Santiago Del Fierro—ang walang awang corporate titan na kinakatakutan ng buong bansa—ay nakatayo sa tabi ng aking kama. Suot niya ang i
Zamira Rios POV Masyadong tahimik ang loob ng Executive VIP Suite sa Del Fierro Medical Center. Ang amoy ng malinis na linen at banayad na lavender scent ng central air conditioning ay hindi nakatulong para pakalmahin ang mabilis na tibok ng puso ko. Nakaupo ako sa gilid ng dambuhalang hospital bed, suot pa rin ang aking corporate blazer pero tinanggal ko na ang aking heels. Sa tapat ko, nakatayo si Santi malapit sa glass window na nakaharap sa skyline ng Bonifacio Global City. Nakatalikod siya sa akin, naka-unbutton ang kanyang suit jacket, at seryosong nakikipag-usap sa kanyang earpiece. Habang pinagmamasdan ko ang matikas niyang profile, ramdam ko ang tensyon sa kanyang panga—isang senyales na ang kanyang seryoso at kinatatakutang billionaire defense mechanism ay kasalukuyang naka-activate dahil sa akin. "Nico, tell the medical director to expedite the laboratory validation," paos at baritono niyang utos bago tuluyang pinatay ang comms link. Humarap siya sa akin, gulo-gulo ang
Zamira Rios POV Abala ang buong corporate office ng Rios-Valderama Foundation sa huling araw ng linggo. Mula sa glass wall ng aking personal suite, kitang-kita ko ang mabilis na galaw ng mga bagong accounting staff na nag-aayos ng logistics ledger para sa community centers sa Batangas. Maayos na ang lahat, balanse ang mga accounts, at zero variance na rin ang structural funding na pormal na inilabas ng Del Fierro Group noong nakaraang buwan. Pero sa kabila ng perpektong compliance ng opisina ko, may iba akong nararamdaman ngayon. Kanina ko pa hawak ang aking mamahaling fountain pen, pero hindi ko magawang itama ang huling linya ng operational audit report dahil sa kakaibang hilo na kanina pa umaatake sa akin. "Ma'am Zamira, ito na po 'yung signed clearance mula sa Bureau of Customs," pormal na bungad ni Maya habang dahan-dahang binubuksan ang pinto. May hawak siyang blue folder. "Naka-verify na rin po ni Nico ang transport route ng mga medical supplies." "Salamat, Maya. Pakilapag
Zamira Rios POV Maliwanag at presko ang umaga sa hardin ng Del Fierro Estate. Dalawang buwan na ang nakalipas mula noong pormal kaming bumalik mula sa aming honeymoon sa Maldives, at sa wakas, unt-unti nang nararamdaman ng buong katawan ko ang totoong kahulugan ng salitang stability. No more emergency risk assessments, no more toxic corporate warfare, at higit sa lahat ay wala nang mga multo ng nakaraan na kailangan naming takbuhan. Nakatayo ako malapit sa glass pavilion ng mansyon, hawak ang isang mainit na tasa ng tsaa habang pinagmamasdan si Nanay Lita na masayang nagtatanim ng mga bagong orchids sa malawak na garden plot. "Zamira, anak, halika rito dali!" tawag sa akin ni Nanay habang may hawak siyang maliit na trowel. "Tingnan mo itong mga puting cattleyas na ipinadala ng logistics team ni Santiago kagabi mula sa Davao. Ang ganda-ganda, bagay na bagay doon sa tabi ng fountain." Natawa ako nang mahina habang dahan-dahang lumalakad patungo sa pwesto niya. "Nay, sinabi ko naman
Zamira Rios POV Seryoso ang atmospera sa loob ng Central Boardroom ng Del Fierro Group ngayong hapon. Ang mahabang conference table na gawa sa mahogany ay napapaligiran ng mga senior board members, regional directors, at mga chief legal counsels ng kumpanya. Sa dulo ng lamesa, nakaupo si Santi, suot ang kanyang signature midnight black corporate suit. Ang kanyang gulo-gulong buhok ay maayos na naka-style ngayon, at ang kanyang madidilim na mata ay malamig na nakatitig sa naglalakihang presentation slides na nagpapakita ng quarterly logistics performance ng Batangas Port operations. Nakatayo ako sa tapat ng dambuhalang projector screen, hawak ang aking laser pointer habang pormal na tinatapos ang aking analytical synthesis report bilang newly appointed Chief Strategic Auditor ng buong holding company. "As you can see from the latest financial tracking layer, the operational variance has been effectively flattened to 0.2 percent after the pre-nuptial restructuring," pormal kong paliw
Zamira Rios POV Habang hawak ko ang puting dress na ibinigay ni Santi, hindi ko maiwasang titigan ito nang ilang segundo na parang may sagot itong ibibigay sa akin. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o matatakot sa desisyong kakagawa ko lang. Kanina lang ay desperado akong humanap ng paraan para m
Zamira Rios POVHindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko nang marinig ko ang sinabi ni Santi. Hindi dahil kinilig ako dahil malinaw na hindi iyon ang dahilan kundi dahil sa paraan ng pagkakasabi niya nito. May kakaibang bigat ang boses niya, parang hindi lang iyon simpleng paha
Zamira Rios POVParang gusto kong matunaw sa kinatatayuan ko matapos marinig ang sinabi ni Santiago. Pakiramdam ko ay unti-unting bumibigat ang hangin sa paligid habang pilit kong iniisip kung ano ang posibleng mangyari kapag nalaman ni Nico ang tungkol dito. Kilala ko ang ex ko. Kilala ko kung gaa
Zamira Rios POV Parang may sumabog sa loob ng ulo ko matapos kong marinig ang sinabi niya. Nanatili akong nakatayo sa harap niya habang nakatitig lang sa mukha niya, pilit pinoproseso ang mga salitang kakalabas lang sa bibig niya. Pamangkin ko si Nico. Paulit-ulit na umuugong iyon sa isip ko, par







