جميع فصول : الفصل -الفصل 20

และแล้วลมหายใจของเธอก็แทบสะดุด ร่างสูงสง่าอันคุ้นตาในชุดเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและสร้อยคอแพลตตินัม กำลังนั่งพิงโซฟาด้วยท่าทีผ่อนคลาย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เธอแอบมองมาตลอดห้าปี บัดนี้อยู่ห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ!‘พระเจ้า... ทำไมต้องเป็นเขา! ทำไมโลกถึงได้กลมและโหดร้ายขนาดนี้!’ อตีญากรีดร้องในใจ เธอรีบก้มหน้าลงต่ำจนคางแทบชิดอก ภาวนาให้ความมืดสลัวของห้องช่วยพรางใบหน้าของเธอเอาไว้ เธอเร่งมือชงเหล้าให้เสร็จเพื่อจะได้รีบออกไปจากขุมนรกแห่งนี้หรัญที่กำลังนั่งฟังคู่ค้าทางธุรกิจพูดคุย ไม่ได้สนใจพนักงานเสิร์ฟที่เข้ามาใหม่เลยแม้แต่น้อย เขาเบื่อหน่ายกับงานสังคมแบบนี้เต็มทน ในหัวของเขามีแต่ความหงุดหงิดและกระวนกระวายใจเรื่องของเลขาหน้าห้อง ที่จู่ๆ ก็หายตัวไป ติดต่อไม่ได้ตั้งแต่เช้า เขาสั่งให้วรวุฒิไปสืบดูที่คอนโดก็พบว่าเธอไม่อยู่ ความเป็นห่วงมันตีตื้นขึ้นมาจนเขากินไม่ได้นอนไม่หลับ ต้องมาระบายอารมณ์ด้วยการดื่มเหล้าที่นี่หญิงสาวในชุดเมดกระต่ายคืบคลานเข้ามาใกล้เพื่อวางแก้วเหล้าลงตรงหน้าเขา หรัญยกแก้วขึ้นจิบ ทว่าในจังหวะที่ร่างบางขยับตัวถอยห่าง ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็พั

ด้วยความหึงหวงและอารมณ์ที่พุ่งทะลุขีดจำกัด หรัญก้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากหยักลึกเข้ากับเรียวปากอวบอิ่มของอตีญาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ! มันไม่ใช่จุมพิตที่อ่อนหวาน แต่เป็นการลงทัณฑ์และประกาศความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน ชายหนุ่มบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วง เรียกร้องและบังคับให้เธอเปิดทาง อตีญาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด สมองขาวโพลนไปหมด เธอพยายามปิดปากแน่นและส่ายหน้าหนี แต่หรัญกลับใช้มือที่รัดเอวเธออยู่เลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมนเบาๆ บังคับให้เธอเผยอปากออก ก่อนที่เรียวลิ้นร้อนชื้นจะแทรกซึมเข้าไปกวาดชิมความหวานล้ำภายในอย่างตะกรุมตะกรามรสชาติของน้ำตา ผสมผสานกับความวาบหวามที่ถูกจุดประกายขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างกายของอตีญาอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ แรงต่อต้านมลายหายไปสิ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงความปรารถนาอันรุนแรงที่แฝงอยู่ในจูบนั้น หรัญปลดปล่อยมือที่พันธนาการเธอออก เปลี่ยนมาประคองใบหน้าสวยหวานให้รับจุมพิตของเขาได้ถนัดถนี่ขึ้น มือหนาสอดประสานเข้ากับท้ายทอย ลูบไล้เส้นผมสลวยอย่างหลงใหลเขากำลังคลุ้มคลั่ง... คลุ้มคลั่งกับรสจูบแสนหวานที่ไม่เคยคิดฝันว่าจะได้ลิ้มลอง คลุ้มคลั่งกับเรือนร่างนุ่มนิ

แสงแดดยามบ่ายคล้อย สาดส่องเข้ามาในห้องพักอพาร์ตเมนต์ขนาดกะทัดรัด อตีญายืนมองกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่บรรจุเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวเพียงไม่กี่ชิ้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า หลังจากเหตุการณ์ที่ไนท์คลับเมื่อคืน เธอได้ขออนุญาตหรัญกลับมาเก็บของที่บ้านเพื่อย้ายเข้าไปอยู่ในเพนต์เฮาส์ของเขาตามข้อตกลง ชายหนุ่มไม่ได้ขัดข้อง เขาเพียงแค่พยักหน้าและสั่งให้คนขับรถนำรถประจำตำแหน่งมารอรับเธอที่หน้าตึกทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนน่าใจหาย เพียงชั่วข้ามคืน สถานะของเธอจากเลขาธิส่วนตัวได้ถูกเพิ่มเงื่อนไขที่แสนอัปยศเข้ามา นั่นคือคู่นอนหรือนางบำเรอขัดดอก อตีญาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกล้ำกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่ลำคอ เธอเพิ่งได้รับสายจากวรวุฒิว่าคุณพ่อของเธอถูกย้ายมารักษาตัวที่โรงพยาบาลเอกชนอันดับหนึ่งด้วยเฮลิคอปเตอร์การแพทย์เรียบร้อยแล้ว และทีมแพทย์เฉพาะทางกำลังเตรียมการผ่าตัดอย่างเร่งด่วนที่สุดเงินซื้อได้ทุกอย่างจริงๆ... แม้กระทั่งชีวิตพ่อของเธอ และศักดิ์ศรีของเธอเองรถยุโรปคันหรูแล่นมาจอดเทียบที่ชั้นจอดรถวีไอพีของคอนโดมิเนียมระดับซูเปอร์ลักชัวรี อตีญาก้าวเดินตามรปภ. ที่ช่วยถือกระเป๋าไปจนถึงหน้าประตูเพนต์เฮาส์ เ

คำถามที่แสดงออกถึงความใส่ใจในรายละเอียดของการเดต กลับเหมือนท่อนไม้ที่ฟาดแสกหน้าหรัญเข้าอย่างจัง ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอด นัยน์ตาคมวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธจัดและผิดหวังอย่างรุนแรง"ไม่ต้อง!" หรัญตวาดเสียงแข็ง "แค่จองโต๊ะกับดอกไม้ก็พอ! ออกไปทำงานของคุณได้แล้ว!""ค่ะ ท่านประธาน" อตีญาก้มศีรษะรับคำสั่งอย่างนอบน้อม ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลง แผ่นหลังที่ตั้งตรงของอตีญาก็ลู่ลงเล็กน้อย หญิงสาวยกมือขึ้นทาบหน้าอกซ้ายที่ปวดหนึบราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เธอต้องสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาไม่ให้ไหลร่วงลงมาให้ใครเห็น... เธอรู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์หึงหวง เขาคือเจ้านาย และเขาคู่ควรกับผู้หญิงที่เพียบพร้อมอย่างคุณหญิงดาริกา ไม่ใช่นางบำเรอที่ต้องขายศักดิ์ศรีเพื่อแลกเงินอย่างเธอ การทำหน้าที่อำนวยความสะดวกให้เขาไปเดตกับผู้หญิงคนอื่น คือหนทางเดียวที่เธอจะปกป้องหัวใจตัวเองไม่ให้ถลำลึกและเจ็บปวดไปมากกว่านี้ขณะเดียวกัน ภายในห้องทำงาน หรัญกวาดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะร่วงลงพื้นด้วยความโมโหจัด ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างหัวเสีย‘ทำไม... ทำไมเธอถึงไม

น้ำเสียงของอตีญาราบเรียบ ไร้ซึ่งความสั่นไหวใดๆ เธอค้อมศีรษะรับคำสั่งอย่างมืออาชีพ ทว่าภายใต้ใบหน้าที่สวมหน้ากากเลขาผู้ไร้ที่ติ หัวใจของเธอกำลังแหลกสลายไม่มีชิ้นดี เธอจำชื่อรินลดาได้แม่นยำจากแฟ้มประวัติส่วนตัวของหรัญที่เธอเคยต้องจัดเก็บ ผู้หญิงคนนี้คือรักแรกและรักเดียวที่ทำให้เจ้านายของเธอเย็นชาและปิดกั้นหัวใจมาจนถึงทุกวันนี้ตลอดช่วงบ่าย อตีญานั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะหน้าห้องด้วยความรู้สึกที่เหมือนตายทั้งเป็น มือเรียวกดโทรศัพท์จองห้องอาหารฝรั่งเศสระดับห้าดาวที่หรูหราและเป็นส่วนตัวที่สุด สั่งช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์และไวน์วินเทจปีเกิดของรินลดาเป็นของขวัญ ทุกขั้นตอนที่เธอตระเตรียมให้เขาไปเดตกับผู้หญิงที่เขารัก มันกรีดลึกลงไปในวิญญาณ‘เจียมตัวไว้ญา... แกเป็นแค่นางบำเรอขัดดอก เป็นแค่ลูกจ้าง เขาจ่ายเงินซื้อชีวิตพ่อแกมาแล้ว แกไม่มีสิทธิ์ไปเรียกร้องหรือหึงหวงอะไรทั้งนั้น’ หญิงสาวพร่ำบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ฝืนพิมพ์การ์ดอวยพรด้วยถ้อยคำสละสลวย เพื่อส่งชายที่เธอรักหมดหัวใจไปสู่อ้อมกอดของผู้หญิงที่คู่ควรกับเขาค่ำคืนนั้น ณ ห้องอาหารรูฟท็อปสุดหรู แสงเทียนสลัวทอดเงาสะท้อนลงบนแก้