Todos os capítulos de อดีตไม่หวนคืน: Capítulo 81 - Capítulo 90

“ฮวาเอ๋อดูเหมือนว่าอดีตของเจ้าจะเริ่มเผยขึ้นมาให้เจ้าได้เห็นบ่อยครั้งแล้วสินะ” ฟางหรงเอ่ยกับหลันฮวา“คงเป็นเช่นนั้นแหละเจ้าค่ะ ข้าเองก็นึกไม่ถึงเช่นกันว่าการเดินทางร่วมกับท่านจะทำให้ความทรงจำของข้าฟื้นกลับคืนมาได้จริง”“หากแต่ยามนี้ข้าเห็นเพียงภาพเลือนราง อีกทั้งยังไม่ปะติดปะต่อกัน พอพยายามคิดทบทวนก็ปวดศีรษะขึ้นมาทุกครั้ง”“เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องฝืน ข้าเชื่อว่าภาพความทรงจำของเจ้าจะเผยออกมาให้เจ้าได้เห็นอีกแน่”ฟางหรงกล่าวปลอบใจขณะโอบกอดหลันฮวาเอาไว้ในวงแขน นางเอนตัวแนบซบศีรษะบนแผ่นอกกว้างของเขาอย่างอบอุ่นมั่นคงและรู้สึกปลอดภัยยิ่งนัก“เอาล่ะทานขนมเถอะ ข้าให้คนไปซื้อขนมของว่างท้องถิ่นเมืองหย่งอันมาให้เจ้า ลองชิมดูสิ”ฟางหรงกล่าวก่อนจะยื่นมือไปหยิบขนมโก๋อ่อนแบบท้องถิ่นเมืองหย่งอัน ทำจากแป้งข้าวเหนียวและข้าวเจ้านำมานวดให้เข้ากันเติมเกลือเล็กน้อย นำไปปั้นใส่ไส้เผือก ถั่วแดง ถั่วเหลือง แล้วนำไปนึ่งให้สุกจากนั้นจึงนำมาคลุกเคล้ากับถั่วลิสงคั่วบดละเอียดกับงาคั่วหอมๆให้สัมผัสเหนียวนุ่

“ฮวาเอ๋อ ข้าให้คนไปสำรวจรู้ว่าตลาดที่นี่มีร้านเต้าฮวยหวานและเต้าฮวยเค็มเจ้าอร่อยตั้งอยู่ด้วยนะ พวกเราไปลองชิมกันดูเถอะ”ฟางหรงบอกหลันฮวา หลังจากพวกเขาได้ไปลิ้มลองร้านแพะย่าง อาหารท้องถิ่นที่เมืองเฉิงตู ฟางหรงก็ให้คนคอยเสาะแสวงหาร้านอร่อยรายทางตามความต้องการของหลันฮวาในทุกเมืองที่หยุดแวะพักทำให้หลันฮวาพอใจและมีความสุขมากที่นางได้รับการเอาใจใส่เช่นนี้จากเขา เพราะได้ลิ้มรสอาหารท้องถิ่นรสชาติเยี่ยมและสัมผัสชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในพื้นที่นั้นอย่างแท้จริง“งั้นเราไปชิมกันเลยเถอะเจ้าค่ะ” หลันฮวาตอบรับอารมณ์ดี ฟางหรงยิ้มและจับจูงมือนางเดินไปด้วยกัน โดยมีพวกถิงหยวนติดตามไปด้วยตลอด“ข้าสั่งเต้าฮวยทั้งเค็มหวานมาให้เจ้าลองทั้งสองอย่าง ลองชิมดูสิ” ฟางหรงจัดการสั่งเต้าฮวยขึ้นชื่อของร้านมาให้ฮูหยินรักชามแรกเป็นเต้าฮวยเค็ม ราดด้วยน้ำซุปซีอิ๊วใส่น้ำมันพริกเผา โรยกุ้งแห้งตัวเล็กๆ ต้นหอมและตังฉ่ายซอย ตามด้วยถั่วลิสงคั่วลงไปส่วนอีกชามเป็นเต้าฮวยหวานใส่น้ำเชื่อมน้ำตาลทรายแดงกับน้ำขิงร้อนๆ โรยด้วยถั่วล

คำพูดของฟางหรงตักเตือนสถานะความสัมพันธ์ระหว่างหลี่เจียงกับหว่านหนิงซึ่งหย่าร้างกันไปนานแล้ว ตามคำชี้แจงของหลี่เจียงที่ทำตามประสงค์ของหว่านหนิงก่อนหน้านี้ทูลขอพระราชทานอภัยโทษที่ล้มเลิกสมรสพระราชทานหย่าร้างกับนาง เหตุเพราะหลงมัวเมาอยู่กับไส้ศึกต่างแคว้น หูตามืดบอดทำให้นางทุกข์ทรมานทั้งกายใจก่อนหน้านี้“แม้นข้ากับหนิงเอ๋อจะหย่าขาดจากกันแล้ว แต่ทุกอย่างไม่ได้เกิดจากความต้องการของข้าเลยแม้นแต่น้อย ในใจข้าไม่อาจยอมรับการหย่าร้างครั้งนี้ได้”“ที่สำคัญข้าไม่มีทางถอดใจเลิกค้นหา แม้นจะต้องติดตามนางไปทั้งชีวิต” หลี่เจียงเอ่ยคำหนักแน่น“ฮึ เจ้าจะมาทำเป็นรักลึกซึ้งต่อนางในยามนี้ด้วยเหตุใดกัน” ฟางหรงเอ่ยอย่างเจ็บแค้นแทนสตรีที่เขารักหลี่เจียงไม่รู้เลยว่าเขาทำให้หว่านหนิงเจ็บลึกเพียงใด ถึงขั้นใจนางเลือกปิดกั้นตัวเองจากทุกสิ่ง ลืมเลือนทุกอย่างแม้นแต่ตนเอง“ก่อนหน้านี้มิใช่เจ้าหรอกหรือที่ทรยศหักหลังนาง นอกใจหันไปลุ่มหลงสตรีต่างแคว้นที่เปรียบดั่งงูพิษ พาสตรีชั่วช้าเข้ามาทำร้ายท่านหญิงผิงอัน มาเย้ยหยันนางถึงในจวน&rdq

เย็นวันนี้ฟางหรงกับหลันฮวาก็ได้ร่วมฉลองเทศกาลตงจื้อพร้อมหน้าพร้อมตาคนสนิท ได้กินบัวลอยและเกี๊ยวเพื่อความเป็นสิริมงคลเจริญก้าวหน้าโดยทั่วกันหลังทานมื้อเย็นเสร็จพวกเขาก็นั่งพูดคุยสนทนากันต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนฟางหรงจะพาหลันฮวากลับไปพักผ่อนที่เรือนนอนส่วนตัวติดริมธารน้ำใส ซึ่งหลันฮวาชอบบรรยากาศและทิวทัศน์ของห้องนี้มาก“ฮวาเอ๋อ คืนนี้ดวงจันทร์บนท้องฟ้าช่างงามนัก เรามานั่งเล่นสนทนาและร่ำสุราชมจันทร์กันดีหรือไม่” ฟางหรงเอ่ยเชื้อเชิญภรรยาหลันฮวาเงยหน้ามองจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า ส่องสว่างแสงนวลตาอาบไล้ไปทั่วบริเวณระเบียงที่นางกับฟางหรงกำลังนั่งสนทนาพูดคุยกันอยู่“เอาสิเจ้าคะ ร่ำสุราชมจันทร์คลอเคล้าบทกวี”“ยวนยางเคียงคู่ผสานเสียงยามราตรี” ฟางหรงฟังฮูหยินเอื้อนเอ่ยเช่นนั้นจึงนึกสนุกต่อบทกวีกับนาง“สุราดีหวานล้ำยามลิ้มรสเคล้านารี” หลันฮวาเองก็โต้ตอบกลับไปไม่ยอมกัน“หมู่ปลาแหวกว่ายระเรื่อยแล่นในนที” ฟางหรงรับต่อ“มัวเมาด้วยรักขับกล่อมด้วยดนตรี” หลันฮวาขานรับ&ldqu

ฮวาเอ๋อหายไปกว่าครึ่งชั่วยาม จากนั้นก็กลับมาที่เรือนนอนพร้อมกับถาดอาหารเช้า โดยมื้อนี้นางทำน้ำแกงซัวเตี่ยงหรือน้ำแกงสร่างเมาให้สามีดื่มก่อนเป็นอันดับแรก            “ท่านพี่ดื่มน้ำแกงซัวเตี่ยงนี่ก่อนเถอะเจ้าค่ะ”หลันฮวาเลือกทำน้ำแกงปลาใส่ถั่วงอกและเต้าหู้ รสชาติออกเปรี้ยวและเผ็ดร้อน เปรี้ยวจากน้ำส้มสายชูหมัก เผ็ดร้อนด้วยพริกไทย ช่วยกระตุ้นความอยากอาหารและสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้น“ขอบใจเจ้ามากฮูหยิน” ฟางหรงเอ่ยขอบคุณภรรยาที่เข้าครัวลงมือทำน้ำแกงสร่างเมาให้ แสดงถึงความใส่ใจที่นางมีต่อเขาฟางหรงดื่มน้ำแกงซัวเตี่ยงไปยิ้มไปจนหลันฮวานึกเอ็นดู และอดขำคนตัวโตไม่ได้“ส่วนมื้อเช้าข้าทำโจ๊กปลาใส่ขิงเยอะหน่อยให้ท่าน มีผักดองสามรสเป็นเครื่องเคียง”“กับข้าวกินเคียงกันมีหน่อไผ่อ่อนผัดกับเนื้อหมูหมักเครื่องเทศสมุนไพรแล้วก็หมูเปรี้ยวหวานผัดใส่พริกเขียวแดงเจ้าค่ะ”“อืม อร่อย” ฟางหรงกล่าวหลังตักโจ๊กเข้าปากเคี้ยวกลืน แล้วยื่นตะเกียบไปคีบหมู