All Chapters of หมากแค้นพลิกชะตารัก: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20 เจอตัวหนอน บ่าวหญิงที่ตั้งใจจะนำอาหารที่บ่าวกินกันมาให้ฟานอวี้กินยามเช้าไม่ต้องเล่นลูกไม้อันใดเลย ด้วยป้าจูไม่อยู่กำกับดูแลครัว ด้วยต้องออกไปเลือกวัตถุดิบจากท่าเรือมาจัดงานเลี้ยงภายในของจวนหอการค้า จึงทำให้เป็นบ่าวอีกชุดมาดูแลอาหารทดแทน คนเหล่านั้นเป็นพวกพ้องที่ภักดีต่อคุณหนูซูผิงผิง อาหารที่กงอี้สามารถเบิกไปให้แก่คุณหนูฟานอวี้ได้จึงเป็นเพียงน้ำข้าวต้มและผักดอง“…นี่อาหารเช้าของข้าหรือ”“เจ้าค่ะ บ่าวมีเพียงตัวคนเดียว ไม่อาจต่อสู้กับพวกนางได้ คุณหนูไปแจ้งนายท่านถังดีหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่เป็นไร ข้ากินได้ อย่ารบกวนการประชุมของเขาเลย” เมื่อคืนเขามีท่าทีตึงเครียดกับการประชุมเล็กน้อย ดูท่าว่าการกำหนดราคาเสนอเข้าไปจะไม่ได้เป็นเพียงการกำหนดตัวเลขสุ่มๆ เพราะหากทำแบบนั้นอาจไม่ได้กำไรเลย แต่หากตั้งจากกำไรที่ต้องการก็อาจมีคนกำหนดราคาตัดหน้า ยิ่งฟานอวี้รู้จากอดีตว่าองค์ชายรองมีสายสืบที่รู้ราคาแน่ชัดก็อยากจะเอ่ยปากเตือน แต่นางยังคิดหาวิธีไม่ออกว่าควรจะบอกอย่างไรไม่ให้ถูกสงสัยว่าคนอย่างนางไปรู้เรื่องวงในได้อย่างไร“คุณหนูกินได้จริงๆ หรือเจ้าคะ” กงอี้ที่เห็นว่าฟานอวี้ไม่ขย

บทที่ 22 เปิ่นหวางอยากแต่งงาน เมื่อคนรู้ความจริงแล้วว่าตัวนางมิได้ตบตีผิงผิง จางฟานอวี้ก็สบายใจไปส่วนหนึ่ง แต่ความขุ่นเคืองก็ยังคงเต็มเปี่ยม ความรุ่มร่ามไม่ดูสถานที่ทำให้นางต้องมาถูกรังเกียจอยู่ฝ่ายเดียวไม่ยุติธรรมแม้แต่น้อย“ท่านทั้งหลายกลับไปรอก่อนเถิดขอรับ ข้าขอปรับความเข้าใจกับญาติผู้น้องเสียหน่อย” องค์ชายสามก้มหัวเล็กน้อย ด้วยยามนี้เข้าอยู่ในตัวตนของถังเจาหลง แม้จะเป็นนายท่านใหญ่ก็ยังต้องเคารพผู้ที่อาวุโสกว่าอยู่ดี“แสนงอนด้วยนายท่านมิได้เข้าข้างแต่แรก แม่นางน้อยก็เป็นกันเช่นนี้” วาณิชคนหนึ่งกล่าวออกมาเย้าฟานอวี้เล่น ก่อนจะตามหลังคนอื่นๆ ที่เดินออกไปกันแล้ว เมื่อในสวนข้างบ่อนี้เหลือเพียงองค์ชายสาม จางฟานอวี้ และกงอี้ เขาก็คว้าตัวฟานอวี้เข้ามากอดไว้หลวมๆ “โกรธที่ข้าไม่เข้าข้างจริงหรือ”“ปล่อยนะ! กงอี้ยืนอยู่แท้ๆ เหตุใดยังมาทำรุ่มร่าม” ฟานอวี้ทุบอกพยายามดันตนเองออกมา แต่แขนของอีกฝ่ายเหนียวแน่นดั่งน้ำตาลเคี่ยว จนในที่สุดตัวนางก็เหนื่อยจะขัดขืน ปล่อยให้หลงเฉิงกอดไว้ตามใจ“ไม่ปล่อย จนกว่าจะรู้ว่ามาทำทีโกรธเคืองด้วยเรื่องใด” “จะโกรธอันใดมันก็เรื่องของข้า เดี๋ยวอีกสองชั่

บทที่ 24 งานเลี้ยงจวนหอการค้า         ในที่สุดก็เป็นคืนสำหรับงานเลี้ยงประจำปีของจวนหอการค้า งานเลี้ยงนี้ไม่ใช่งานเลี้ยงที่เชิญคนใหญ่คนโตมาร่วมฉลอง แต่เป็นงานที่จัดให้แก่พ่อค้าแม่ค้าที่ซื้อขายกับท่าเรือไป๋เหมยเพื่อแสดงความขอบคุณที่คนเหล่านี้กล้าเสี่ยงมาบุกเบิกร่วมกัน หลายคนก็เป็นตัวแทนของหมู่บ้านมาขายสินค้าที่ร่วมกันผลิตกับเรือที่มาเทียบท่า บางส่วนที่มีทุนหนาหน่อยก็รับสินค้าไปขายต่อ บ้างก็จับเสือมือเปล่าอาศัยรับเงินมาก่อนแล้วค่อยตามหาสินค้าตามที่ลูกค้าสั่ง แต่ไม่ว่าจะมากันรูปแบบใดก็ล้วนแต่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ท่าเรือไป๋เหมยคึกคักขึ้นมา “คุณหนูแต่งหน้าเช่นนี้งดงามแปลกตานักเจ้าค่ะ” กงอี้ยิ้มน้อยๆ หลังเห็นคุณหนูของนางวางกระดาษชาดลง “ไว้ข้าจะสอน”  

บทที่ 26 ข้าทำอันใดผิด        แสงอรุณยามเฉินคลี่คลุมเรือน แทรกตัวผ่านม่านเข้ามาจ่อลงตรงๆ ที่ตาของฟานอวี้ นางขยับเปลือกตาช้าๆ ความง่วงงุนยังเกาะกุมสติ ร่างกายหนักอึ้งราวกับผ่านคืนอันยาวนาน นางหลับตาลงอีกครู่ พยายามปลอบตัวเองว่าเหตุการณ์เมื่อคืนเป็นเพียงความฝันอันเพ้อเจ้อ เป็นเพียงฝันที่เกิดจากความอ่อนล้า หรืออาจเป็นเพราะฤทธิ์สุราที่จิบไปเพราะหยิบผิดจอก        แต่ทันทีที่ฟานอวี้ขยับพลิกตัว กงอี้บ่าวหญิงที่อยู่ข้างกันมาหลายวันก็ผลักประตูเข้ามาพร้อมสีหน้าลังเล บ่าวตัวน้อยก้มศีรษะคำนับ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่ว “เมื่อคืน…นายท่านถังไม่ได้เอาเปรียบคุณหนูใช่หรือไม่เจ้าคะ” “กงอี้!” ฟานอวี้เรียกด้วยความตกใจ 

บทที่ 28 เครือญาติ        จางฟานอวี้ปัดมือโจวหลงเฉิงออก เข้าสวมกอดเข้าที่เอวเขาเอาไว้แน่น “หม่อมฉันไม่ไปเพคะ องค์ชายรับปากแล้วว่าจะให้หม่อมฉันอยู่โรงอาวุธ และแม้จะเจ็บตัว แต่เพราะเคยสั่งสอนให้ฟานอวี้บีบกดที่หลอดลมจึงทำให้ซื้อเวลาให้ตนเองได้ตั้งมากมาย”        เมื่อเห็นว่าองค์ชายสามยังเงียบจึงผละออก แล้วยืนขึ้นบนเตียงนั้น จูบลงบนเปลือกตาของบุรุษอย่างอ่อนโยน ก่อนจะกระซิบข้างหูของหลงเฉิง “อย่าผลักไสฟานอวี้ให้ไปที่ใดเลยนะเพคะ”        องค์ชายสามรวบตัวฟานอวี้อุ้มไว้แล้ววางให้ยืนบนพื้น “เช่นนั้นเปิ่นหวางก็จะมาเอาเปรียบเจ้าเช่นนี้เรื่อยไป” ไม่พูดเปล่า ปากนั้นยังมอบจุมพิตให้ฟานอวี้ซ้ำๆ จนฟานอวี้อ่อนระทวยหายใจไม่ทันในอ้อม