Todos os capítulos de อดีตไม่หวนคืน: Capítulo 71 - Capítulo 80

“เอ่อ หลันฮวาเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้าเป็นเพียงชาวบ้านแคว้นเหยียนธรรมดาลอบเข้ามาทำมาหากินเท่านั้นหาได้มีจุดมุ่งร้ายต่อแคว้นฉู่ไม่”ซิงเหอเอ่ยแก้ตัวทันทีที่เห็นสีหน้าท่าทางของหลันฮวาซึ่งชะงักค้างไปชั่วขณะหลังได้ยินว่าเขาเป็นชาวแคว้นเหยียน            “ว่าแต่เจ้าเถอะเป็นผู้ใดกัน เหตุใดจึงมาเดินอยู่ในป่านี้ตามลำพังเล่า” ซิงเหอถามกลับไป            ‘รูปร่างหน้าตานางคล้ายท่านหญิงผิงอัน แต่ลักษณะท่าทางกลับแตกต่างจากบุตรีจางกั๋วกงผู้นั้นไม่น้อย’            ‘สตรีสูงศักดิ์อย่างท่านหญิงผิงอัน ฮูหยินจวนจิ้งโหวรูปโฉมงดงามกิริยาสุภาพเรียบร้อย ดูสูงส่งมีสง่าราศี หากแต่นัยน์ตาหม่นเศร้าทุกข์ตรมเพราะบุรุษอย่างจิ้งหลี่เจียง’‘ต่างจากสตรีเบื้องหน้าเขาผู้นี้ซึ่งดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา นัยน์ตาสุกสกาวราวกับดวงดาวบนฟากฟ้า เหมือนไม่เคยผ่านเรื่องทุกข์ตรมใดๆมาก่

ซิงเหอจ้องมองแผ่นหลังหลันฮวาที่เดินห่างออกไปไกลจนลับสายตา ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปจากสถานที่นั้นเช่นกันก่อนหน้านี้เขาลอบติดตามหลันฮวาซึ่งคราแรกเข้าใจว่าเป็นท่านหญิงผิงอัน คิดเฝ้าดูพวกนางไปเรื่อยๆตั้งแต่เห็นหลันฮวาที่ร้านบะหมี่เนื้อแพะในตลาดกลางเมืองหากแต่จู่ๆกลับมีกลุ่มคนลึกลับเข้ามาจู่โจมเขาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้เขาต้องต่อสู้กับพวกมันและหนีหัวซุกหัวซุนมาไกลถึงเขตชายป่าบริเวณริมทะเลสาบเจี้ยนหูสุดท้ายจึงได้เจอหลันฮวาโดยไม่ทันได้คาดคิด หลังได้นางช่วยชีวิตเอาไว้และพูดคุยสนทนากัน ทำให้เขาลังเลและคิดว่านางไม่น่าจะใช่ท่านหญิงผิงอัน อดีตฮูหยินจวนจิ้งโหวแน่แล้วเพราะเซียวหลันฮวามีพื้นเพครอบครัวอยู่ทางภาคกลางของแคว้น ต่างจากท่านหญิงผิงอันที่ถือกำเนิดและมีครอบครัวอยู่ในแดนเหนือที่สำคัญท่านหญิงผิงอันผู้นั้นแม้นจะมีรูปโฉมงดงามไม่ต่างจากหลันฮวา หากแต่นัยน์ตากลับหม่นแสง เศร้าสร้อยด้วยถูกหักหลังจากบุรุษอันเป็นที่รักไม่สดใสเปล่งประกายดังเช่นดวงตาของเซียวหลันฮวาที่ดูราวกับไม่เคยพบเจอเรื่องทุกข์ใจใดๆมาก่อนอีกทั้งท่านหญิงผิงอันไม่มีความรู้ความ

ราวยามซวี(19:00 – 21:00)ฟางหรงจึงกลับมายังเรือนบนเนินเขา และตรงเข้าไปหาหลันฮวาที่ห้องแต่ไม่พบเจอนางก่อนจะเดินไปยังบ่อน้ำพุร้อนและเห็นร่างงามกำลังนั่งหันหลังเกยปลายคางบนหลังมือทั้งสองข้างที่วางทับซ้อนกันอยู่บริเวณริมขอบบ่อน้ำพุร้อนนัยน์ตาคู่งามจับจ้องมองไปบนท้องฟ้าที่แต่งแต้มด้วยดวงดาวมากมายส่องแสงเป็นประกายระยิบระยับกระจายทั่วผืนฟ้ายามราตรีอันเงียบงันมีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรร่ำร้องและเสียงนกแมลงตามธรรมชาติที่ออกหากินยามค่ำคืนส่งเสียงให้ได้ยินเป็นระยะฟางหรงยิ้มน้อยๆ ก่อนปลดเครื่องแต่งกายออกทีละชิ้นจนเหลือเพียงเสื้อตัวในเนื้อบางเบาจากนั้นจึงผสมน้ำราดรดตัวเองอย่างแผ่วเบา ไม่ทันให้โฉมงามซึ่งกำลังนั่งเหม่อลอยได้รู้ตัว ก่อนจะก้าวลงไปในบ่อน้ำพุร้อนตรงเข้าหาฮูหยินรักซึ่งตอนนี้หลันฮวาไม่ได้เหม่อมองไปบนท้องฟ้า หากแต่หลับตาลงเอียงศีรษะแนบซบบนหลังมือ ดูเหมือนกำลังหลับใหลด้วยท่าทางผ่อนคลายยิ่งนักฟางหรงค่อยๆเอื้อมมือและท่อนแขนแข็งแกร่งสอดเข้าไปโอบกอดรอบเอวบางช้าๆอย่างนุ่มนวล หลันฮวาสะดุ้งเล็กน้อยแต่รับรู้ได้ถึงสัมผัสที่คุ้นเคยของ

ฟางหรงหันไปรินชาหลงจิ่งใส่จอกก่อนจะส่งเข้าปากตัวเอง ทำเอาหลันฮวาที่จ้องมองเขาอยู่ด้วยความกระหายถึงกับงุนงง‘ไหนบอกจะป้อนข้าเล่า?’ นางถามในใจด้วยความขุ่นเคืองหากแต่ไม่ทันได้ตั้งตัวฟางหรงก็ก้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากหยักหนากับริมฝีปากบางอวบอิ่มของนางและป้อนชาหลงจิ่งเข้ามาในปาก ไหลลงสู่ลำคอนางโดยตรง‘ที่แท้ก็ป้อนเช่นนี้เองหรือ’ นางคิดอย่างเขินอาย ขณะที่ริมฝีปากหยักหนายังคงอ้อยอิ่งอยู่กับริมฝีปากอวบอิ่มของนาง“เป็นอย่างไร ยังกระหายอยู่อีกหรือไม่” ฟางหรงถอนริมฝีปากออกมา พร้อมถามหลันฮวาด้วยรอยยิ้มยั่วเย้า‘จะบอกว่าอย่างไรดีล่ะ นางยังกระหายน้ำอยู่จริงๆ’ หลันฮวาคิดในใจไม่กล้าตอบกลับไปเพราะวิธีป้อนชาของฟางหรงนั้นช่างพิเศษนัก ทำให้นางใจเต้นแรงรู้สึกวาบหวามและร้อนตรงจุดกึ่งกลางเบื้องล่างขึ้นมาทันที“ไม่ตอบแสดงว่ายังกระหายอยู่สินะ” ฟางหรงเอ่ยยิ้มๆ ก่อนหันไปรินชาส่งเข้าปากตัวเองและป้อนนางด้วยวิธีพิเศษที่มีให้เฉพาะหลันฮวาเพียงผู้เดียวเท่านั้นป้อนชากันไปมาจนสร้างคลื่นลมให้ผ

หลังทานมื้อเช้าเสร็จฟางหรงกับหลันฮวาก็ออกมาเดินเล่นริมทะเลสาบเจี้ยนหู ชักชวนสนทนากันในเรื่องต่างๆ“ฮวาเอ๋อ ข้าคิดว่าสัปดาห์หน้าถึงเวลาที่เราควรออกเดินทางจากเฉิงตูไปยังเมืองอื่นได้แล้วล่ะ” ฟางหรงเกริ่นให้นางได้รับรู้“เวลานี้ร่างกายเจ้าฟื้นตัวดีขึ้นมากแล้ว เหลือเพียงทานอาหารบำรุงร่างกายพร้อมสมุนไพรชั้นยอดต่อเนื่องกันอีกสักระยะ ข้าเชื่อว่าอาการสัมผัสไวต่ออากาศหนาวเย็นคงจะหายดีในไม่ช้า”“ได้สิเจ้าคะ ข้าพร้อมเดินทางไปกับท่านไม่ว่าจะเป็นที่ไหนหรือเมื่อใดอยู่แล้ว” หลันฮวาตอบกลับไป ฟางหรงได้ยินก็ยิ้มกว้างออกมาเลย‘นางยินดีเดินร่วมทางไปกับเขานับจากนี้ไป’ ฟางหรงเอ่ยย้ำประโยคนั้นในใจอย่างมีความสุขกลุ่มของฟางหรงเดินทางผ่านเมืองต่างๆ และหยุดแวะพักที่โรงเตี๊ยมในเมืองซึ่งต้องเดินทางผ่านไปยังแดนเหนือราวสามถึงสี่ครั้ง โดยแต่ละครั้งไม่ได้อยู่นานนักสุดท้ายก็มาถึงเมืองหย่งอันเมืองแห่งทุ่งหญ้าและสายน้ำ เป็นเมืองเขตตะวันออกอยู่ติดชายแดนเหนือซึ่งฟางหรงมีเรือนพักอยู่ที่นั่นหนึ่งหลัง“เรือนพักของท่านที่