All Chapters of เป็นนางร้ายสวมรอยที่ท่านไม่รัก: Chapter 71 - Chapter 80

ท่านโหวพยักหน้าอย่างครุ่นคิด เห็นชัดว่าคำพูดของนางมิใช่เพียงการถ่อมตน แต่เป็นการมองภาพรวมของบ้านเมืองอย่างแท้จริงในขณะที่เวิ่นเฟยหยูแสร้งก้มหน้ารับคำชม มุมปากกลับเหยียดขึ้นอย่างอดมิได้หากมิใช่เพราะท่านพ่อบีบบังคับให้เขาเชื่อฟังคำของพี่สะใภ้ เขามีหรือจะยอมขยับตัวทำตามง่ายดายเพียงนั้น ไหนจะเรื่องที่นางไปวุ่นวายกับฮูหยินรองเจ้ากรมโยธาอีกจนท้ายที่สุด แม้แต่ซื่อหลางกรมโยธาก็ยังส่งคนมาพูดคุยกับเขาทางอ้อม เรื่องสภาพน้ำในแดนเหนือและแนวทางสร้างฝายชะลอน้ำเมื่อผู้ใหญ่ระดับนั้นเอ่ยถึงด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาจะกล้าทำเป็นหูทวนลมหรือ?เวิ่นเฟยหยูแค่นเสียงเบา ๆ ในลำคอสตรีคนหนึ่ง…เพียงคำพูดไม่กี่ประโยค กลับสามารถทำให้ขุนนางกรมโยธาเคลื่อนไหวหากมิใช่เพราะสถานะพี่สะใภ้ เขาคงคิดว่านางตั้งใจแทรกมือเข้ามาแทรกแซงงานภายนอกจวนโดยตรงเสียแล้ว ทว่าเมื่อคิดถึงผลลัพธ์ในปีนี้ ระดับน้ำที่ยังพอประคองได้ ส่งผลให้ข้าวในยุ้งฉางที่ไม่ขาดมือ แม้ใจจะกระด้างเพียงใด เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าการตัดสินใจครั้งนั้น..ถูกต้องเพียงแต่เขาไม่อยากยอมรับว่าสตรีที่เขาเคยมองข้ามกลับมองการณ์ไกลยิ่งกว่าเขาเสียอีก ในขณะเดียวกันเสิ่นเจีย

โชคดีที่คุณตาของนางไปเจอเข้า จึงได้มีโอกาสอุปถัมภ์เลี้ยงดูครอบครัวสกุลเซี่ยทั้งตระกูล หากเซี่ยซงฟู่ได้รับการฝากฝังเข้าทำงานในสำนักที่เกี่ยวข้องกับกรมโยธา ย่อมเหมาะสมกับเขาแล้ว และเมื่อปีหน้ามีการสอบขุนนาง โอกาสที่เขาจะสอบผ่านย่อมสูงกว่าคนทั่วไปหลายส่วนเมื่อคนของตนมีโอกาสก้าวสู่ราชสำนัก กิจการเบื้องหลังของนางก็ย่อมมั่นคงยิ่งขึ้นเสิ่นเจียวจื่อมิได้หวังพึ่งพาเพียงเงินทอง นางยังหวังสร้างโครงข่ายของตนเอง เมื่อเบื้องหลังกิจการร้านค้าของนางมีขุนนางคอยประคอง ผู้ใดเล่าจะกล้ารังแกสตรีเรือนหลังผู้หนึ่งหลังจากนั่งสะสางบัญชีอยู่เงียบ ๆ ได้ครู่หนึ่ง เถ้าแก่ผู้ดูแลร้านเฟิงเหอจงหังก็ขอเข้าพบ นางจึงพยักหน้าอนุญาต“ฮูหยินน้อยขอรับ ข้ามีเรื่องจะรายงาน”“ว่ามาเถิด”“ระยะนี้มีพ่อค้าเจ้าใหม่เข้ามาแย่งรับซื้อข้าวกับทางร้านเรา มิหนำซ้ำยังให้ราคาสูงกว่าที่เฟิงเหอจงหังเสนอเสียอีกขอรับ”เสิ่นเจียวจื่อนิ่งไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วที่กำลังแตะลูกคิดชะงักลง หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย“พ่อค้าที่เจ้าว่า… เบื้องหลังเป็นผู้ใด?” น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าแฝงแรงกดดันการค้าข้าวมิใช่เรื่องเล็ก หากอยู่ ๆ มีผู้ใดตั้ง

“เปล่านะเจ้าค่ะ ฮึก…เหมยเอ๋อร์ไม่ได้คิดเช่นนั้น เหมยเอ๋อร์เพียงแต่…” เสียงสะอื้นของนางขาดห้วง คล้ายคำแก้ตัวติดค้างอยู่ปลายลิ้น“เจ้าทำให้บิดาของเจ้าต้องเดือดร้อน” องค์ชายอิ๋งหลงหลี่ตรัสเสียงเย็น ราบเรียบยิ่งกว่าสายลมหนาว หากกลับเฉือนลึกถึงกระดูกหลังจากองค์ฮ่องเต้ได้รับรายงานจากองครักษ์เงาว่า บุตรสาวคนรองของแม่ทัพใหญ่เสิ่นกว้านซื้อข้าวสารเก็บสะสมไว้จำนวนมหาศาล พระองค์ทรงพิโรธและหวาดระแวงเป็นอย่างยิ่งในสายตาของผู้ครองบัลลังก์ การกักตุนเสบียงมิใช่เรื่องเล็กน้อย หากคือสัญญาณของการสั่งสมกำลังเสิ่นอวี้เพื่อรักษาจวนแม่ทัพและชีวิตคนทั้งสกุล จำต้องยอมคืนตรานำทัพต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ตราทองที่เคยบัญชาการทหารนับแสนถูกวางลงกับพื้นหินเย็นเฉียบเพื่อแลกกับการอยู่รอดของคนตระกูลเสิ่น และไม่ต่างจากการหักปีกเขาทางอ้อมหากเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นทั้งเขาทั้งจวนแม่ทัพที่ลงเรือเดียวกันย่อมตกเหวไปพร้อมกันเมื่อถ้อยคำเหล่านั้นหล่นลงสู่โสตประสาท เสิ่นเหมยจื่อถึงกับหน้าซีดเผือด ราวกับโลหิตทั้งร่างไหลย้อนกลับหัวใจ“ค…คืนตรานำทัพ?” นางพึมพำเสียงแผ่วนั่นหมายความว่า บิดาถูกริบอำนาจทางทหาร จากแม่ทัพผู้กุมกำลัง กล

แม่ทัพใหญ่เสิ่นชะงักฝีเท้าเล็กน้อยวัดบนภูเขาเฟยหยู่ซานเป็นเพียงวัดเล็ก ๆ ปกติจะมีแต่ชาวบ้านบนเขามาไหว้พระ และเหตุใดภรรยาของตนจึงต้องดั้นด้นมาทำบุญที่วัดห่างไกลขนาดนี้ด้วย อีกทั้งฮูหยินตระกูลใหญ่จะมากราบไหว้ ก็สมควรมีสาวใช้หรือองครักษ์ติดตาม แต่ข้างกายเสิ่นฮูหยินกลับปราศจากคนแม้เพียงคนเดียวเสิ่นอวี้ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาเพ่งมองแผ่นหลังนาง ก่อนที่นางจะเลี้ยวลัดเลาะไปทางด้านหลังวัด แทนที่จะจุดธูปขอพรหน้าพระประธาน เส้นทางนั้นมิใช่ทางสำหรับผู้แสวงบุญมันเป็นทางแคบ ๆ ที่ชาวบ้านใช้เข้าไปเก็บฟืน ลึกเข้าไปในผืนป่าทึบ เสิ่นอวี้หรี่ตาลงเล็กน้อยเหตุใดสตรีสูงศักดิ์จึงมาลำพัง และเหตุใดจึงมุ่งหน้าเข้าป่าลึก?ความสงสัย และลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นในอก กว่าจะรู้ตัวเสิ่นอวี้ก็ตัดสินใจสะกดรอยตามนางไปลึกเข้าไปในผืนป่าทึบปรากฏเรือนไม้หลังเล็กตั้งโดดเดี่ยว เบื้องหน้ามีเพียงบ่อน้ำตื้น ๆ หนึ่งบ่อ มิได้มีแปลงผัก มิได้มีร่องรอยการดำรงชีพเฉกเช่นเรือนชาวบ้านทั่วไป เสิ่นอวี้ซ่อนกายอยู่หลังต้นสนใหญ่ สายตาคมกริบจับจ้องเรือนหลังนั้นด้วยความพิศวงครู่ต่อมา ฟู่เหยียนเหยียนก็ผลักประตูเข้าไปภายในฟู่เหยียนเหยียน…

“จะพูดไป ย่าก็ยังเจ็บใจไม่หาย..พ่อของเจ้าช่างลำเอียงนัก แม้แต่การแต่งงานดีๆ เข้าจวนโหวก็ยังสลับให้นังหลานอกตัญญู ส่วนเจ้ากลับต้องมาแต่งงานกับองค์ชายพิการ”เสิ่นเหมยจื่อได้ฟังก็แทบน้ำตาตกใน..ในใจก็หวนคิดถึงใบหน้างามสง่าของเวิ่นเฉินอี้ รวมถึงสถานะทางราชการที่ดูกำลังไปได้ดี อีกทั้งในปีนี้เวิ่นเฟ่ยหยูผู้เป็นน้องชายก็เพิ่งสอบเข้ารับราชการได้สำเร็จ ข่าวนี้ยิ่งทำให้สกุลเวิ่นเป็นที่จับตามองในเมืองหลวง และมองอย่างไร อนาคตของสกุลเวิ่นก็ดูสดใส ราวกับเส้นทางเบื้องหน้าปูด้วยแพรไหม มิว่าก้าวไปทางใดก็มีแต่ความรุ่งเรืองรออยู่ในภายหน้าไม่รู้จบครั้งนั้นนางไม่น่าเชื่อมารดาจนยอมสลับการแต่งงานกับเสิ่นเจียวจื่อเลย มาในวันนี้นางคงไม่ถูกสามีหย่าและคงได้ชีวิตเป็นฮูหยินน้อยจวนโหว ได้จัดงานรื่นเริงในทุกๆ เดือนเป็นที่นับหน้าถือตาของผู้คน มีแต่คนอิจฉาเสิ่นเหมยจื่อนิ่งคิดถึงอนาคตอย่างเงียบงันจริงอยู่..สถานะของนางในยามนี้คือสตรีที่ถูกสามีหย่าร้าง ชื่อเสียงย่อมมัวหมองไปไม่น้อย ทว่าลึกลงไปในใจนางยังคงเชื่อมั่นว่าอย่างไรเสีย พี่เฉินอี้คงมิได้รังเกียจนางเพียงเพราะนางเคยผ่านการแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง อย่าลืมว่านางคือ