Todos los capítulos de เป็นนางร้ายสวมรอยที่ท่านไม่รัก: Capítulo 101 - Capítulo 110

ตลอดช่วงบ่ายเสิ่นเจียวจื่อได้ใช้เวลาอย่างสบายใจร่วมกับบุรุษผู้หนึ่ง โดยไม่รู้เลยว่าเขาคืออดีตสามีของนางในภพชาติที่แล้วการเดินเที่ยวตลาดและพูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองใกล้ชิดสนิทสนมขึ้นไม่น้อย ครั้นเมื่อนางกลับถึงจวนแม่ทัพ ไม่นานนักก็มีคนของพี่เหลียงหลงนำหีบเล็ก ๆ มาส่งให้เสิ่นเจียวจื่อประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเปิดฝากล่องดู ภายในปรากฏปิ่นปักผม กำไลข้อมือ และต่างหูเงินฝังลูกปัดหลากสีอีกหลายคู่ นางเบิกตากว้างมองอย่าบอกนะว่าพี่เหลียงหลงเหมาซื้อจากแผงทุกชิ้นแน่นอนว่าราคาของแต่ละชิ้นหาได้แพงไม่ และเครื่องประดับเช่นนี้สามารถพบเห็นได้ตามแผงค้าริมทางทั่วไป ทว่าสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกประทับใจกลับมิใช่มูลค่าของมัน แต่เป็นความใส่ใจที่บุรุษผู้นั้นมีให้พี่เหลียงหลงคงเห็นนางยืนอยู่หน้าแผงขายของเนิ่นนาน จึงเข้าใจว่านางชื่นชอบเครื่องประดับเหล่านั้นกระมังเสิ่นเจียวจื่อหยิบปิ่นปักผมชิ้นหนึ่งขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างทะนุถนอม ความรู้สึกหวานอุ่นวาบเอ่อขึ้นในอกปิ่นชิ้นนี้เป็นปิ่นชิ้นแรกที่มิใช่เวิ่นเฉินอี้เป็นผู้มอบให้นาง แม้มูลค่าของมันจะน้อยกว่าของที่เวิ่นเฉินอี้เคยมอบให้อย่างเทียบ

“เจ้า!”“มารดาของเจ้าก็เป็นเช่นนั้น” เสิ่นอวี้เอ่ยเสียงเย็น ก่อนมองไปยังเสิ่นเหมยจื่อ“ส่วนตัวเจ้า…ก็เป็นเพียงผลลัพธ์จากคืนนั้น”เสิ่นเหมยจื่อเบิกตากว้าง โลกทั้งใบคล้ายพังทลายลงตรงหน้า“ท่าน…ว่ากระไรนะ?” นางเอ่ยเสียงสั่น“ท่านแม่วางยาท่านพ่อหรือ?”ตั้งแต่เล็กจนโต มารดากรอกหูนางทุกวันว่า..มารดาของเสิ่นเจียวจื่อเป็นฝ่ายยั่วยวนท่านพ่อ และเป็นผู้แทรกกลางระหว่างความสัมพันธ์ของบิดามารดา เพราะเหตุนี้เอง นางจึงไม่เคยรู้สึกผิดแม้แต่น้อย ที่เข้าไปแทรกกลางความสัมพันธ์ของพี่ใหญ่กับเวิ่นเฉินอี้“เจ้าก็ลองถามย่าของเจ้าดูสิ” แม่ทัพเสิ่นเอ่ยเย้ยหยัน“นางคือผู้ร่วมวางแผนกับฟู่เหยียนเหยียน” จากนั้นเขาจึงหันไปมองมารดาของตน“เหอะ…แต่ย่าของเจ้าจะกล้าพูดความจริงหรือไม่ ข้าก็ไม่อาจรู้ได้”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นหน้าขึ้นสีทันที ความอับอายพุ่งขึ้นมาท่วมท้นเมื่อความลับถูกเปิดโปงต่อหน้าทุกคน“ข้า…ข้าทำก็เพราะหวังดีต่อเจ้า!” ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นกัดฟันเอ่ย“นังลูกสาวพ่อค้าแม่ค้าผู้นั้นมีสิ่งใดดีกว่าเหยียนเหยียนกัน!”เสิ่นอวี้หัวเราะเย็น ก็บุตรสาวพ่อค้าผู้มั่งคั่งไม่ใช่หรือ น้องรองกับน้องสามจึงได้เรียนหนังสือ โรคเรื้อรัง

บรรดาอาทั้งสามของเสิ่นอวี้มองหน้ากันด้วยสีหน้าหนักใจ ก่อนจะหันไปมองสองพ่อลูกผู้เป็นคู่กรณีเสิ่นอวี้มองสถานการณ์ด้วยแววตาเจ็บปวด อย่างไรสตรีเบื้องหน้าก็เป็นมารดา เหตุใดนางถึงใจดำนัก ในขณะที่เสิ่นเจียวจื่อกลับยืนนิ่ง สีหน้าสงบเยือกเย็น ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวข้องกับนางเลยแม้แต่น้อย“อวี้…เจ้าไม่คิดจะกล่าวอะไรบ้างหรือ”อาคนรองเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเสิ่นอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ริมฝีปากขยับคล้ายจะอธิบายแต่เมื่อครุ่นคิดดูแล้ว หากเขาพูดออกไป เรื่องย่อมย้อนกลับไปถึงเหตุผลที่ต้องหย่าฟู่เหยียนเหยียนแล้วเขาจะอธิบายได้อย่างไรเล่า…ว่าเหตุที่ต้องหย่านาง เป็นเพราะนางกับพี่ชายลอบทำพิธีกรรมอันผิดหลักธรรมชาติ เกรงว่านอกจากผู้อาวุโสจะไม่เชื่อแล้ว ตัวเขาเองคงถูกด่าว่าเสียสติเป็นแน่เสิ่นอวี้จึงเลือกที่จะเงียบอาทั้งสามลอบถอนหายใจพร้อมกัน และหันหลังไปปรึกษากันก่อน พวกเขาย่อมรู้ดีว่าสกุลเสิ่นสามารถเติบโตจนมีที่ยืนมั่นคงในเมืองหลวงได้เพราะผู้ใด ทว่าในเวลานี้ข่าวลือเรื่องเสิ่นอวี้ถูกริบตราแม่ทัพได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงแล้ว ตามโรงน้ำชาและตลาดต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไม่ขาดสาย บ้างก็ถอนหายใจว

เสิ่นเจียวจื่อที่ยืนอยู่ก้าวออกมาด้านหน้าทันที ก่อนจะคุกเข่าลงทำความเคารพตามธรรมเนียมอย่างสง่างาม ส่วนคนอื่น ๆ ในลานต่างรีบคุกเข่าตามกันแทบไม่ทัน บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตกใจและสับสนอีกครั้ง เหตุใดชื่อในพระราชโองการกลับเป็นเสิ่นเจียวจื่อเล่า?ขันทีผู้เฒ่าคลี่พระราชโองการออก ก่อนจะอ่านด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“สตรีเสิ่นเจียวจื่อ กิริยามารยาทงดงาม เฉลียวฉลาด มีจิตสาธารณะ บริจาคเงินทองและที่ดินเพื่อประโยชน์ของแผ่นดิน คุณงามความดีเหมาะสมยิ่ง เราขอพระราชทานสมรสระหว่างเสิ่นเจียวจื่อกับองค์ชายอิ๋งหลงหลี่ให้เข้าเป็นสมาชิกแห่งราชวงศ์นับแต่นี้เป็นต้นไป”เมื่อคำสุดท้ายถูกอ่านจบ ทั่วทั้งลานก็เงียบกริบ..เงียบเสียจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของผู้คนดวงตาของคนสกุลเสิ่นหลายคนเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ฮูหยินผู้เฒ่าที่เมื่อครู่ยังยืดอกมั่นใจถึงกับหน้าซีดเผือดผู้ที่พวกเขาคิดว่าจะได้รับพระราชทานเกียรติกลับไม่ใช่เสิ่นเหมยจื่อ แต่เป็น…เสิ่นเจียวจื่อสตรีที่เพิ่งถูกหย่าร้าง และพึ่งถูกลบชื่อออกจากสกุลเสิ่น!ความคิดนี้ทำให้หลายคนถึงกับใจหายวาบ หากเสิ่นเจียวจื่อได้แต่งเข้าราชวงศ์จริง ๆ ต่อไปนางย่อมมีฐานะสูงศักดิ

เวิ่นฮูหยินถอนหายใจยาว กลัดกลุ้มเหลือเกิน ไม่คิดว่าเหตุการณ์ช่วยชีวิตเมื่อหลายปีก่อนจะเป็นเสิ่นเจียวจื่อจริง ๆ สตรีผู้นั้นหาได้โกหกอย่างเช่นที่จวนสกุลเวิ่นเข้าใจ แต่เมื่อเรื่องลุกลามมาจนตอนนี้ สิ่งเดียวที่พวกตนทำได้มีแต่ต้องมองไปข้างหน้า“เฮ้อ…อี้เอ๋อร์ แม่เข้าใจความรู้สึกของเจ้า แต่เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ากับเจียวเจียวก็หมดสิ้นวาสนาต่อกัน สตรีที่เจ้าควรคำนึงถึงในเวลานี้คือเหมยเอ๋อร์”“ท่านแม่!” เวิ่นเฉินอี้ตะโกนขัดขึ้นทันที ดวงตาแดงก่ำ“อย่าได้เอ่ยถึงสตรีสารเลวผู้นั้นต่อหน้าข้าอีก!”ชื่อของเสิ่นเหมยจื่อทำให้เส้นเลือดที่ขมับเขาเต้นระริก หลายปีที่ผ่านมานางหลอกลวงเขามาตลอดแย่งชิงความดีความชอบของผู้อื่น หลอกให้เขาเชื่อว่านางเป็นผู้ช่วยชีวิต ทั้งยังทำให้เขาเข้าใจผิด คิดว่าเสิ่นเจียวจื่อเป็นเพียงสตรีหยาบกระด้างที่เอาแต่ก่อเรื่องเมื่อนึกย้อนกลับไป เวิ่นเฉินอี้ก็แทบอยากหัวเราะให้กับความโง่เขลาของตนเองเสิ่นเหมยจื่อ..นางเห็นเขาเป็นเพียง ไก่ไร้สมองตัวหนึ่ง ที่สามารถหลอกใช้ได้ตามใจชอบหรืออย่างไร!และเมื่อคิดถึงสายตาเย็นชาของเสิ่นเจียวจื่อในวันที่นางเดินจากไป หัวใจของเวิ่นเฉินอี้ก็เหมือน