جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ร้องประท้วง ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากของเธออย่างดุดันและหิวกระหาย รสจูบครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยนเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยการลงทัณฑ์ การเรียกร้อง และการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างสอดเข้าไปใต้เสื้อสูทตัวเก่ง ออกแรงกระชากจนกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอหลุดกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง!"อื้อ!... อย่านะ! คุณหรัญ... อึก!" อตีญาพยายามสะบัดหน้าหนี น้ำตาไหลพราก "คุณมันบ้าไปแล้ว!""ใช่! ผมมันบ้า! บ้าเพราะความเย็นชาและมารยาของคุณไงอตีญา!" หรัญคำรามชิดซอกคอระหง ซุกไซ้จมูกโด่งและริมฝีปากร้อนผ่าวไปตามลาดไหล่เนียน ฝากรอยรักสีสีกุหลาบเข้มไว้ทุกตารางนิ้วที่เขาลากผ่าน "เวลาอยู่กับผม ทำเป็นเล่นตัว ทำเป็นหวงแหนศักดิ์ศรี แต่พอเจอไอ้เพื่อนสนิทกลับยิ้มระรื่น! คุณคิดว่าผมจะยอมให้คุณเอาตัวที่ผมซื้อมา ไปเร่ขายให้คนอื่นหรือไง!"ถ้อยคำที่ดูถูกเหยียดหยามนั้นเปรียบเสมือนมีดกรีดลงกลางใจ อตีญาสะอื้นฮัก หมดเรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน "ดิฉันไม่ได้ทำ... ฮึก... เขาเป็นแค่เพื่อน...""เพื่อนงั้นเหร

"คุณหรัญ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ดิฉันเจ็บ!" อตีญากรีดร้อง น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและอับอายไหลทะลักอาบสองแก้ม เธอพยายามบิดข้อมือและใช้ท่อนขาเรียวเตะถีบเพื่อเอาตัวรอด แต่เรี่ยวแรงของผู้หญิงตัวเล็กๆ หรือจะสู้แรงของบุรุษเพศที่กำลังถูกความโกรธเกรี้ยวเข้าครอบงำ"เจ็บสิดี! จะได้จำเอาไว้ว่าคุณเป็นของใคร!" หรัญคำรามเสียงเหี้ยม นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยโทสะ "ผมซื้อคุณมาด้วยเงินตั้งเท่าไหร่ แต่คุณกลับกล้าหนีผมมากินข้าวกับไอ้เวรนั่น! คุณคิดว่าผมโง่นักหรือไงที่ดูไม่ออกว่ามันคิดยังไงกับคุณ!""เขาเป็นแค่เพื่อน! เราไม่ได้มีอะไรเกินเลย!" อตีญาพยายามอธิบายผ่านเสียงสะอื้น "คุณมันบ้าไปแล้ว คุณไม่มีเหตุผลเลย!""ใช่! ผมมันบ้า!" หรัญกระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอ ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดจนอตีญารู้สึกแสบร้อนไปทั้งหน้า "และผมจะบ้าให้ถึงที่สุด จะทำให้คุณไม่มีแรงแม้แต่จะเดินไปหาผู้ชายหน้าไหนได้อีก!"สิ้นคำราม ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากอวบอิ่มอย่างดุดันและหิวกระหาย รสจูบของเขาปราศจากความอ่อนโยน มีเพียงการลงทัณฑ์และการเรียกร้องที่แสนจะเอาแต่ใจ เขาสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดชิมความหวานล้ำ บังคับให้เธอเปิดรั

ณ คฤหาสน์ตระกูลวิสุทธิสาสน์อันโอ่อ่า บรรยากาศในห้องรับแขกสไตล์ยุโรปอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของชาชั้นเลิศและรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ ร่างระหงของรินลดาในชุดเดรสลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ดูสง่างามและอ่อนหวาน เธอนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนโซฟาบุหลุยส์ เบื้องหน้าคือเจ้าสัวหิรัญและคุณหญิงมลฤดี บิดามารดาของหรัญที่กำลังมองอดีตคนรักของลูกชายด้วยสายตาชื่นชม“หนูรินดีใจจริงๆ ค่ะที่คุณลุงกับคุณป้ายังเมตตาหนูอยู่” รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยช้อนมองผู้ใหญ่ทั้งสองพร้อมกับหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอย่างจงใจ “อดีตหนูเคยทำพลาดที่ยอมทำตามคำสั่งครอบครัวจนต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก... แต่ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่หนูจะลืมหรัญได้ ตอนนี้หนูเป็นอิสระแล้ว มีอำนาจในบริษัทพร้อมที่จะยืนเคียงข้างเขา... หนูยังรักลูกชายของคุณป้าอยู่เต็มหัวใจค่ะ”คำสารภาพรักที่แสนจะอ่อนหวานและน่าสงสารนั้น กระแทกใจคุณหญิงมลฤดีอย่างจัง หญิงวัยกลางคนเอื้อมมือไปลูบผมรินลดาอย่างเอ็นดู“โธ่... ลูกเอ๊ย ป้าก็เสียดายหนูมาตลอด ถ้าครอบครัวหนูไม่บังคับ ป่านนี้หนูคงได้เป็นสะใภ้ของป้าไปนานแล้ว”ทางด้านหิรัญ แม้จะมองด้วยส

ความเจ็บปวดที่แสนคุ้นเคย กลายเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของอตีญาในระยะนี้ ทุกวันของการทำงานคือการเดินย่ำอยู่บนเศษแก้วที่บาดลึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข่าวการเตรียมงานหมั้นระหว่างประธานหรัญและคุณหญิงรินลดาถูกป่าวประกาศไปทั่วทุกแวดวงธุรกิจ ภาพที่ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันเข้ามาในบริษัท รอยยิ้มของรินลดาที่มอบให้พนักงานทุกคนในฐานะ ‘ว่าที่นายหญิง’ และการที่หรัญยอมให้เธอควงแขนออกไปทานอาหารกลางวันด้วยกันแทบทุกวัน... ทุกภาพ ทุกเหตุการณ์ ล้วนตอกย้ำสถานะอันไร้ค่าของเลขาอย่างเธออตีญาทำหน้าที่ของตนเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เธอจัดการตารางงาน สั่งดอกไม้ และอำนวยความสะดวกให้ว่าที่คู่หมั้นของเจ้านายด้วยใบหน้าที่ราบเรียบและรอยยิ้มแห่งความเป็นมืออาชีพ ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายใต้เสื้อสูทที่ตัดเย็บอย่างประณีตนั้น หัวใจของเธอกำลังแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีเมื่อหมดเวลางาน เธอต้องกลับไปที่เพนต์เฮาส์หรูเพียงลำพัง นั่งรอคอยการกลับมาของผู้ชายที่เป็นเจ้าของทั้งร่างกายและหัวใจของเธอ แต่พักหลังมานี้ หรัญมักจะกลับดึกดื่นค่อนคืนเสมอ บางครั้งเธอกลั้นใจถามไปตามหน้าที่เลขาว่าเขาไปไหน เขากลับตอบเพียงสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า ‘ไปท

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ และเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยวิกฤติ ของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ เป็นเพียงสองสิ่งที่ดึงสติของอตีญาให้อยู่กับร่องกับรอย หญิงสาวนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมข้างเตียงผู้ป่วย ฝ่ามือบางกอบกุมมือที่เต็มไปด้วยสายน้ำเกลือของบิดาเอาไว้หลวมๆ ดวงตากลมโตที่เคยทอประกายเด็ดเดี่ยวบัดนี้บอบช้ำและแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักตลอดหลายคืนที่ผ่านมา เธอมองใบหน้าซีดเซียวของพ่อที่เพิ่งผ่านพ้นการผ่าตัดทำบายพาสหัวใจมาได้อย่างหวุดหวิดด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอกมืออีกข้างของอตีญาเลื่อนลงมาทาบทับที่หน้าท้องแบนราบของตนเองอย่างแผ่วเบา ภายใต้เสื้อสูทตัวเก่งที่ซ่อนรูปทรงเอาไว้ มีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังก่อกำเนิดขึ้น... สายเลือดของมัจจุราชที่กำลังจะเข้าพิธีหมั้นกับผู้หญิงคนอื่นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ความกดดันจากหนี้สินหลักล้านที่ค้ำคอ ความเจ็บปวดจากการเป็นเพียงนางบำเรอไร้ค่า และความหวาดกลัวต่ออนาคตของลูกน้อยในครรภ์ บีบรัดหัวใจของเธอจนแทบจะแหลกสลายเป็นผุยผง เธอเหมือนคนที่กำลังจมน้ำลึก มองไม่เห็นแม้แต่แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ทว่า ท่ามกลางความมืดมิดที่เกาะกินจิตใจ เสียง