جميع فصول : الفصل -الفصل 40

อตีญานั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเธอ เปิดกล่องกำมะหยี่สีแดงเข้มออก แสงประกายวาววับของเพชรน้ำงามขนาดแปดกะรัตที่ถูกเจียระไนอย่างประณีตสะท้อนเข้าตา มันช่างงดงาม เลอค่า และสมบูรณ์แบบ... เป็นสัญลักษณ์ของความรักและคำมั่นสัญญาชั่วนิรันดร์ที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝันอยากจะได้สวมใส่นิ้วเรียวที่สั่นเทาของอตีญาค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสวงแหวนเย็นเฉียบนั้น หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้มาตลอดทั้งวันร่วงเผาะลงบนหลังมือ"สวยจังเลยนะลูก..." เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสะอื้นหลุดลอดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มืออีกข้างลูบหน้าท้องของตนเองอย่างปกป้อง "แหวนวงนี้... มันควรจะเป็นความรักที่พ่อของหนูมอบให้แม่... แต่ไม่เป็นไรนะลูก แม่ไม่ต้องมีแหวนเพชร แม่ไม่ต้องมีงานแต่งงานใหญ่โต แม่ขอแค่มีหนู... แค่มีหนูอยู่กับแม่ แม่ก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว"เธอปิดกล่องกำมะหยี่ลงอย่างรวดเร็วราวกับมันเป็นของร้อน เช็ดน้ำตาและปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาไร้ความรู้สึก ก่อนจะนำกล่องแหวนนั้นเดินเข้าไปในห้องทำงานของประธานบริษัท วางมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเขาอย่างนุ่มนวล"แหวนหมั้นจากทางแบรนด์ส่งมาถึงแล้วค่ะ ท่านประธาน รบกวนตรวจสอบความเรียบร้อยด้วยนะคะ หากไม่ม

เขาไม่เห็นเธอเลยตั้งแต่พิธีสวมแหวนเสร็จสิ้น เธอไม่ได้อยู่ในงานเลี้ยงฉลอง ไม่ได้มายืนรอรับคำสั่งเหมือนทุกครั้ง เขาพยายามชะเง้อมองหาแผ่นหลังบางในชุดสูทสีเทาเข้ม แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า เมื่อสอบถามหัวหน้าออร์แกไนเซอร์ ก็ได้รับคำตอบเพียงว่า ‘คุณอตีญาส่งมอบงานให้พวกเราดูแลต่อ และขอตัวกลับไปทำธุระสำคัญตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้วครับ’ธุระสำคัญอะไรกัน! ทำไมถึงไม่มารอรายงานเขาก่อนกลับ! หรัญรู้สึกเหมือนถูกขัดใจ เขาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของรินลดาอย่างไม่ไยดีเมื่อเดินมาถึงลานจอดรถ"หรัญคะ คืนนี้รินขอไปค้าง...""ผมเหนื่อย รินลดา" หรัญตัดบทเสียงแข็ง "หน้าที่ ‘ไม้กันหมา’ ของผมสำหรับวันนี้จบลงแล้ว หวังว่าอดีตสามีคุณคงจะเห็นข่าวและเลิกรังควานคุณสักที... ส่วนตัวผม ขออนุญาตกลับไปพักผ่อนตามลำพัง ราตรีสวัสดิ์"เขาไม่รอฟังคำทัดทานใดๆ ก้าวขึ้นรถสปอร์ตคันหรูและเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปจากโรงแรมทันที เป้าหมายเดียวของเขาคือ ‘เพนต์เฮาส์’ เขาต้องการกลับไปชำระล้างความน่ารำคาญนี้ทิ้งไป และต้องการดึงร่างนุ่มนิ่มของนางบำเรอ คนเก่งเข้ามากอดให้หายหงุดหงิด เขาจะลงโทษเธอที่กล้าหนีกลับก่อนโดยไม่ได้รับอนุญาต จะกอดรัดและจูบ

หรัญกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในหัวใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกกระจกหน้าต่างตึกระฟ้า ท้องฟ้ากรุงเทพฯ ดูมืดหม่นและอ้างว้างราวกับจิตใจของเขาในตอนนี้‘หนีให้ไกลที่สุดเท่าที่คุณจะทำได้เลย อตีญา... เพราะทันทีที่ผมหาคุณเจอ ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณให้คลาดสายตาอีกแล้ว... ผมจะคุกเข่าอ้อนวอน ขอร้อง และชดใช้ความผิดทั้งหมดให้คุณ... แม้ว่าผมจะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม’มัจจุราชที่เคยเย่อหยิ่งและไร้หัวใจ บัดนี้ได้ถูกความรักและความสูญเสียหล่อหลอมให้กลายเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาที่กำลังคลุ้มคลั่งและทุรนทุรายเพื่อตามหาหัวใจ'ของตัวเองที่หายไป... การออกตามล่าเพื่อทวงคืนความรักที่เขาเป็นคนทำลายลงกับมือ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วสายหมอกยามเช้าตรู่ลอยอ้อยอิ่งปกคลุมทิวเขา ที่สลับซับซ้อนของจังหวัดน่าน อากาศที่นี่เย็นสบายและบริสุทธิ์ แตกต่างจากความอึดอัดวุ่นวายของเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิง ณ ไร่องุ่นอมรินทร์ อาณาจักรสีเขียวขจีที่ทอดตัวยาวกินพื้นที่กว่าห้าร้อยไร่ ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินตรวจตราแปลงองุ่นด้วยความทะมัดทะแมงอตีญาไม่ใช่เลขาหน้าห้องในชุดสูทสีทึบที่ต้องคอยปั้น

ชายหนุ่มก้มหน้าร้องไห้อย่างไม่อายลูกน้อง น้ำตาแห่งความสำนึกผิดไหลริน เขาทำลายทุกอย่างด้วยมือของเขาเอง วรวุฒิยืนนิ่งอึ้งเมื่อได้รับรู้ความจริงเบื้องหลัง ทว่าในใจลึกๆ เขาก็แอบโล่งใจที่เจ้านายไม่ได้รักคุณหญิงรินลดาจริงๆ บอดี้การ์ดหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก เดินเข้าไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าเจ้านายที่กำลังโศกเศร้า"เจ้านายครับ... ถ้างานหมั้นนี่เป็นแค่สัญญาที่มีกำหนดระยะเวลาสามเดือน... งั้นผมขอแนะนำให้เจ้านายรอครับ"หรัญเงยหน้าขึ้นมอง "รอ? แกจะให้ฉันรออะไร! ตอนนี้ผ่านไปเกือบสองเดือนแล้วนะ ฉันรอไม่ไหวแล้ว!""ต้องไหวครับเจ้านาย เพื่อความบริสุทธิ์ใจและเพื่อเกียรติของคุณอตีญา!" วรวุฒิยืนยันเสียงแข็ง "เหลือเวลาอีกแค่เดือนกว่าๆ สัญญาสามเดือนก็จะสิ้นสุดลง ถึงตอนนั้น เจ้านายก็ใช้เหตุผลเรื่องสัญญานี้ ไปเจรจาขอยกเลิกงานหมั้นอย่างเป็นทางการ ประกาศให้สังคมรับรู้ว่าเจ้านายกับคุณรินลดาเข้ากันไม่ได้และขอแยกทางกันด้วยดี... เมื่อเจ้านายกลับมาเป็นโสด เป็นอิสระอย่างแท้จริง ไม่มีพันธะใดๆ มาผูกมัด ถึงวันนั้น... เจ้านายค่อยบินไปน่าน ไปคุกเข่าขอร้องและง้อคุณอตีญาด้วยความสง่างามที่สุด... แบบนี้ คุณอตีญาถึงจะไม่ต้องตกเป็นเป

คำพูดที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจลูกชาย ทำให้คุณหญิงมลฤดีน้ำตาคลอเบ้า เธอสัมผัสได้ถึงความรักอันลึกซึ้งที่หรัญมีต่ออตีญา ในขณะที่เจ้าสัวหิรัญก็นิ่งอึ้งไป คำว่า 'ผมเก่งพอที่จะสร้างด้วยมือ' กระแทกใจคนเป็นพ่อที่สร้างเนื้อสร้างตัวมาอย่างหนัก เขาเริ่มตระหนักว่าเขาอาจจะมองข้ามความสุขของลูกชาย เพียงเพื่อไขว่คว้าอำนาจที่พวกเขามีมากพออยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าผู้ใหญ่ทั้งสองเริ่มมีทีท่าลังเลและโอนอ่อนผ่อนตามหรัญ รินลดาก็เริ่มนั่งไม่ติด หน้ากากแห่งความอ่อนหวานเริ่มปริแตก เธอไม่สามารถยอมรับความพ่ายแพ้นี้ได้"คุณลุงคุณป้าคะ! อย่าไปเชื่อหรัญนะคะ!" รินลดาโวยวายขึ้นมา แม้จะพยายามควบคุมคำพูดไม่ให้หยาบคาย แต่น้ำเสียงก็แหลมปรี๊ดและเกรี้ยวกราด "หรัญกำลังหลงผู้หญิงคนนั้นจนหน้ามืดตามัว เขาถึงได้กุเรื่องพวกนี้ขึ้นมาเพื่อหาข้ออ้างทิ้งริน! รินเป็นผู้หญิงที่เสียหายนะคะ งานหมั้นของเราจัดใหญ่โตไปแล้ว ถ้าหรัญยกเลิกงานแต่ง รินจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน! สังคมต้องตราหน้าว่ารินถูกทิ้ง! หรัญทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ มันไม่ยุติธรรมกับความรักที่รินมีให้คุณ!"หรัญค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หันกลับมามองผู้หญิงที่กำลังบีบน้ำตาทวงความยุติธรรมด้วยแว