جميع فصول : الفصل -الفصل 50

53 فصول

บทที่ 39 ถึงวันลาจาก

คำขู่ของหรัญทำให้รินลดาชะงักกึก ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธแค้นที่ไม่อาจหาทางออก เธอรู้ดีว่าหรัญพูดจริงทำจริง และถ้าข่าวเรื่องการทำแท้งหลุดออกไป ชื่อเสียงและหน้าตาในสังคมที่เธออุตส่าห์สร้างมาจะพังพินาศลงในพริบตา เธอจะไม่มีที่ยืนในแวดวงไฮโซอีกต่อไป"ได้! ฝากไว้ก่อนเถอะหรัญ! คุณจะต้องเสียใจที่ทิ้งผู้หญิงเพียบพร้อมอย่างริน ไปคว้าเอานังเลขาชั้นต่ำที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่น!" รินลดากรีดร้องด้วยความเจ็บใจ แม้จะพ่ายแพ้แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าขึ้น คว้ากระเป๋าแบรนด์เนมใบหรู กระทืบเท้าเดินปึงปังออกจากคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกและความขยะแขยงที่เกาะกินความรู้สึกของทุกคนเมื่อมารร้ายจากไป บรรยากาศในห้องก็ผ่อนคลายลง หรัญถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก เขาหันกลับมาหาบิดามารดาที่ยังคงมีสีหน้าตื่นตระหนกกับเรื่องราวที่เพิ่งได้รับรู้"คุณพ่อ คุณแม่ครับ... ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่ปล่อยให้เรื่องมันบานปลายมาจนถึงขนาดนี้ ผมยอมรับผิดที่ใจร้อนและไม่ยอมพูดความจริงกับคุณพ่อคุณแม่ตั้งแต่แรก" หรัญค้อมศีรษะลงด้วยความสำนึกผิดคุณหญิงมลฤดีดึงลูกชายเข้ามากอด น้ำตาไหลริน "โธ
اقرأ المزيد

บทที่ 40 ตามหาหัวใจ

สายหมอกยามเช้าที่เคยลอยอ้อยอิ่ง ปกคลุมทิวเขาอันสลับซับซ้อนของจังหวัดน่าน เริ่มจางหายไปเมื่อแสงแดดอุ่นๆ สาดส่องลงมาตกกระทบหยาดน้ำค้างบนใบองุ่นเขียวขจีไร่องุ่นอมรินทร์ อาณาจักรกว้างใหญ่กว่าห้าร้อยไร่ยังคงดำเนินไปอย่างสงบสุขและงดงามตามวิถีธรรมชาติ ทว่าความสงบร่มรื่นนั้นกำลังจะถูกทำลายลงด้วยพายุอารมณ์ของผู้มาเยือนที่ไม่ได้นัดหมาย เสียงเครื่องยนต์ของรถยุโรปคันหรูที่แล่นมาด้วยความเร็วสูงทะยานผ่านซุ้มประตูทางเข้าไร่ บดขยี้กรวดหินบนถนนทางเดินจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะเบรกกะทันหันจนตัวรถกระตุกหยุดนิ่งสนิทบริเวณลานจอดรถหน้าอาคารสำนักงานไม้สักทองร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมหรูหราก้าวลงจากรถด้วยความเร่งรีบ รองเท้าส้นสูงปรี๊ดเหยียบย่ำลงบนพื้นดินอย่างไม่แยแสต่อฝุ่นผง รินลดาถอดแว่นตากันแดดแบรนด์ดังออก นัยน์ตาเฉี่ยวคมกวาดมองไปรอบๆ อาณาจักรไร่องุ่นที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาด้วยความรู้สึกริษยาและร้อนรนที่แล่นพล่านอยู่ในอก หลังจากที่สายสืบของเธอรายงานว่าพบเบาะแสของ อตีญากบดานอยู่ที่จังหวัดน่าน รินลดาก็ไม่รอช้า เธอสั่งให้คนขับรถเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าขึ้นเหนือทันที เธอรู้ดีว่าหรัญกำลังพลิกแผ่นดินตามหาผู้หญิง
اقرأ المزيد

บทที่ 41 ตามหาหัวใจ

ชื่อของเขาทำให้ฝีเท้าของอตีญาชะงัก เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับรินลดาอีกครั้ง นัยน์ตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว "เรื่องของท่านประธาน ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับดิฉันอีกแล้วค่ะ ดิฉันลาออกแล้ว และได้คืนทุกสิ่งทุกอย่างให้เขาไปหมดแล้ว ระหว่างเราไม่มีพันธะใดๆ ต่อกันอีก คุณรินลดาในฐานะว่าที่ภรรยา น่าจะสบายใจได้แล้วนะคะ""ฉันก็อยากจะสบายใจแบบนั้นหรอกค่ะ" รินลดาเดินเข้ามาก้าวหนึ่ง ถอนหายใจด้วยท่วงท่าที่ดูน่าสงสาร "แต่ดูเหมือนหรัญเขาจะยัง... รู้สึกผิดกับคุณอยู่ เขาออกตามหาคุณแทบพลิกแผ่นดิน ทั้งๆ ที่เรากำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้ว... ฉันถึงต้องมาขอร้องคุณที่นี่ไงคะ"รินลดาช้อนสายตาขึ้นมองอตีญา แสร้งทำน้ำเสียงเว้าวอน "คุณอตีญาคะ ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนดี... ถ้าหากวันหนึ่ง หรัญสืบรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่และตามมาหาคุณ ฉันขอร้องให้คุณใจแข็งปฏิเสธเขาไปได้ไหมคะ บอกเขาไปว่าคุณมีคนใหม่แล้ว หรือบอกว่าคุณเกลียดเขาก็ได้... ขอแค่ให้เขาตัดใจและกลับไปทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัวของเขาเสียที"คำขอร้องที่ดูเหมือนจะมาดี แต่แฝงไปด้วยความเห็นแก่ตัวและไร้ซึ่งความละอาย ทำให้อตีญารู้สึกขุ่นเคืองในใจ เธอสูญเสียทุกอย่าง ต้องอุ้มท้องหนีมาซ่อนตัวไกลถ
اقرأ المزيد

บทที่ 42 ตามหาหัวใจ

รินลดาหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นชายฉกรรจ์รูปร่างบึกบึนหลายคนเดินถือจอบถือเสียมเข้ามายืนล้อมรอบตัวเธอ แววตาของคนงานทุกคนพร้อมที่จะปกป้องนายหญิงของตนเองด้วยชีวิต เธอรู้ตัวดีว่าสู้แรงคนพวกนี้ไม่ได้แน่"พวกแก... พวกแกกล้าดีกะบฉันเหรอ!" รินลดาสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม ชี้หน้าด่ากราดด้วยความอับอาย "คอยดูเถอะนังอตีญา! ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่! แกจะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข!"หญิงสาวผู้พ่ายแพ้กระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินกระแทกส้นสูงกลับไปที่รถยุโรปคันหรูของตนเอง สั่งให้คนขับรถออกรถไปจากไร่องุ่นด้วยความเร็วสูง ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันที่ลอยคลุ้งและบรรยากาศที่ตึงเครียด เมื่อรถของรินลดาแล่นออกไปจนลับสายตา ความเข้มแข็งที่อตีญาพยายามสร้างขึ้นมาเป็นเกราะกำบังก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์แบบ ร่างบางอ่อนปวกเปียกทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ โชติรสรีบเข้ามาลูบแผ่นหลังบางด้วยความห่วงใย"คุณญาเป็นอะไรไหมคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า โธ่เอ๊ย... ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันคะ ทำไมถึงใจร้ายใจดำมาอาละวาดถึงที่นี่ได้" โชติรสถามด้วยความสงสารเมื่อเห็นน้ำตาของนายหญิงที่เริ่มไหลริน"ญา... ญาไม่เป็นไรค่ะน้าโชติรส ขอบคุณน้าโชติรสกับ
اقرأ المزيد

บทที่ 43 ตามหาหัวใจ

ความโกรธที่อัดอั้นมานานปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด หรัญไม่อาจทนรอให้ครบกำหนดสามเดือนได้อีกต่อไปแล้ว รินลดาล้ำเส้นเกินไป เธอทำลายข้อตกลงด้วยการไปคุกคามชีวิตใหม่ของอตีญา!"วรวุฒิ! เตรียมทีมทนายความของเราให้พร้อม! ร่างแถลงการณ์ยกเลิกงานหมั้นและส่งให้สื่อมวลชนทุกสำนักเดี๋ยวนี้! ฉันจะไม่รอให้ครบสามเดือนบ้าบอนั่นอีกแล้ว!" หรัญสั่งเสียงเฉียบขาด แววตาของเขาเต็มไปด้วยไฟแห่งการทำลายล้าง "และรวบรวมหลักฐานเรื่องการทำแท้งและพฤติกรรมเน่าเฟะของรินลดาที่สิงคโปร์ เตรียมฟ้องร้องดำเนินคดี ฉันจะทำลายผู้หญิงคนนี้ให้ไม่มีที่ยืนในสังคมอีกเลย!"วรวุฒิพยักหน้ารับคำสั่งอย่างแข็งขัน "รับทราบครับเจ้านาย! แล้วเรื่องคุณอตีญาล่ะครับ""เตรียมเครื่องบินด่วนที่สุด!" หรัญคว้าเสื้อสูทขึ้นมาสวม แววตาของมัจจุราชหนุ่มเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความโหยหาที่อัดแน่นมานานนับเดือน "ฉันจะบินไปน่าน ไปรับหัวใจของฉันกลับคืนมา... และคราวนี้ ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากเธอไปจากฉันได้อีกแล้ว!"แสงแดดยามบ่ายคล้อยทอดเงายาว พาดผ่านทิวเขาสลับซับซ้อนของจังหวัดน่าน สายลมเย็นยะเยือกพัดหอบเอากลิ่นหอมจางๆ ขององุ่นและไอดินมาปะทะจมูก ทว่าความงดงามข
اقرأ المزيد

บทที่ 44 ตามหาหัวใจ

เขาบีบมือเธอแน่นขึ้น นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำ "กลับไปกับผมเถอะนะญา... กลับไปอยู่ด้วยกัน ผมจะยกย่องคุณ จะชดใช้ทุกอย่างให้คุณ จะไม่มีคำว่าเจ้านายกับเลขา หรือสถานะอะไรทั้งนั้น... ขอแค่คุณกลับไปยืนข้างๆ ผม ให้ผมได้ดูแลคุณไปตลอดชีวิตเถอะนะ"คำอ้อนวอนที่เปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวังของชายผู้ทรงอิทธิพล ทำให้อตีญารู้สึกสะท้อนในใจ แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของรินลดาเมื่อหลายวันก่อน หน้าท้องของเธอก็เกร็งขึ้นมาโดยอัตโนมัติ หญิงสาวออกแรงสะบัดข้อมือของตนเองออกจากการเกาะกุมอย่างเด็ดเดี่ยว"ดิฉันกลับไปไม่ได้ค่ะ" อตีญาตอบเสียงแข็งขึ้น แววตาเด็ดเดี่ยว "ที่นี่... ไร่องุ่นอมรินทร์ คือชีวิตของดิฉัน คือบ้านของดิฉัน และคือที่ที่ดิฉันรัก ดิฉันทิ้งที่นี่ไปไม่ได้... และที่สำคัญ ท่านประธานไม่ควรมาอยู่ที่นี่ ไม่ควรมาพูดจาแบบนี้กับดิฉันอีก"เธอเชิดหน้าขึ้น มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "กรุณากลับไปรับผิดชอบครอบครัวของท่านเถอะค่ะ... กลับไปดูแลคุณรินลดาและลูกในท้องของเธอให้ดี ผู้หญิงที่กำลังอุ้มท้องสายเลือดของคุณ เขาต้องการคุณมากกว่าดิฉัน... อย่ามาลดตัวเพื่อผู้หญิงที่ไม่ได้มีค่าอะไรอย่างดิฉันเลยค่ะ มันไม่ยุติธรรมกับภรรยา
اقرأ المزيد

บทที่ 45 ตามหาหัวใจ

วรวุฒิที่ยืนรออยู่ที่รถ สังเกตเห็นสภาพของเจ้านายก็รีบวิ่งปรี่เข้าไปหาทันที"เจ้านายครับ! เกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมถึงออกมาสภาพนี้... คุณอตีญาไม่ยอมอภัยให้เหรอครับ หรือว่าคุณรินลดามาทำเรื่องแย่ๆ อะไรไว้อีก"หรัญส่ายหน้าช้าๆ ถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ "ญาอภัยให้ฉันทุกอย่างวรวุฒิ... เธอยอมรับฟังเรื่องรินลดา เธอเข้าใจทุกอย่าง... แต่เธอไม่ยอมกลับไปกับฉัน เธอบอกว่าเธอเหนื่อยแล้ว เธอบอกว่าความรักที่เธอเคยมีให้ฉันมันจบลงไปแล้ว..."บอดี้การ์ดหนุ่มขมวดคิ้วแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว "แล้วเจ้านายได้บอกเธอไปหรือเปล่าครับ ว่าเจ้านายทำทั้งหมดนี้ไปทำไม""ฉันก็บอกไปแล้วไง ว่าฉันไม่ได้รักรินลดา ฉันเคลียร์ทุกอย่างแล้ว...""ไม่ใช่เรื่องนั้นครับ!" วรวุฒิขัดขึ้นอย่างเหลืออด ลืมสถานะเจ้านายลูกน้องไปชั่วขณะ "ผมหมายถึง... เจ้านายได้ สารภาพรัก กับเธอไหมครับ เจ้านายได้บอกเธอจากปากของเจ้านายเองไหม ว่าเจ้านายรักเธอมากแค่ไหน รักจนแทบจะเป็นบ้า รักจนยอมแตกหักกับครอบครัว... เจ้านายได้พูดคำว่ารักออกไปหรือเปล่าครับ!"คำถามของวรวุฒิเหมือนกระดิ่งที่ลั่นปลุกสติของหรัญ ชายหนุ่มเบิกตากว้าง... จริงสิ เขาเอาแต่ขอโทษ เอาแต่อธิบายความ
اقرأ المزيد

บทที่ 46 ตามหาหัวใจ

คำเตือนของพิรุณทำให้หรัญชะงักกึก เขาพยักหน้ารัวๆ พยายามเรียกสติกลับคืนมา "จริงด้วย... ผมจะทำให้เธอตกใจไม่ได้ ผมต้องใจเย็น... แต่ผมจะทำยังไงดีครับ ผมอยากกอดเธอ อยากขอโทษเธอ อยากบอกรักเธอให้เร็วที่สุด!"โชติรสยิ้มอย่างอ่อนโยน "ถ้าคุณรักนายหญิงของพวกเราจริงๆ และพร้อมจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต พวกเราก็จะช่วยคุณค่ะ... คุณญาชอบความสงบและธรรมชาติ เรามาวางแผนกันดีกว่าค่ะ ทำยังไงให้การง้อครั้งนี้ พิชิตใจนายหญิงใจแข็งของเราได้"หรัญปาดน้ำตาแห่งความดีใจทิ้ง นัยน์ตาคมกริบเปล่งประกายความมุ่งมั่น และเปี่ยมไปด้วยความหวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาหันไปค้อมศีรษะให้พิรุณและโชติรสด้วยความเคารพอย่างสูง ซึ่งเป็นภาพที่วรวุฒิแทบไม่เชื่อสายตา ว่าประธานบริษัทผู้เย่อหยิ่งจะยอมก้มหัวให้หัวหน้าคนงานและแม่บ้าน"ผมขอร้องนะครับ น้าพิรุณ น้าโชติรส... ช่วยผมด้วย ช่วยสร้างโอกาสให้ผมได้สารภาพรักและทวงคืนครอบครัวของผมที... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร หรือใช้เงินเท่าไหร่ ผมยอมทุกอย่างครับ!""เรื่องเงินเก็บไว้เถอะครับ ที่นี่เราใช้ใจแลกใจ" พิรุณตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆ "พรุ่งนี้เย็น คุณญามีกำหนดการจะไปตรวจแปลงองุ่นโซนทิศตะวันตกที่อยู่บน
اقرأ المزيد

บทที่ 47 ตามหาหัวใจ

อตีญาก้มมองผู้ชายที่กำลังเปลือยเปล่าความรู้สึกของตนเองอยู่แทบเท้า น้ำตาของเขาทำให้หัวใจของเธอที่เคยก่อกำแพงน้ำแข็งไว้อย่างหนาแน่น เริ่มหลอมละลายลงช้าๆ"วันที่ผมเห็นคุณในชุดกระต่ายที่ไนท์คลับ วันที่ผมเห็นคุณยืนหัวเราะกับไอ้ธามไทที่ไซต์งาน... ผมหึงคุณ หึงจนแทบจะเป็นบ้า!" หรัญสารภาพความในใจที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน "ผมทนไม่ได้ที่เห็นผู้ชายคนอื่นมองคุณ ทนไม่ได้ที่คิดว่าคุณจะไปเป็นของคนอื่น... แต่แทนที่ผมจะบอกรักคุณดีๆ ผมกลับใช้อำนาจ ใช้เงิน และใช้สัญญาบ้าๆ นั่นมาบีบบังคับให้คุณเป็นนางบำเรอของผม ผมทำร้ายคุณด้วยทิฐิและอีโก้ที่สูงเสียดฟ้า เพราะผมไม่กล้ายอมรับความจริงว่า... ท่านประธานที่เก่งกาจอย่างผม กลับพ่ายแพ้ให้กับเลขาหน้าห้องอย่างราบคาบ"หรัญค่อยๆ เลื่อนมือที่กุมมือเธออยู่ ลงมาทาบทับที่หน้าท้องแบนราบที่นูนขึ้นมาเพียงเล็กน้อย สัมผัสของเขาแผ่วเบาและทะนุถนอม ราวกับกำลังสัมผัสแก้วเจียระไนที่เปราะบางที่สุด"ผมรักคุณนะ ญา... ผมรักคุณมาตลอด รักมานานจนผมเองก็จำไม่ได้ว่ามันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่" หรัญเอื้อนเอ่ยคำว่ารัก ออกมาอย่างชัดเจนและหนักแน่น เป็นคำที่อตีญาเฝ้ารอคอยมาตลอดห้าปีเต็ม "ผมขอร้อ
اقرأ المزيد

บทที่ 48 ตามหาหัวใจ

ข้อเสนอของอตีญาทำให้หรัญนิ่งอึ้งไป เขาเป็นนักธุรกิจที่เสพติดการทำงานและชีวิตในเมืองหลวงมาตลอดชีวิต การที่จะต้องแยกกันอยู่กับภรรยาและลูกที่เพิ่งจะปรับความเข้าใจกันได้ มันเป็นเรื่องที่ขัดใจเขาอย่างรุนแรง เขาอยากตื่นมาเห็นหน้าเธอทุกเช้า อยากลูบท้องเธอทุกคืนก่อนนอนแต่เมื่อเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นความสุขและความสงบที่เปล่งประกายออกมาเมื่อเธอพูดถึงที่นี่ เขาก็รู้ทันทีว่าเขาไม่มีสิทธิ์พรากความสุขนี้ไปจากเธออีกแล้ว เขาทำร้ายเธอมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่เขาจะต้องเป็นฝ่าย 'เสียสละ' และ 'ปรับตัว' เพื่อเธอและลูกบ้าง"ได้สิญา..." หรัญถอนหายใจยาว ก่อนจะยิ้มกว้างและดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง "ถ้าที่นี่คือความสุขของคุณ คือที่ที่คุณและลูกจะปลอดภัยและแข็งแรงที่สุด... ผมก็ยินดีครับ คุณอยากอยู่ที่นี่ตลอดไป ผมก็จะสร้างคฤหาสน์หลังใหม่ที่นี่ให้คุณ จะจ้างทีมแพทย์มาสแตนด์บายที่นี่... ผมยอมคุณทุกอย่างแล้วทูนหัว""ขอบคุณนะคะ คุณหรัญ" อตีญากอดตอบเขาด้วยความตื้นตันใจ น้ำตาแห่งความสุขไหลรินอีกครั้ง"แต่มีข้อแม้นะ" หรัญผละออกเล็กน้อย แกล้งทำเสียงขรึม "ผมจะบินมาหาคุณทุกวันศุกร์ตอนเย็น และกลับกรุงเทพฯ เช้าวันจันทร์
اقرأ المزيد
السابق
123456
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status