All Chapters of สัญญาร้อนซ่อนร้ายของคุณเลขา: Chapter 1 - Chapter 10

แสงแดดยามเช้า สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงเทพมหานคร เผยให้เห็นทัศนียภาพของตึกระฟ้าและแม่น้ำเจ้าพระยาที่ทอดยาว ทว่าความงดงามของวิวหลักร้อยล้านนี้กลับไม่ได้ดึงดูดความสนใจของหญิงสาวในชุดสูททำงานสีครีมเรียบหรูที่เพิ่งก้าวพ้นประตูเข้ามาเลยแม้แต่น้อย‘อตีญา’ หญิงสาววัยยี่สิบหกปี รวบผมตึงเป็นมวยต่ำอย่างเรียบร้อย สวมรองเท้าส้นสูงสีดำที่ขัดจนเงาวับ เธอคือเลขาธิการส่วนตัวของ ‘ประธานหรัญ’ ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงแห่งเครือบริษัทยักษ์ใหญ่ หญิงสาวกวาดสายตามองความเรียบร้อยของห้องนั่งเล่นกว้างขวาง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบาเมื่อพบว่าทุกอย่างยังคงเงียบสงบ บ่งบอกว่าเจ้าของห้องยังคงจมอยู่ในห้วงนิทรา ทั้งที่วันนี้มีประชุมผู้ถือหุ้นในเวลาเก้าโมงเช้าร่างบางก้าวเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนนำเข้าอย่างคุ้นเคย ห้าปีแล้วที่เธอทำงานกับเขา ห้าปีตั้งแต่เธอเป็นเพียงเด็กจบใหม่วัยยี่สิบเอ็ดปีที่ยังเงอะงะและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่เพราะได้รับโอกาสและความเมตตา (ที่บางครั้งก็มาในรูปแบบของความเข้มงวด) จากเขา อตีญาจึงเรียนรู้และพัฒนาตัวเองอย่างก้าวกระโดด จนกลายเป็น ‘เลขาคู่ใจ’ ที่รู้ใจประธานหรัญไป

มินตราพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากห้องราวกับได้หนีจากขุมนรก หรัญทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ มองตามแผ่นหลังบางของเลขาที่เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานหน้าห้องของเธอ ตลอดหนึ่งชั่วโมงสี่สิบห้านาทีหลังจากนั้น อตีญาเข้าสู่โหมดการทำงานที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากความมุ่งมั่น นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ดวงตากลมโตสแกนตัวอักษรบนหน้าจอคอมพิวเตอร์บรรทัดต่อบรรทัด เธอใช้ความรู้ทั้งหมดที่สั่งสมมาตลอดห้าปี ดึงเอาไหวพริบในการเจรจาต่อรองที่เคยเรียนรู้จากหรัญมาปรับใช้ในตัวอักษร เธออุดช่องโหว่ทุกจุด เพิ่มเงื่อนไขที่ปกป้องผลประโยชน์ของบริษัท แต่ในขณะเดียวกันก็ปรับถ้อยคำให้ดูประนีประนอมและให้เกียรติคู่สัญญา เพื่อให้ดีลนี้สมบูรณ์แบบที่สุดสิบนาทีก่อนการประชุมเริ่ม เครื่องพรินเตอร์ทำงานเสร็จสิ้น อตีญาเย็บเล่มเอกสารฉบับแก้ไขที่สมบูรณ์แบบที่สุด ใส่แฟ้มหนังสีดำอย่างประณีต แล้วนำไปวางตรงหน้าหรัญที่รออยู่ในห้องประชุม เมื่อตัวแทนจากสิงคโปร์เดินทางมาถึง การเจรจาก็เริ่มต้นขึ้น หรัญนำเสนอโครงการด้วยความมั่นใจตามปกติ ทว่าเมื่อถึงขั้นตอนการพิจารณาสัญญา ตัวแทนฝ่ายกฎหมายของคู่สัญญาถึงกับเลิกคิ้วด้วยความประหล

ข้อกล่าวหาที่ไร้สติทำให้พนักงานที่แอบดูอยู่ซุบซิบกันเสียงขรม อตีญาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรักษาระดับอารมณ์ให้เป็นมืออาชีพที่สุด"ดิฉันไม่ได้ทำค่ะ คุณกำลังเข้าใจผิด" อตีญาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบและหนักแน่น "คืนนั้นดิฉันเดินทางกลับบ้านทันทีที่ส่งท่านประธานขึ้นรถ ดิฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปแอบถ่ายรูปคุณ และกรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วยค่ะ ที่นี่คือบริษัท ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาอาละวาด""ไม่ต้องมาตอแหล! คืนนั้นแกแอบตามฉันขึ้นไปที่ชั้น 28 ฉันดูกล้องวงจรปิดแล้ว แกนั่นแหละที่ขายข่าวให้พวกนักข่าว!" ลลิตาที่กำลังหน้ามืดตามัวไม่ฟังเหตุผลใดๆ เธอพุ่งเข้าไปหาอตีญาอีกครั้ง เงื้อมือขึ้นหมายจะตบซ้ำให้หายแค้นแต่ก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะกระทบใบหน้าของเลขาหสาว..."หยุดเดี๋ยวนี้นะ ลลิตา!!!"เสียงตวาดกร้าวทรงพลังดังลั่นมาจากหน้าประตูห้องทำงานที่เปิดอ้าออก หรัญก้าวพรวดออกมาด้วยความเร็วที่ไม่มีใครคาดคิด เขาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของลลิตาไว้แน่นจนเธอเจ็บจี๊ด ก่อนจะสะบัดออกอย่างแรงจนร่างของหญิงสูงศักดิ์เซถลาถอยหลังไปหลายก้าวประธานหนุ่มก้าวเข้ามายืนขวางหน้าอตีญาไว้อย่างปกป้อง แผ่นหลังกว้างของเขาบดบังร่างบางของเธอจนมิด ด

บรรยากาศภายในห้องทำงาน ของประธานบริหารสูงสุดในยามบ่ายชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศที่ตั้งไว้เย็นเฉียบกลับไม่สามารถดับความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของ ‘หรัญ’ ได้เลย ชายหนุ่มนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท นัยน์ตาคมกริบจ้องมองแฟ้มเอกสารสีดำที่ ‘วรวุฒิ’ เพิ่งนำมาวางไว้บนโต๊ะเมื่อสิบนาทีก่อนภายในนั้นไม่ได้บรรจุเอกสารสัญญาธุรกิจหมื่นล้าน แต่เป็นหลักฐานความโสมมทั้งหมด... ทั้งสลิปการโอนเงินจากบัญชีของมินตราไปยังบริษัทนักสืบเอกชน ภาพจากกล้องวงจรปิดที่บันทึกภาพตากล้องปาปารัสซี่รับซองเงิน และคลิปเสียงสนทนาที่วรวุฒิส่งคนไปรีดเค้นความจริงมาได้ ทุกอย่างมัดตัว ‘เด็กฝาก’ ของมารดาเขาจนดิ้นไม่หลุดก๊อก... ก๊อก..."ขออนุญาตค่ะพี่หรัญ"เสียงหวานใสที่ดัดจนเกินธรรมชาติรอดเข้ามา ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออก มินตราก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเดรสรัดรูปแบรนด์เนม ใบหน้าถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ คิดไปเองว่าการที่ประธานบริษัทเรียกพบด่วน คงหนีไม่พ้นการชื่นชมผลงาน หรือไม่ก็อาจจะเรียกมาปรับความเข้าใจเรื่องที่ลลิตามาอาละวาดเมื่อวาน"พี่หรัญมีงานด่วนให้มินช

อตีญายืนนิ่ง หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรงกับคำพูดของเจ้าสัวและหรัญ มันคือความตื้นตันที่ได้รับการยอมรับในความสามารถ ทว่าเธอก็ยังคงกดความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยรสรินโกรธจนตัวสั่น ลุกขึ้นยืนอย่างก้าวร้าว “ได้! ในเมื่อพวกเธอเลือกนังคนใช้นี่มากกว่าคนกันเอง ก็อย่ามาเรียกฉันว่าเพื่อนอีกเลย! มินตรา กลับ! ต่อไปนี้ไม่ต้องไปเหยียบที่นั่นอีก!”มาดามรสรินและมินตราสะบัดหน้าเดินออกจากคฤหาสน์ไปท่ามกลางความเงียบงันเมื่อความวุ่นวายจบลง คุณหญิงมลฤดีหันมองลูกชายด้วยสายตารู้ทัน “ตาหรัญ... ลูกปกป้องหนูอตีญามากเกินไปหรือเปล่า?”หรัญนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับมารดาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เป็นงานเป็นการ “ผมแค่ปกป้องทรัพยากรบุคคล ที่ดีที่สุดของผมครับคุณแม่ ผมไม่อยากให้เรื่องส่วนตัวไร้สาระมาทำให้การทำงานของผมสะดุด”เขาลุกขึ้นยืนแล้วหันมาทางอตีญา “อตีญา... กลับกันเถอะ ผมจะไปส่งคุณเอง”“ไม่เป็นไรค่ะท่านประธาน ดิฉันกลับเองได้ค่ะ”“นี่คือคำสั่งครับ” หรัญเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาของเขากลับดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย แตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิงในรถหรูที่มุ่งหน้าไปยังคอนโดของอตีญา ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริ