Todos os capítulos de อดีตไม่หวนคืน: Capítulo 61 - Capítulo 70

พิธีมงคลสมรสถูกจัดเตรียมขึ้นอย่างรวดเร็วแต่กลับครบถ้วนสมบูรณ์จนน่าเหลือเชื่อ ทำให้หลันฮวาทั้งประหลาดใจและตกตะลึงไปพร้อมกันชุดเจ้าสาวที่เตรียมให้นางประณีตงดงาม ขนาดพอดีตัวราวสั่งตัดเพื่อนางโดยเฉพาะ มาพร้อมมงกุฎหงส์ล้ำค่ากับผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวที่มีลวดลายเข้าชุดกันด้วยฟางหรงสั่งบ่าวในเรือนติดอักษรมงคลตลอดโถงทำพิธีและทางเดินขึ้นมายังเรือนบนเนินเขา ผลัดเปลี่ยนผ้าปูที่นอนหมอนมุ้งผ้าห่มเป็นสีแดงทั้งหมด ให้บรรยากาศพิธีมงคลสมรสอย่างแท้จริงขนมของกิน สิ่งของมงคลอะไรที่ควรมี อย่างเช่นซีเซ็กทึ้งหรือขนมมงคลสี่อย่าง ทั้งเต้ายิ้งปัง(ถั่วตัด), ขนมกุ้ยสือ(ขนมเปี๊ยะไส้ฟักหวาน), ขนมบี๋หยุ่น(ข้าวตอก) และขนมเหม่งทึ้ง(ขนมโก๋อ่อน)ก็เตรียมเอาไว้พร้อมการจัดพิธีก็ละเอียดรอบคอบกระทั่งเตรียมโหงวเจ๋งจี้(ธัญพืช 5 ชนิดเช่น ถั่วแดง ถั่วเหลือง ข้าวเหนียว ข้าวสาลี ข้าวฟ่าง)นำมาโปรยเพื่อเป็นสิริมงคลแสดงถึงความเจริญงอกงามในการสมรสด้วย“ยินดีกับฮูหยินน้อยด้วยนะขอรับ”“ยินดีด้วยเจ้าค่ะฮูหยินน้อย”“ยินดีด้วยขอรับคุณชาย”“ช

“ฮวาเอ๋อ เจ้าสุขสมใจไปคราหนึ่งแล้ว เรากลับขึ้นห้องกันก่อนเถอะนะ”“ข้าไม่ได้เตรียมน้ำชามาให้เจ้าจิบ เกรงว่าจะทำให้เจ้าอ่อนล้าเสียเหงื่อมากเกินไป ดังนั้นจะอุ้มเจ้ากลับไปปรนนิบัติต่อบนเตียงแล้วกัน”“อืมม” หลันฮวาที่ยังคงหอบเหนื่อยจากการเอาอกเอาใจของสามีตอบได้เพียงเท่านั้นฟางหรงมองและยิ้มให้นางด้วยความรัก ก่อนจะโอบอุ้มหลันฮวากลับเข้าไปยังห้องนอนด้วยร่างเปลือยเปล่าเขาใช้ผ้าซับหยาดน้ำบนเรือนร่างงดงามอย่างเบามือ ก่อนจะอุ้มหลันฮวาไปวางลงบนเตียงกว้างแล้วจึงหันมาจัดการกับตัวเองบ้างหลันฮวาซึ่งนอนระทดระทวยอยู่บนเตียงแหงนเงยหน้ามองสามีแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบหันกลับไปเมื่อเห็นท่อนเอ็นขยายใหญ่ชูชันอยู่เบื้องหน้าฟางหรงก้มหน้าลงมาทันเห็นสายตาฮูหยินรักที่จ้องมองเจ้ามังกรน้อยของเขา ก็ยิ้มให้นางอย่างเอ็นดู“ฮูหยิน เรามาต่อกันเถอะ” ฟางหรงเอ่ยเสียงแผ่วก่อนจะยื่นมือไปปลดปิ่นหยกที่หลันฮวาใช้ม้วนเก็บผมสลวยเป็นมวยขึ้นไปก่อนหน้านี้ ปล่อยผมยาวดำขลับให้สยายลงมาบนที่นอนจากนั้นก็ใช้มือลูบไล้ผมเงางา

หลังอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ฟางหรงก็ปรนนิบัตินวดตัวคลายกล้ามเนื้อที่เมื่อยล้าพร้อมทายาในส่วนอ่อนไหวให้ฮูหยินอย่างใส่ใจก่อนจะลงไปยกสำรับที่กำชับพ่อครัวให้ทำอาหารอร่อยบำรุงร่างกายฮูหยินด้วยตนเองโดยมื้อเช้าวันนี้เขาให้ห้องครัวทำโจ๊กเมล็ดบัว เติมเก๋ากี้และเห็ดหูหนูขาวลงไปด้วย ซึ่งเมล็ดบัวช่วยบำรุงม้าม ไตกับหัวใจ ทำให้ร่างกายผ่อนคลาย แก้ร้อนใน ดับกระหายและบำรุงเลือดนอกนั้นก็มีหางหมูตุ๋นสมุนไพร ใส่โป๊ยกั๊ก ตังกุย เก๋ากี้ โยร่วกุย(อบเชย) พุทราแห้ง ขิง กระเทียมและเปลือกส้มแห้ง นำมาต้มแล้วตุ๋นต่อจนเนื้อหางหมูสุกเปื่อยนุ่มเด้งกำลังดี ปรุงรสชาติด้วยเกลือกับซีอิ๊วขาวซึ่งรายการที่สองนี้ช่วยเพิ่มความอบอุ่นและรักษาสมดุลให้กับร่างกาย คลายความอ่อนล้าอ่อนเพลีย บำรุงเลือด เหมาะกับผู้ที่ไวต่อสัมผัสอากาศหนาวอย่างหลันฮวาจานที่สามเป็นแปะก๊วยผัดใส่เห็ดหอม พริกแห้งและเนื้อหมูหมักสมุนไพรตากลมหั่นเป็นชิ้นเต๋า ส่วนจานสุดท้ายเป็นปลานึ่งขิงอาหารเช้าที่ฟางหรงเตรียมให้หลันฮวาล้วนช่วยบำรุงร่างกายและเหมาะกับสุขภาพของนางโดยแท้เขาหวังว่าหลัน

“พี่ซูจิ่นอยากได้อะไรหยิบเอาเลยนะเจ้าคะข้าจ่ายเอง ข้าร่ำรวยมีเงินเยอะ” หลันฮวาเอ่ยกับซูจิ่นอย่างใจดี และเป็นความจริงที่ว่านางมีเงินทองทรัพย์สินไม่น้อย จากค่ารักษาฟางหรงก่อนหน้านี้“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะฮูหยิน ข้าไม่อยากได้สิ่งใด” ซูจิ่นเอ่ยอย่างเกรงใจ“งั้นข้าเลือกให้พี่ซูจิ่นเอง ที่ผ่านมาท่านช่วยเหลือดูแลข้าเป็นอย่างดี ข้าเพียงตอบแทนน้ำใจเล็กน้อยเท่านั้นเองเจ้าค่ะ” หลันฮวาเอ่ยอย่างไม่ถือตัว สุดท้ายซูจิ่นจึงจำต้องก้มหน้ารับของกำนัลไป            ‘ทั้งที่ความจริงแล้วนางแทบไม่ได้ดูแลฮูหยินน้อยเลย กลับเป็นชินอ๋องเจ้านายผู้ส่งของนางต่างหากล่ะที่คอยดูแลเอาใจใส่ฮูหยินด้วยตนเองแทบทุกอย่าง’            ‘ยิ่งเดินทางมาเมืองเฉิงตู ชินอ๋องก็ทรงปรนนิบัติดูแลพระชายาและใช้เวลาส่วนตัวอยู่ร่วมกันในเรือนบนเนินเขาเสียส่วนใหญ่ ทำให้นางว่างขึ้นเยอะเลยล่ะ’ ซูจิ่นได้แต่คิดในใจ  

หลังฟางหรงออกไปแล้ว หลันฮวาไม่อยากอยู่ลำพังเฉยๆจึงคิดออกไปเดินเล่นริมทะเลสาบแล้วเลยไปเก็บพืชผักผลไม้ป่าเข้าครัวปรุงอาหารธรรมดาที่นางทานกับอาจารย์ยามอยู่ที่หมู่บ้านซีฮันด้วยกันเพื่อคลายความคิดถึง“ฮูหยินท่านออกไปลำพังเช่นนี้ไม่เหมาะหรอกเจ้าค่ะ ให้ข้าตามไปด้วยเถอะนะเจ้าคะ” ซูจิ่นขอติดตามหลันฮวา“ไม่เป็นไรหรอกพี่ซูจิ่น ตอนนี้ไม่มีพวกพี่ถิงหยวน แต่มีท่านเป็นหลักซึ่งไว้วางใจได้อยู่ที่เรือนดีแล้ว”“อีกอย่าง ทะเลสาบเจี้ยนหูก็อยู่หน้าเรือนเรานี่เอง ข้าไม่ได้ไปไหนไกลเสียหน่อย ท่านวางใจได้เจ้าค่ะ”“ท่านย่อมรู้ดีกว่าผู้ใดว่ารอบบริเวณเรือนพักเราปลอดภัย มีการคุ้มกันแน่นหนาแค่ไหน ดังนั้นไม่ต้องกังวลหรอกนะเจ้าคะ”“ที่สำคัญตัวข้าเองใช่ว่าจะธรรมดา สามารถใช้อาวุธลับและยาพิษเล่นงานผู้คนได้ หากมีอะไรเกิดขึ้นจริงย่อมปกป้องตนเองได้แน่เจ้าค่ะ”“ท่านอยู่ที่นี่เถอะ ข้าจะได้วางใจว่ามีคนน่าเชื่อถือคอยดูแลอยู่ที่เรือน” หลันฮวาหว่านล้อมจนซูจิ่นยอมฟังตามคำนางในที่สุดจากนั้นหลันฮว