Semua Bab หมากแค้นพลิกชะตารัก: Bab 11 - Bab 20

บทที่ 10 หมอผู้รักษาโรคประหลาด แรงต่อยของชายผู้เป็นนักรบย่อมไม่ธรรมดา หากเป็นผู้อื่นรับแรงกระแทกนั้นอาจกระอักเลือดตายไปแล้ว แต่นี่เพราะเป็นองครักษ์จางจึงมีเพียงเลือดไหลซึมออกมาด้านข้างเล็กน้อย“ข้าสั่งให้นำยาห้ามครรภ์มา เหตุใดจึงนำยาห้ามครรภ์ที่จะทำให้นางท้องไม่ได้อีกตลอดชีวิตมาให้แทน” หลงเฉิงปรับเสียงให้อ่อนลงเล็กน้อย ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใดจึงได้โกรธเคืองคนสนิท จนถึงขั้นลงไม้ลงมือเพราะสตรีแปลกหน้าเพียงผู้เดียว“นายท่าน ข้ามิได้” จางตงฟูแย้งพลางใช้หลังมือเช็ดเลือดออก “ยานั่นเพียงแจ้งโรงหมอไปว่าขอยาห้ามครรภ์ นี่คือเทียบที่ได้รับมาขอรับ” ตงฟูล้วงเอาแผ่นกระดาษที่หมอจนรายการสมุนไพรและอัตราส่วนเอาไว้อย่างถี่ถ้วน องค์ชายสามที่รับไปแล้วส่งกระดาษแผ่นนั้นต่อให้หมอที่จับชีพจรของจางฟานอวี้อยู่ หมอชรารับเอามาดูแล้วก็พยักหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “เทียบยานี้ได้มาจากโรงหมอฝั่งขวาถัดจากร้านผ้าหรือไม่”“ขอรับท่านหมอ ข้าแจ้งว่านายท่านต้องการยาไปให้อนุ หากกล่าวว่ายานี้นำมาให้ฮูหยินเกรงว่าจะไม่จัดยาให้” ตงฟูพยักหน้ารับ พร้อมกับอธิบายการกระทำของตน“พวกท่าน…เห็นทีจะไปผิดที่” หมอชรา

บทที่ 12 เยี่ยมโรงหมอ จางฟานอวี้ก้าวลงจากบันได รู้สึกอ่อนแรงไม่น้อย แต่เพื่อขัดขวางความดีความชอบของโจวซ่งหลง นางจำเป็นต้องให้องค์ชายสามเอาหมอหานมาเป็นพวกให้จงได้ สายตามองสำรวจลงไปด้านล่าง มิทันต้องหันหาก็คล้ายว่าจะเห็นโจวหลงเฉิงนั่งโดดเด่นกว่าผู้ใด องค์ชายสามเงยหน้าเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมา เขาประสานสายตาเขากับสตรีที่อยู่ไกลออกไปครู่หนึ่ง ยกน้ำชาขึ้นมาจิบครั้งสุดท้ายก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ฟานอวี้ลงมาถึงบันไดขั้นแรก คนที่ต้องเดินเข้าไปหาองค์ชายถูเหงื่อกลางฝ่ามือไปมา แต่เมื่อเขาไม่ยอมลุกมา ก็เป็นนางเองที่ต้องเดินเข้าหาบุรุษ“นายท่าน..ไปกันเถิดเจ้าค่ะ” จางฟานอวี้เป็นฝ่ายออกปากก่อน เมื่อไปหยุดยืนต่อหน้าเขาแล้วอีกฝ่ายไม่ยอมเอ่ยทัก เพียงแค่ปรายตามองมาและหันหน้าไปทางอื่นอย่างไม่แยแส บีบให้นางต้องพูดคุย โจวหลงเฉิงไม่ตอบสิ่งได้ เขายกการินน้ำชา ยื่นจอกชาไปฝั่งตรงข้าม “นั่งลง”“เจ้าค่ะ”“เมื่ออยู่ภายนอกให้เรียกท่านพี่ ฮูหยินเรียกสามีว่านายท่าน เจ้าไม่คิดว่าประหลาดไปหน่อยหรือ” จางฟานอวี้พยักหน้ารับ การเรียกขานว่านายท่านตามองครักษ์จางก็ประหลาดอยู่ แ

บทที่ 14 ภูเขาบุปผา แสงอ่อนของดวงอาทิตย์คลี่คลุมขอบฟ้า หมอกบางลอยอ้อยอิ่งเหนือถนนหินเก่า เสียงล้อรถม้าครูดบดไปตามร่องทางดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในรถม้าไม่ใหญ่โตมีชายในชุดยาวสีน้ำเงินเข้ม ตัดกับจางฟานอวี้ที่สวมใส่สีขาว จะมีสิ่งที่ทำให้รู้ว่ามาด้วยกันกับองค์ชายสามคือผ้าคาดเอวที่สีและลวดลายเดียวกันกับอาภรณ์ของเขา องครักษ์จางตงฟูคงซื้อหามาเพียงชุดคู่ แต่เหตุใดจึงจัดมาให้สวมใส่คู่กันทุกครั้งก็สุดแล้วแต่นางจะหาคำตอบ มิใช่ว่าองครักษ์จางไม่ไว้ใจตัวนางหรอกหรือ เรื่องนี้แปลกประหลาดนักในความคิดของฟานอวี้ ทว่าสำหรับจางตงฟูการล้อเลียนศิษย์พี่สำคัญกว่าการทำมึนตึงกับสตรีที่อาจจะไม่ได้เป็นนกต่ออย่างที่เข้าใจ ผู้คนเริ่มบางตาลงแล้ว เสียงล้อบนไปกับถนนหินดังขึ้นต่อเนื่องแต่จังหวะเริ่มเปลี่ยนแปลงไป เป็นสัญญาณว่าไม่นานนักพื้นถนนคงขรุขระนั่งลำบากขึ้นเป็นแน่“ตกลงเราไปที่ใดกันหรือเพคะ ไปค่ายทหารเลยหรือไม่ หม่อมฉันต้องเตรียมของมากอยู่ เกรงว่าจะช้าเกินไป” จางฟานอวี้หันไปถามโจวหลงเฉิงที่กล่าวเพียงว่าจะออกเดินทาง แต่จุดหมายเป็นที่ใดกลับไม่ยอมเปิดเผย“ยังกลับไปค่ายทหารไม่ได้ ข้าโป้ปดว

บทที่ 16 ว่าที่นายหญิง“มีเรื่องอันใดกัน” สตรีใบหน้าผุดผาดยืนสง่าในอาภรณ์สีชมพูเข้ม ใบหน้าแต่งแต้มสีฉูดฉาด แต่กลับไม่ได้ดูเหมือนนางเอกงิ้วอย่างที่ควรเป็น เพราะเจ้าตัวมีเครื่องหน้าจัดจ้านจึงทำให้ออกมาพอดีกัน ผมที่ลงน้ำมันจนเงาวับทุกเส้นเรียงตัวงดงาม ต่างจากฟานอวี้ที่เพิ่งเดินทางไกลมาลิบลับ“บ่าวมีเรื่องที่ต้องให้คุณหนู…” บ่าวหญิงเงียบลงทันทีเมื่อเห็นสีหน้ายามที่เรียกขานคนตรงหน้าว่าคุณหนู รู้ได้ทันทีว่าตนเองก้าวพลาดไปแล้วในศึกชิงตัวบุตรครั้งนี้“ว่าที่นายหญิง เรียกขานให้ถูกต้องด้วย” บ่าวอีกคนที่เป็นคู่กรณีกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มร้าย“เรียกขานเช่นนี้ข้าหาได้สั่งพวกเจ้า หากผู้ใดมาได้ยินเข้าจะไม่ดีเอา” สตรีในผืนผ้างดงามก้มหน้าส่งรอยยิ้มเขินอายออกไปอย่างน่าดูชม จางฟานอวี้ที่ได้ยินว่าเป็นว่าที่นายหญิงก็หันไปหาบ่าวที่ตามมารับใช้ตนทันที ท่านวาณิชทั้งหลายแม้อายุจะลดหลั่นกันไปแต่ก็อยู่ในวัยที่ควรจะมีฮูหยินที่บ้านกันครบถ้วน จะมีก็แต่องค์ชายสามเท่านั้นที่ช่วงวัยเหมาะสมให้สตรีผู้นี้หมายปองเอาเป็นสามี ฟานอวี้ยกยิ้มเพิ่งจะเข้าใจเดี๋ยวนี้ เหตุที่โจวหลงเฉิงดูเหมือนไม่มุ่งหมายในสตรีอ

บทที่ 18 คนสอดรู้มิได้มีเพียงหนึ่ง“ปล่อยนะเจ้าคะ ท้องข้ามันร้องหิวข้าวแล้ว น่าอายจะตาย” ฟานอวี้ที่เห็นว่ามีคนมาก็เปลี่ยนวิธีการพูดให้เหมาะสมกับการปลอมตัวขององค์ชายทันที“อาย? เพราะท้องร้อง? ไม่ใช่ว่าอายที่บ่าวเห็นว่าท่าทางยามนี้ว่าเป็นเช่นไรหรอกหรือ” หลงเฉิงเย้า “แต่-”“ชู่…” หลงเฉิงส่ายหน้าไม่ให้ฟานอวี้ต่อความ เขาอุ้มตัวฟานอวี้ไปนั่งหน้ากระจก องค์ชายสามเริ่มผูกผมให้อย่างไม่ทุกข์ร้อน มือประคองผมไว้ดูแล้วอ่อนโยน ปากก็พลางกล่าวชมว่าผมของฟานอวี้นุ่มนิ่มเงางาม เมื่อมัดรวบขึ้นไปจนแน่นดีแล้ว ก็จุมพิตลงมาที่กลางศีรษะ“หอมดีจริง” ตัวของจางฟานอวี้ที่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ถึงกับแข็งค้าง รู้สึกเหมือนว่าเวลาหยุดเดินไปเสียแล้วองค์ชายสามเป็นเพียงหมากในกระดานความแค้นของข้าแท้ๆ แต่เหตุใดชอบมาทำให้ใจเต้นกัน?!“ทำไมทำเช่นนี้เพคะ…หม่อมฉันก็เขินอายเป็นเช่นกัน ไม่..”ไม่…ไม่ใจร้ายกับหัวใจผู้อื่นเกินไปหรือ…“ไม่งาม? ไม่แน่น? หรือว่าเจ็บ”“…” ฟานอวี้ส่ายหน้า“ก็รวบได้แน่นดีไม่ใช่หรือ” หลงเฉิงหมุนตัวฟานอวี้มาประจันหน้ากันเพื่อสำรวจความเรียบร้อย “…อ่า หมายถึงส่วนนี้เป็นแน่” องค์ชายกล่าวพลา