جميع فصول : الفصل -الفصل 20

Nagbanggaan ang kanilang mga labi, medyo magaspang, may konting salpukan ng ngipin, pero tila wala iyong pakialam kay Jaxen. Mas lalo pa nitong ipinilit ang sarili, pinapasok ang dila sa bibig ni Raina na parang may inaangking bagay na matagal na niyang inaasam.Hindi rin nagpahuli si Raina.Sa kabila ng pagkalito at hiya, kumapit siya kay Jaxen, tumugon sa halik nito, hinabol ang dila ng lalaki na parang matamis na prutas na ayaw niyang pakawalan.Hindi niya namalayang wala na pala ang tali sa kanyang mga pulso.Matagal na itong naalis. Pero sa halip na lumayo, mas lalo pa siyang kumapit.Mahina siyang napaiyak, nakapulupot ang mga braso at paa kay Jaxen, na para bang doon siya kumakapit para hindi tuluyang malunod sa nararamdaman niya.Biglang sumagi sa isip niya ang isang linyang nabasa niya noon sa isang romance novel, “Kapag naranasan mo na ito, hindi ka na makakabalik sa dati.”Napapikit siya. Alam niyang mali ang sitwasyon. Alam niyang dapat siyang umatras. Pero hindi niya mag

Sa totoo lang, hindi kasalanan ni Raina kung bakit hindi niya napansin ang tinatawag na “transfer hub.”Dahil kaninang umaga lang iyon itinayo.Para kay Jaxen, isang utos lang ang kailangan, at may mangyayari agad. Hindi tsismis ang reputasyon niya na kayang gawin ang imposible sa isang iglap. Kung gugustuhin niya, kayang-kaya niyang baguhin ang buong lugar nang hindi man lang napapansin ng iba.Habang abala si Raina sa sariling mundo, may mga taong tahimik na kumikilos sa loob ng mansyon, mga empleyadong hindi pangkaraniwan. Hindi sila simpleng kasambahay. Sanay sila, disiplinado, at kumikilos na parang isang organisadong grupo, halos parang military ang galaw.Sa loob ng compound, maraming bagay ang nababago at nadaragdag nang hindi niya alam. Mga pasilidad, mga sistema, lahat ayon sa kagustuhan ni Jaxen.Pero si Raina, wala siyang ideya.“Sandali…” mahina niyang sabi habang papalapit sila sa glass dome. “Bibili lang naman tayo ng damit… kailangan pa ba talagang gamitin ’to?” Bahagy

Responsibilidad ng Vue Promet Beauty Chic ang mag-deliver ng mga damit na binili ng kliyente. Pagdating naman ng mga iyon sa bahay kung nasaan si Raina, ang mga staff na niya ang bahalang mag-ayos at maglagay sa walk-in closet. At siyempre, kanya ring tungkulin na i-check at kumpirmahin ang lahat.Tahimik na hawak ni Raina ang resibo na iniabot sa kanya. Manipis iyon, parang premium na papel, makinis, halos dumudulas sa pagitan ng mga daliri niya. Ngunit kahit gaano ito kagaan, pakiramdam niya ay napakabigat nito.Parang bawat galaw ng papel ay may kasamang tunog ng pera na lumilipad.“H-how much is this…?” mahina niyang tanong, halos hindi marinig.“Eh, Rai…” napatingin si Jaxen sa, nakangiti pero may halong pag-iingat. “Siguro dahil maramihan ang binili mo, binigyan ka ng malaking discount ni Madame.”Napakurap si Raina. “Discount?” halos mapatawa siya, pero hindi lumabas ang tunog. “Ito na ‘yong may discount?”Alam niyang mahal ang mga designer dresses, parang bumibili ka na rin ng

Dahan-dahang hinubad ni Raina ang suot niyang jacket matapos niyang kalagin ang ribbon at ang pagkakasara nito sa dibdib. Sumunod niyang niluwagan ang strap sa likod, saka tuluyang hinayaan ang tela na dumulas pababa sa katawan niya.Sanay siya na may kasamang maid sa ganitong bagay, lalo na kapag komplikado ang damit. Pero ngayon, hindi na niya pinansin ang tamang proseso. Ang mahalaga, makaalis siya rito at matapos na ang lahat.Ang suot niyang damit ay hindi rin ganoon kahirap hubarin, kaya’t sa ilang sandali lang, nakawala na siya rito, parang balat ng insekto na iniwan sa likod.“I-I'm done…” mahina niyang tawag, bahagyang nakayuko habang tinatakpan ang sarili.Niyakap niya ang sarili niyang katawan, bahagyang nagkulong ang mga balikat, habang pilit kinakalma ang mabilis na tibok ng puso niya.Dahan-dahang lumingon si Jaxen.Sa sandaling iyon, parang mas naging malinaw ang bawat detalye ng mukha nito, ang maayos na ayos ng buhok, ang matalas na linya ng ilong, at ang mga matang t

Huminto lamang ang lahat nang tuluyang maglaho ang palakpakan mula sa audience. Parang kasabay noon ang pagtatapos ng isang mabigat at nakakapagod na sandali para kay Raina.Halos bumagsak siya sa sofa, hinahabol ang hininga. Nanlalambot ang katawan niya, at hindi niya napigilan ang pagluha.“Ugh… bakit ganito…” mahina niyang bulong, halos sa sarili lang.Maya-maya, parang walang nangyari, mahinahong nagsalita si Jaxen mula sa tabi niya.“Milady, may konting oras pa bago magsimula ulit ang next act. Do you need anything?”Una sana’y iiling lang siya. Wala naman siyang gusto, gusto lang niyang mawala ang bigat sa dibdib niya. Pero bigla siyang napamulat nang malaki, tila may naalala.Napatingin siya sa sahig. May nakahandusay doon, isang piraso ng pulang tela.Nanikip ang dibdib niya. Dahan-dahan siyang yumuko, pinulot iyon, at walang sabi-sabing ibinato kay Jaxen.“Labhan mo.”Napakunot ang noo nito. “What?”“Labhan mo ‘yan,” ulit ni Raina, mas matigas ang boses. “Hindi ko na ‘yan pwe