All Chapters of อดีตไม่หวนคืน: Chapter 151 - Chapter 160

“ฝ่าบาทมาเยือนตำหนักในยามนี้ เพื่อมาเอ่ยปากขอตอบแทนคุณหม่อมฉันงั้นหรือเพคะ?” หว่านหนิงถามหยั่งเชิงซิงเหอไปอีกรอบ            “ใช่ ข้าขออภัยที่ถือโอกาสเพื่อให้ได้พูดคุยกับเจ้าเพียงลำพัง หวังว่าหนิงเอ๋อจะไม่กล่าวโทษหาว่าข้าตั้งใจหมิ่นเกียรติเจ้านะ”            “ไม่หรอกเพคะ หม่อมฉันเข้าใจดีที่พระองค์ทรงจัดที่พักให้หม่อมฉันเข้ามาอยู่ในเขตราชฐานชั้นใน ทั้งยังเตรียมตำหนักใหญ่โตโอ่อ่าเอาไว้ให้เนื่องด้วยพระองค์ทรงคิดติดค้างน้ำใจหนี้ชีวิตหม่อมฉันอยู่”            “การมาเยือนของพระองค์ก็เพื่อเอ่ยปากตอบแทนคุณเท่านั้น ในเมื่อมีเจตนาดีบริสุทธิ์ใจหม่อมฉันย่อมไม่ถือโทษอันใดเพคะ”หว่านหนิงถือโอกาสพูดจาเว้นระยะห่างกับซิงเหอรวมทั้งกล่าวดักทางไม่ให้เขาเกิดความคิดหรือกระทำสิ่งมิควรจากเจตนาไม่บริสุทธิ์กับนางเมื่อซิงเหอได้ยินเช่นนั้นก็กลืนน้ำลายลงคอ สะกดกลั้นค

ไม่นานนักบุรุษที่หว่านหนิงคาดเอาไว้แล้วว่าเขาต้องโผล่มาเยี่ยมเยือนนางในเขตหวงห้าม ซึ่งหากถูกจับได้คงไม่พ้นโทษประหารก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้านาง            “ไม่นึกเลยว่าท่านหญิงผิงอันแห่งแคว้นฉู่จะมีความสามารถ ถึงขั้นทำให้ฮ่องเต้แคว้นเหยียนยอมรับคำชี้แนะสั่งสอนได้”            ฟางหรงที่มายืนแอบฟังหว่านหนิงกับซิงเหอพูดคุยกันได้พักใหญ่แล้ว กระโดดข้ามบานหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนอนของนางอย่างง่ายดายก่อนจะเอ่ยปากพูดจาหยอกเย้าแฝงความกรุ่นโกรธ พร้อมเผยรอยยิ้มที่ชวนให้หว่านหนิงประหวั่นพรั่นพรึงและใจสั่นหวั่นไหวไปพร้อมกันมาให้นาง“ท่านพี่มาตั้งแต่เมื่อใดกันเจ้าคะ” หว่านหนิงเอ่ยถามคนรัก พูดจาธรรมดาและเรียกขานเขาในฐานะสามีเพื่อคลายความขุ่นเคืองในใจของบุรุษตรงหน้าลง“ตั้งแต่ที่ฮ่องเต้น่าตายนั่นเอ่ยปากตอบแทนหนี้ชีวิต ด้วยการเสนอให้เจ้านั่งเคียงบัลลังก์มังกรข้างกายเขานั่นแหละ” ฟางหรงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธอย่า

ดูเหมือนว่าฟางหรงจะยังได้ค่าชดเชยไม่พอ เพราะยามนี้ท่อนล่างของเขาที่หว่านหนิงทาบทับอยู่เริ่มฟื้นตัวกลับคืนมาอีกครั้งหว่านหนิงสะดุ้งเฮือก ผละใบหน้างามที่ซุกซบออกจากไหล่กว้างของสามีทันใด พร้อมจ้องสบตาเขาเขม็ง“พอได้แล้วเจ้าค่ะ” หว่านหนิงส่งเสียงทักท้วง“ไม่ ยังไม่พอ อีกครั้งเถอะนะ” มีหรือที่ฟางหรงจะยินยอมในเมื่อเจ้ามังกรน้อยของเขาตื่นขึ้นมาแล้วมันย่อมต้องการมุดเข้าไปแสวงหาความอุ่นร้อนภายในกายฮูหยินรักอย่างห้ามไม่ได้ฟางหรงไม่รอช้าใช้มือข้างหนึ่งอุ้มขยับร่างบางขึ้นมาเล็กน้อย ส่วนมือหนึ่งก็จับแท่งเอ็นร้อนหนาสอดใส่เข้าไปในกลีบดอกเหมยงามทันที ก่อนจะวางร่างงามลงสวมทับแก่นกายตนเองจนมิด“อ๊ะ อาา อื้ออ ท่านพี่ ท่านน..” หว่านหนิงครางเสียงสั่นเมื่อท่อนล่างอันแข็งแกร่งของสามีขยับขึ้นลงช้าๆสองมือหนาบีบเคล้นทรวงอกงามอย่างได้ใจ ริมฝีปากหยักหนาซุกไซร้ไล้เลียบนซอกคอขาวงดงามผุดผ่องอย่างซุกซน“ฮูหยิน..เจ้าลงมือสิ..ควบขี่ข้าตามใจปรารถนาเถอะ” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบข้างหูหว่านหนิง ใบหน้างามแดงก่ำลามเลยไปถึงใบหูเล็กๆของนางก่อนจะถูกฟางหรงปลุก

เมื่อมาถึงเมืองหลวงฟางหรงก็พาหว่านหนิงเข้าพักที่ตำหนักส่วนตัวของเขาซึ่งอยู่นอกเขตกำแพงวังหลวง เขาไม่ได้พานางเข้าไปอยู่ตำหนักในวัง ด้วยรู้ใจหว่านหนิงดีว่านางไม่ชอบระเบียบกฎเกณฑ์มากมายในนั้น“หนิงเอ๋อ เราพักให้หายเหน็ดเหนื่อยก่อนแล้วค่อยเข้าเฝ้าเสด็จพี่แล้วกันนะ” ฟางหรงเอ่ยกับฮูหยินรักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ความจริงข้าไม่ได้เหน็ดเหนื่อยอันใดมาก รีบไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ ทรงส่งราชโองการตามเรากลับมาเมืองหลวงอาจมีเรื่องสำคัญเร่งด่วนก็ได้” หว่านหนิงทักท้วง“ไม่หรอก หากเร่งด่วนจริงเสด็จพี่คงให้คนมารอรับพวกเราถึงหน้าประตูเมืองหรือไม่ก็ที่เรือนหลังนี้แล้วล่ะ” ฟางหรงตอบกลับไป หว่านหนิงยังมีสีหน้ากังวล“ไม่เป็นไรจริงๆ เจ้าอย่ากังวลไปเลย เอาล่ะมานั่งพักดื่มชาทานของว่างกันดีกว่า ดูสิว่าข้าเตรียมขนมของว่างในเมืองหลวงเอาไว้ให้เจ้าเยอะแยะเลยนะ”ฟางหรงเอ่ยเอาใจชักชวนให้หว่านหนิงทานขนมของว่างที่เตรียมเอาไว้ให้มีขนมกุ้ยฮวาน้ำผึ้ง ขนมหนวดมังกร ผลหลี(สาลี่)ตุ๋นรังนก หวานโต่วหวง(ขนมเนื้อเนียนนุ่มทำจากถั่วลันเตา)”“มีขนมเปี๊ยะชนิดต่างๆทำออกมาเป็นรูปดอกไ

หว่านหนิงได้รับคำชื่นชมมากมายจากฮ่องเต้เมิ่งจื่อ แต่นางหาได้มีความทะเยอทะยานอยากได้ในสิ่งใดไม่นอกเหนือจากความสงบสุขที่แท้จริงของแว่นแคว้น“ขอบพระทัยเพคะที่ฝ่าบาททรงเมตตาและชื่นชมหม่อมฉันถึงเพียงนั้น แต่ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่หม่อมฉันราษฎรแคว้นฉู่ ทั้งยังเป็นบุตรีแม่ทัพปกป้องบ้านเมืองสมควรกระทำอยู่แล้ว”“ดังนั้นหม่อมฉันหาได้ต้องการยศศักดิ์หรือฐานันดรใดทั้งสิ้นเพคะ ขอเพียงบ้านเมืองสงบสุขร่มเย็นนับว่าเป็นผลตอบแทนที่คุ้มค่าและดีที่สุด” หว่านหนิงเอ่ยอย่างถ่อมตัวรู้จักประมาณตน“ไม่ได้หรอกหนิงเอ๋อ คุณงามความดีที่เจ้าสร้างสมเอาไว้ให้กับแคว้นฉู่ช่างมากมายนัก ข้าไม่สามารถหลับหูหลับตาไม่ใส่ใจได้”“ข้าจะไม่เอ่ยถึงตัวตนกุนซือเอกแห่งสกุลจางที่วางกลศึกเอาชนะแคว้นเหยียนเมื่อสิบปีก่อน แต่ไม่อาจปฏิเสธเรื่องที่เจ้าค้นพบไส้ศึกแคว้นเซี่ยกับแคว้นเหยียน รวมทั้งเป็นผู้เจรจาสงบศึกกับฮ่องเต้หม่าได้”“ดังนั้นแล้วเจ้าจงรับตำแหน่งองค์หญิงหนานผิงไปเถอะนะ ถึงอย่างไรเจ้าเองก็เป็นพระชายาชินอ๋องน้องสะใภ้ของข้า พ่วงตำแหน่งองค์หญิงไปด้วยอีกสักตำแหน่ง ไม่มากเกินไปนักหรอก”