All Chapters of อดีตไม่หวนคืน: Chapter 141 - Chapter 150

ทุกคนต่างแสดงสีหน้าภาคภูมิใจและทึ่งในตัวกุนซือหญิงแห่งสกุลจางไม่น้อย ที่นางวางแผนอย่างรอบคอบรัดกุม เหมือนตนเองเข้าไปนั่งอยู่กลางใจข้าศึกศัตรูอย่างไรอย่างงั้น            “แล้วเรื่องที่ฮ่องเต้แคว้นเหยียนเชิญให้ชินอ๋องกับเจ้าไปร่วมงานฉลองขึ้นครองราชย์ เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไรบ้าง” จางกั๋วกงถามบุตรสาวในเรื่องสำคัญที่ใจเขาคิดกังวลเป็นห่วงนาง            “ข้ากับชินอ๋อง ย่อมต้องไปเยือนที่นั่นตามคำเชิญของแคว้นเหยียน จะปล่อยให้หม่าซิงเหอหมิ่นพระเกียรติของฮ่องเต้และแคว้นฉู่ได้อย่างไรกันเจ้าคะ”หว่านหนิงตอบกลับไปน้ำเสียงราบเรียบไม่สะทกสะท้านหรือคิดหวาดหวั่นอะไร แม้นหนทางที่ต้องก้าวเดินไปข้างหน้าอาจเป็นกับดักร้ายที่ศัตรูวางเอาไว้‘สตรีเช่นนางเคยผ่านพ้นความเป็นความตายมาแล้ว ขาข้างหนึ่งก้าวเข้าสู่แดนปรโลกถึงสองครั้งสองคราแต่ก็รอดมาได้ ดังนั้นนางไม่มีอะไรต้องเกรงกลัวอีก’‘มีเพียงสามีสูงศักดิ์ บุรุษที่นางรักซึ่ง

หว่านหนิงอ่านนิยายเกี่ยวกับเรื่องราวความรักลึกซึ้งระหว่างเทพเซียนกับหญิงชาวบ้านธรรมดาซึ่งพบเจอและตกหลุมรักกันโดยบังเอิญจนกระทั่งถึงฉากวาบหวามชวนให้ใจสั่นที่ผู้ประพันธ์เขียนออกมาได้สมจริงชวนให้เห็นภาพ ใบหน้าร้อนผ่าวใจเต้นแรงตามไปด้วย“อืม ไม่คิดเลยว่าเทพเซียนจะทำเรื่องเช่นนี้กับสตรีธรรมดาผู้หนึ่ง ไม่ใช่ว่าเทพเซียนบรรลุธรรมลดละกิเลสได้แล้วงั้นหรือ”เสียงของฟางหรงที่เอ่ยออกมาทำเอาร่างบางสะดุ้งโหยง ตกใจไม่น้อยเพราะไม่รู้ตัวเลยว่าสามีมานั่งอยู่ข้างหลังนางตั้งแต่เมื่อใด“ฟางหรงท่านเข้ามาได้ยังไงกัน เดี๋ยวก็โดนตำหนิหรอก” หว่านหนิงหันไปดุคนตัวโต“ไม่ต้องห่วง..ท่านพ่อกับพี่ชายเจ้าออกไปตรวจทัพดูงานที่ค่ายทหารแล้ว กว่าจะกลับจวนคงอีกหลายชั่วยาม ตอนนี้ไม่มีผู้ใดมารบกวนเราแน่” ฟางหรงเอ่ยนัยน์ตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว“โอ๊ยย เจ็บนะฮูหยิน หยิกข้าทำไมกัน” ฟางหรงร้องโอดโอยเมื่อถูกหว่านหนิงหยิกเข้าให้ที่สีข้าง“ก็ท่านเล่นเข้ามาเงียบๆ ไม่ให้สุ้มให้เสียงข้าก็คิดว่าเป็นพี่ซูจิ่นน่ะสิ แล้วนี่มานั่งอ่านหนังสือ

“จู่ๆทำไมแคว้นฉู่ถึงคิดเปิดเขตการค้าเสรีกับแคว้นเซี่ยได้ ทั้งยังยอมให้แคว้นเซี่ยที่เคยร่วมมือกับแคว้นเหยียนก่อกบฏใช้ท่าเรือสำคัญในเมืองจงไห่ด้วย”ซิงเหอเอ่ยอย่างไม่เข้าใจและหงุดหงิดไม่น้อย แผนที่เขาวางเอาไว้ว่าจะดึงตัวแคว้นเซี่ยมาร่วมมือด้วยกันอีกครั้งกลับล่มไม่เป็นท่า หลี่ซาได้แต่ก้มหน้ายืนฟังเงียบๆ“อาซา เจ้าลองติดต่อคนของเราทางนั้นให้ไปสืบดูหน่อยสิ ว่ามีความเคลื่อนไหวผิดปกติอะไรที่เมืองหลวงแคว้นฉู่หรือไม่” ซิงเหอสั่งการ“พ่ะย่ะค่ะ” หลี่ซารับคำ“เอ่อฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ทางแคว้นฉู่ตอบรับคำเชิญกลับมาแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ” หลี่ซารายงานเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง“ว่ายังไง”“ชินอ๋องกับพระคู่หมั้นจะเสด็จมาร่วมงานฉลองขึ้นครองราชย์ของฝ่าบาทตามคำเชิญพ่ะย่ะค่ะ”“อืม ดีจริงอย่างน้อยเรื่องนี้ก็ได้ดั่งใจข้านัก” ซิงเหอยิ้มออกมาได้“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อแคว้นเซี่ยไม่ยอมร่วมมือกับเราจะทำอย่างไรต่อไปดีล่ะพ่ะย่ะค่ะ” หลี่ซานึกสงสัยเพราะเพียงกำลังคนของ

เมื่อถึงกำหนดการเดินทางไปแคว้นเหยียน สกุลจางล้วนห่วงกังวลในความปลอดภัยของบุตรสาวและบุตรเขยไม่น้อย แต่ถึงอย่างไรก็ต้องจำยอมให้พวกเขาเดินมุ่งหน้าเข้าสู่กับดักของฝ่ายศัตรูอยู่ดีเนื่องจากเป็นความต้องการของหว่านหนิง หนึ่งในแผนการที่จะทำให้ทั้งสองแคว้นอยู่ร่มเย็นเป็นสุขอย่างแท้จริง“ท่านอาหว่านหนิง ให้เสี่ยวเฟิงไปด้วยไม่ได้หรือขอรับ” เสี่ยวเฟิงน้อยที่อายุได้ 5 ขวบกว่าแล้วแต่ยังไม่รู้เรื่องราวลึกซึ้งเกี่ยวกับหน้าที่การงานของผู้ใหญ่เอ่ยถามท่านอาหญิง“ครั้งนี้คงไม่ได้ เอาไว้อากลับมาแล้วค่อยพาเจ้าออกไปเที่ยวเล่นด้วยกันนะ” หว่านหนิงเอ่ยกับหลานชายพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน“ท่านอารับปากข้าแล้วต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะขอรับ” เจ้าตัวน้อยเอ่ยตาใสแต่กระทบใจทุกคนแม้นเสี่ยวเฟิงยังเด็กดูเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวแต่กลับรับรู้ได้ว่าอาหญิงของเขากำลังจะเดินทางไปเสี่ยงอันตราย“ท่านอาฟางหรงต้องดูแลอาหญิงของข้าให้ดีนะขอรับ ตอนนี้เสี่ยวเฟิงยังเด็ก ยังตามไปปกป้องอาหญิงไม่ได้ต้องฝากท่านแล้ว”เสี่ยวเฟิงน้อยกล่าวราวกับผู้ใหญ

เมื่อหว่านหนิงตามนางกำนัลแคว้นเหยียนเข้ามายังตำหนักในก็พบว่าสถานที่พักซึ่งซิงเหอจัดให้นางนั้นดูโอ่อ่าหรูหรากว้างขวางเกินควร“ตำหนักนี้กว้างใหญ่ราวกับเป็นเรือนหลักในเขตราชฐานด้านในนี้เลยนะเจ้าคะคุณหนู” ซูจิ่นเอ่ยกับหว่านหนิงนางเคยอยู่ในวังหลวงมาก่อนย่อมรู้เห็นอะไรมาเยอะ ตำหนักที่ฮ่องเต้แคว้นเหยียนจัดเตรียมไว้ให้นายหญิของนางนั้นไม่ต่างจากตำหนักคุนหนิงของฮองเฮาแคว้นฉู่เลยสักนิด“นั่นนะสิตำหนักในแห่งนี้ทั้งงดงามกว้างขวาง ปลูกดอกหมู่ตาน(โบตั๋น)เต็มไปหมด งดงามยิ่งนัก”หว่านหนิงเองก็คิดไม่ถึงว่าซิงเหอจะต้อนรับนางดีถึงเพียงนี้ จัดให้นางอยู่ตำหนักใหญ่โตและงดงามรายล้อมไปด้วยดอกไม้นานาชนิด โดยเฉพาะดอกหมู่ตานกลีบซ้อนหลากสีสัน ดูอ่อนหวานน่ารื่นรมย์‘แต่..เดี๋ยวก่อนนะทำไมเขาถึงจัดให้นางอยู่ตำหนักใหญ่เช่นนี้ล่ะ หรือเพราะนางเคยช่วยชีวิตฮ่องเต้ไว้ นับเป็นสตรีที่มีบุญคุณต่อแคว้นเหยียนงั้นรึ’ หว่านหนิงคิดสังหรณ์ใจอย่างไรชอบกล‘แม้นนางจะได้พบเห็นบุรุษผู้นี้ตั้งแต่ห้าปีก่อน แต่ยามนั้นนางเห็นเขาที่กำลังลอบเป็นชู้กับเถียน