All Chapters of เป็นนางร้ายสวมรอยที่ท่านไม่รัก: Chapter 91 - Chapter 100

เสิ่นเจียวจื่อกลับเอ่ยตัดบทอย่างเย็นชา“ข้าจะบอกให้ท่านฟังตรงนี้ ต่อให้ทั้งเมืองหลวงมีเจ้าเป็นบุรุษเพียงคนเดียว ต่อให้ชาตินี้ไม่มีบุรุษอื่นมาสู่ขอ…” นางจ้องเขาตรงๆ เสียงของนางเย็นเฉียบ“ข้าก็ไม่มีวันกลับไปอยู่กับเจ้า บุรุษสันดานเช่นเจ้า…พบกันเพียงครั้งเดียวในหนึ่งชาติ ก็ถือว่ามากเกินพอแล้ว”“เจียวเจียว…นี่เจ้าพูดอันใดออกมา เจ้าจำไม่ได้แล้วหรือว่าเคยชื่นชอบข้ามากเพียงใด เจ้าลืมแล้วหรือว่าเจ้าสวมรอยเป็นผู้มีพระคุณ เพื่อจะได้แต่งงานกับข้า…เจ้า..”“พอ!” เสิ่นเจียวจื่อตวาดตัดบททันที“หุบปากเสียที ข้ารำคาญเหลือเกิน”“เจ้าว่าอย่างไรนะ?”เจียวเจียวกำลังรำคาญเขาอยู่อย่างนั้นหรือ?นางแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนกล่าวประโยคสุดท้ายอย่างท้าทาย“อ้อ…ท่านอยากรู้ใช่หรือไม่ ว่าใครกันแน่ที่ช่วยชีวิตท่านในฤดูร้อนปีนั้น ไปสิ..คำตอบอยู่ที่ลานดอกบัวนั่นแล้ว”กล่าวจบ นางก็เดินเชิดผ่านเขาไป อีกทั้งไหล่ยังกระแทกเข้ากับร่างของเขาอย่างไม่ไว้หน้าเวิ่นเฉินอี้ชะงักงันคำพูดของเจียวเจียวหมายความว่าอย่างไร?คิ้วเข้มของเขาขมวดแน่น ลางสังหรณ์บางอย่างพลันผุดขึ้นในใจร่างสูงในอาภรณ์สีเขียวเข้มรีบสาวเท้ามุ่งไปยังลานกลางจวน หัวใ

ดวงตาคมที่มองลงมาช่างมืดมิดเสียยิ่งกว่าน้ำในสระบัว“สตรีที่ช่วยชีวิตข้าวันนั้นคือผู้ใด”“ฮึก…เป็นสาวใช้นางหนึ่งเจ้าค่ะ” ให้ตายอย่างไร นางก็จะไม่ยอมให้พี่สาวได้ความดีความชอบเป็นแน่ ทว่าเวิ่นเฉินอี้ในยามนี้กลับรู้ทันในทันที“สาวใช้?” เขาแค่นเสียงเย็น“ข้าว่าคนที่ช่วยชีวิตข้า…คือเจียวเจียวเสียมากกว่า” น้ำเสียงของเวิ่นเฉินอี้เย็นเยียบ จนเสิ่นเหมยจื่อหนาวสะท้านไปทั้งอก“ฮึก…ไม่จริงนะเจ้าคะ พี่สาวไม่ใช่คนช่วยชีวิตพี่เฉินอี้ นางว่ายน้ำไม่เป็น”“โกหก!!” เวิ่นเฉินอี้ตะคอกเสียงกร้าว มือกระชากร่างสตรีอสรพิษตรงหน้า เตรียมโยนลงกลางบ่อสระบัว“ฮึก…เหมยเอ๋อร์ไม่ได้โกหกนะเจ้าคะ พี่สาวว่ายน้ำไม่เป็นจริงๆ นาง..”“เจ้ายังจะโกหกอีกหรือ!” ดวงตาของเขาเย็นชาราวน้ำแข็ง“เจ้ารู้หรือไม่ เจียวเจียวกับข้าเรียนว่ายน้ำจากท่านอาเสิ่นพร้อมกัน นางว่ายน้ำเก่งกว่าข้าเสียอีก!”คำพูดนั้นทำให้มือที่กำชายเสื้อเขาไว้สั่นเทาไม่หยุด ดวงตากลมโตของเสิ่นเหมยจื่อเต็มไปด้วยความตระหนกนางรู้ดีหากยังพูดปดต่อไป ชีวิตน้อยๆ ของตนอาจจบสิ้นในวันนี้“เหมยเอ๋อร์ขอโทษเจ้าค่ะ ฮือออ…พี่เฉินอี้อย่าโยนเหมยเอ๋อร์ลงบ่อเลยนะเจ้าคะ เหมยเอ๋อร์กลัว ฮึ

เสิ่นอวี้รังเกียจบุรุษอ่อนแอ ไร้ความคิด แม้แต่ผู้ช่วยชีวิตตนยังจำไม่ได้ ถ้าหากเวิ่นเฉินอี้ใช้สมองสักนิด เด็กหญิงที่ถูกเลี้ยงดูอยู่แต่ในเรือนหลัง จะมีกำลังจากที่ใดไปว่ายน้ำ ลากตัวบุรุษผู้หนึ่งขึ้นจากทะเลสาบได้ต่างจากเสิ่นเจียวจื่อ ในช่วงสิบปีแรกของชีวิต นางมักติดตามเขาไปยังค่ายทหารอยู่เสมอ บางคราก็ฝึกกำลังกายตามเหล่านายทหารดังนั้นแม้ภายนอกนางจะดูบอบบาง ทว่าแท้จริงแล้วแต่เดิมก่อนที่จะช่วยชีวิตเวิ่นเฉินอี้ ร่างกายของบุตรสาวผู้นี้แข็งแรงกว่าสตรีทั่วไปมากนัก ในชาติที่แล้วเมื่อเวิ่นเฉินอี้เข้าใจผิด เขาจึงไม่คิดจะเอ่ยเตือนแม้แต่นิดดีเสียอีกบุรุษนิสัยอ่อนแอผู้นั้นจะไม่ได้มายุ่งกับบุตรสาวสุดที่รัก“ท่านพ่อทราบข่าวพระราชโองการหย่าระหว่างข้ากับเวิ่นเฉินอี้แล้วหรือยังเจ้าคะ” นางเอ่ยอย่างลำบากใจ ริมฝีปากล่างถูกกัดเบาๆแน่นอน…สตรีที่หย่าร้าง ในสายตาผู้คนย่อมเป็นฝ่ายผิดเสมอจวนสกุลเสิ่นเพิ่งถูกข่าวลือการหย่าร้างของเสิ่นเหมยจื่อทำให้ชื่อเสียงสั่นคลอน บัดนี้ยังมาตกถึงตัวนางอีก ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าผู้คนภายนอกจะซุบซิบนินทาเพียงใด นางช้อนสายตาขึ้น แววตาเจือความรู้สึกผิด“เจียวเจียวขออภัยเจ้าค่ะ…ที่อดทนไ

“พ่อขอโทษ” เสิ่นอวี้เอ่ยคำขอโทษอย่างหนักแน่น ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงขื่นขม“ตอนนั้นภาพล่อลวงนั้นสมจริงเกินไป จนพ่อเชื่อว่าทุกอย่างคือความจริง กระทั่งวันที่พ่อลอบตามฟู่เหยียนเหยียนไปถึงกระท่อมร้างแห่งนั้น พ่อจึงได้รู้สาเหตุของการย้อนเวลา และรู้ว่าความทรงจำบางส่วนของพ่อถูกบิดเบือนไป”เสิ่นเจียวจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยายามเรียบเรียงเหตุการณ์ทั้งหมด“หมายความว่า…ท่านลุงฟู่เป่าโห นอกจากจะทำพิธีย้อนเวลาแล้ว ยังสร้างภาพลวงตาขึ้นด้วยหรือเจ้าคะ?”“ใช่” เสิ่นอวี้ตอบทันที ก่อนเสียงจะแข็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องเรียกนักพรตชั่วผู้นั้นว่าท่านลุง เจ้าไม่ควรไปนับญาติกับมัน”น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกลียดทำให้เสิ่นเจียวจื่อสัมผัสได้ชัดเจน นางลอบกลืนน้ำลาย พลางถามต่ออย่างระมัดระวัง“แล้วตอนนี้…เขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”ในเมื่อฟู่เหยียนเหยียนถูกหย่าแล้ว พี่ชายของนางเล่า..จะต้องเผชิญชะตาเช่นไรเสิ่นอวี้ตอบกลับแทบจะทันที“ตายไปแล้ว”หลังคำพูดของเสิ่นอวี้จบลง บรรยากาศภายในห้องก็พลันตกสู่ความเงียบงันเสิ่นเจียวจื่อยกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ คล้ายพยายามจัดระเบียบความคิดของตนเอง เรื่อง

“ไหนว่า ซื่อจื่อสกุลเวิ่นเกลียดชังภรรยาเอกนักมิใช่หรือ? ที่เห็นอยู่กลับเหมือนบุรุษคลั่งรักเสียมากกว่า”“ข้าเห็นคนพูดกันว่าเสิ่นเจียวจื่อแย่งสัญญาการแต่งงานมาจากน้องสาว แต่ดูจากท่าทีซื่อจื่อแล้วเห็นทีจะรักพี่สาวมากกว่าเสียอีก”ถ้อยคำเหล่านั้นเสียดแทงเข้าหูไม่ต่างจากมีดคมใบหน้าเล็กของเสิ่นเหมยจื่อที่ซีดเผือดอยู่แล้ว ยิ่งซีดลงไปอีก ในใจเต็มไปด้วยความอับอายจนแทบหาที่หลบซ่อนไม่ได้สุดท้ายสิ่งที่นางทำได้ก็มีเพียงเสแสร้งแกล้งเป็นลม เพื่อหลีกหนีสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกตรงหน้าเวิ่นเฉินอี้อย่างไรเสียก็หาใช่บุรุษใจดำ เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงรีบก้าวเข้ามาประคองนางไว้ในทันทีสถานการณ์หน้าจวนในเวลานั้นวุ่นวายยิ่งนักเวิ่นเฉินอี้พยายามอุ้มว่าที่ภรรยาเอกคนใหม่หมายจะพาเข้าไปในจวนแม่ทัพ ทว่าไร้ประโยชน์ เพราะคำสั่งของเสิ่นอวี้ได้ถูกประกาศออกมาแล้วว่า ซื่อจื่อสกุลเวิ่นห้ามก้าวเข้าจวนสกุลเสิ่นแม้แต่ครึ่งก้าวเวิ่นเฉินอี้ร้อนรนดั่งไฟสุมอก เพียงจะได้พบหน้าเสิ่นเจียวจื่อสักครั้ง บัดนี้กลับดูคล้ายเป็นเรื่องยากเย็นเสียแล้วเมื่อทำสิ่งใดไม่ได้ เวิ่นเฉินอี้จึงหันไปโยนว่าที่ภรรยาคนใหม่ใส่มือบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งอ