Todos los capítulos de เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย): Capítulo 11 - Capítulo 20

“ใครใช้ให้ลงมา!” ผมเอ่ยถามด้วยโทนเสียงกดต่ำ เมื่อมองเห็นร่างบอบช้ำนั่งอยู่ที่โต๊ะทานข้าว“จิวเองค่ะ แต่จิวไม่ได้ใช้นะ จิวขอร้องให้น้องมานั่งเป็นเพื่อน จิวเหงาหลานเหงาทานข้าวลำพังมันไม่อร่อย คุณภพไม่เห็นแก่หลานเหรอคะ” น้องสะใภ้รีบออกตัว นี่คงจะกลัวเด็กนั่นโดนลงโทษล่ะสิออกตัวโดยเอาหลานในท้องมาอ้างอีกต่างหากแล้วที่น้องสะใภ้ของผมต้องมาอยู่ที่นี่ ก็เพราะไอ้น้องชายตัวดีของผมมันสั่งทำห้องนอนลูก ห้องนั่งเล่นเด็กและอะไรอีกสารพัดแล้วปัญหาคือมันกลัวเมียพักผ่อนไม่เพียงพอเพราะเสียงช่างที่ทำงานดัง ซ้ำยังกลัวเมีนรักสูดดมกลิ่นสีเข้าร่างกาย มันก็เลยมานอนบ้านผม และคงจะนอนเกือบเดือนซึ่งต่อจากนี้ผมต้องกลับบ้านมาทานข้าวกับน้องสะใภ้ทุกวันเพราะเธออ้างว่าเหงา!เอาจริง ๆ ผมว่าจิวมันอาการหนักขึ้นทุกวัน เผลอ ๆ จะหนักกว่าไอ้ฮอลล์ด้วยมั้ง“แล้วไปเจอได้ไง?” ผมหลุบตามองป้าแม่บ้านที่กำชับนักกำชับหนาว่าให้ปิดประตูและระวังดี ๆ อย่าให้ใครได้รู้ว่ามีผู้หญิงอยู่ในบ้านผม“อ๊ะ! อย่าค่ะ คุณภพไม่ต้องโทษคนอื่นเลยนะคะ โทษจิวนี่ เพราะจิวเดินตามหาป้าจนเจอป้าแกเอง และป้าก็ห้ามแล้ว แต่หลานคุณภพบอกว่า เข้าไปเลยแม่ลุงภพไม่ว่าหร

“อย่าดื้อนะพีช เฮียรู้ทุกเรื่อง จำเอาไว้” เขาสั่งรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ว่าด้วยการเปิดเรียน เพื่อนๆเข้ารับน้อง มีพี่รหัส แต่อิพีชไม่มีอะไรเลย เสี่ยเขารวยเสี่ยเขาเก่ง เพื่อนเขาที่เป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยจัดการให้แล้วคือฉันไม่ได้เรียนที่เดียวกับเพื่อนเก่า เสี่ยเขาจัดแจงโยกย้ายแบบกะทันหันและฉันต้องยอม เพราะชีวิตฉันเป็นของเขา...“รู้ค่ะ” รู้ตลอด แต่ไม่เคยรอดเงื้อมมือเขาตลอดเวลาที่รอมหาวิทยาลัยเปิด ฉันและเขาไม่เคยทำเรื่องอย่างว่ากันอีกเลย ตั้งแต่ที่ฉันบอกว่าเขาก็ไม่ต่างอะไรจากฟิล์มนับตั้งแต่คืนนั้นเขาก็เริ่มวางตัวเป็นปกติเหมือนที่เคยไม่สิ หลังจากคืนนั้น เขาก็บอกว่ามีงานต่างประเทศ แล้วเขาก็บินไป ไม่ติดต่อมาถามไถ่แต่ก็ถือว่าดีนั่นแหละ เพราะฉันอยู่กับพี่จิวและเสี่ยฮอลล์ก็โล่งดีแต่ตอนนี้สองคนนั้นย้ายกลับไปอยู่บ้านเขาล่ะ“เดี๋ยวเฮียมารับนะ แต่ถ้าเฮียไม่ว่างจะให้การ์ดมารับแทน”“ค่ะ” ฉันไม่สามารถเถียงหรือย้อนแย้งอะไรออกไปได้ไง พี่จิวบอกว่า การนิ่งและเชื่อฟังเขาคือเรื่องที่ดีที่สุดซึ่งฉันคงต้องพยายามเป็นอย่างมาก...“รอด้วยค่ะ” ฉันร้องเรียกให้คนในลิฟต์กดรอ“ขอบคุณค่ะ” ฉันกล่าวขอบคุณยิ้มให้คนตรง

(เฮียภพ: วันนี้เฮียติดงาน เดี๋ยวให้การ์ดไปรับ) ผมกดส่งข้อความไปบอกผู้หญิงคนเดียว ที่ผมอนุญาตให้เธอเรียกเฮีย(พีชญา: ค่ะ) สั้น ๆ ง่าย ๆ สื่อความหมายว่าเธอรับรู้ ช่วงนี้ผมไม่จู้จี้และโวยวายแต่อย่างใด“เด็กนี่คงสำคัญ มึงถึงได้ใส่ใจ” ไอ้วายหนึ่งในหุ้นส่วนคลับที่ผมทำอยู่เอ่ยขึ้น มันเป็นทั้งหุ้นส่วนและเพื่อนสารเลวที่คอยชวนผมชั่วตลอดเวลางานของป๊าผมก็ยังทำ ส่วนคลับ...ผมก็แค่อยากหุ้นกับเพื่อน เพราะผมค่อนข้างติดเพื่อน แต่ก่อนติดไอ้ฮอลล์ด้วย แต่เดี๋ยวนี้ไอ้ฮอลล์มันหนีไปติดเมีย ผมก็เลยหมกตัวอยู่กับเพื่อนเป็นส่วนใหญ่“ก็แค่สงสาร” ผมว่าและคว้าบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาสูบแล้วพ่นควันใส่หน้าพวกมัน“มึงกำลังหลอกตัวเองไอ้ภพ มึงรักเด็กนี่ คนอย่างมึงไม่มีคำว่าสงสารให้ใครนอกจากคนในครอบครัวและเพื่อนเลวๆแบบพวกกู” ไอ้บอมท้วงขึ้นมากลางครัน“กูไม่ได้รัก ชีวิตนี้กูจะไม่ใช้ใจรักผู้หญิงคนไหน”“หึ! งั้นก็แบ่งเพื่อนได้สิ ไอ้เฟลมไลน์มาบอกว่าจะรับเด็กนั่นเข้ามาที่ร้าน มึงว่าไง?” ไอ้วายหยั่งเชิงผม พร้อมกับโชว์หน้าจอ Application Line ให้ผมดู“เพื่อ..?” ผมถามด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่ในใจเริ่มว้าวุ่น“รู้ๆกันอยู่ หาอะไรสนุกๆทำไง

ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ฉันกำลังมองผู้ชายที่พรากความบริสุทธิ์ของฉันไปด้วยสายตาที่ผิดหวังย้อนความกลับไป...หลังจากที่ฉันเข้าเรียนวิชาสุดท้ายเสร็จ อาจารย์ท่านหนึ่งก็เดินมากระซิบบอกฉันให้เดินตามท่านไปจากนั้นอาจารย์ก็พาฉันมาหยุดที่หน้าห้องผู้อำนวยการอาจารย์คนนั้นบอกว่าผู้อำนวยการต้องการพบฉันจากนั้นอาจารย์เขาก็เดินออกไปเลย“ว่าไงสาวน้อย เธอดูน่ารักดีนะ” พอฉันเปิดประตูเข้าไป ผู้อำนวยการก็เอ่ยทักพร้อมส่งสายตาโลมเลียมาที่ฉัน“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้ผู้อำนวยการ ซึ่งเป็นเจ้าของมหาวิทยาลัย และเป็นเพื่อนของเสี่ยภพ“อ่าฮะ... ไปหาไอ้ภพกัน” เจ้าของมหาวิทยาลัยลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับคว้าสมาร์ทโฟนเครื่องหรู แล้วเขาก็เดินมาที่ฉัน“เฮียบอกว่าการ์ดจะมารับค่ะ” ฉันปฏิเสธแบบมีมารยาท จู่ ๆ จะมาบอกให้ไปด้วยกัน มันไม่ใช่เลย!จะอ้างตัวว่าเป็นเพื่อน ฉันก็ไม่สนหรอกนะ หรือจะอวดว่ารวยเป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยฉันก็ไม่ใส่ใจหรอกฉันไม่ใช่ผู้หญิงหิวเงินที่จะวิ่งเข้าใส่คนแบบเขา“หึ! โทรถามเฮียเธอสิ” เขายกยิ้มก่อนที่จะใช้สายตาลวนลามฉันฉันเกลียดผู้ชายแบบนี้จริง ๆ คงคิดว่าฉันเห็นแก่เงินสินะถึงได้มาเป็นเด็กเฮ

“ถ้าอยากมาก ก็ทำเองเลยสิ” ประโยคนี้ถูกกระซิบที่ข้างหูฉันคนตรงหน้าคือใครฉันไม่รู้ เพราะสายตาของฉันมันพร่ามัวความต้องการทางเพศพุ่งสูงมากขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งได้กลิ่นตัวของผู้ชายฉันยิ่งกระสันโหยหา“ซี๊ด...หนูทำไม่เป็นค่ะ หนู! อื้ม...” ลิ้นสากถูกป้อนเข้ามาในโพรงปากฉัน จูบวาบหวามจนฉันรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วทั้งร่าง ฉันกลั้วลิ้นตวัดกวัดแกร่งแข่งกับเขาเขาไหนก็ไม่รู้!แต่ที่รู้ๆคือ แค่จูบคงไม่พอ ฉันต้องการมากกว่านั้น“อื้อ!” เขาพยายามจะถอนจูบออก หลังจากที่เราจูบกันสักพักเขาพยายามถอน แต่ฉันพยายามป้อนจูบ ดูดดึงเรียวลิ้นหนาไม่ให้หลุดพ้นจากโพรงปากฉันจูบเท่าไหร่ฉันก็ไม่รู้จักอิ่ม ฉันตะกรุมตะกรามไม่รู้จักพอ ซ้ำยังยื่นหน้าอกไปเบียดบี้ให้แนบชิดกับเจ้าของร่างหนาแล้วจู่ ๆ เจ้าของร่างหนาก็ผลักฉันนอนกับโซฟาแล้วจากนั้นก็...ความวาบหวามหฤหรรษ์ก็ได้เกิดขึ้นฉันถูกปรนเปรอบำบัดความอยากอย่างถึงใจ...ฉันรับรู้แค่นั้นแล้วจากนั้นก็จดจำเรื่องราวอะไรไม่ได้สักอย่าง ไม่เว้นแม้กระทั่งคู่นอน ฉันจำไม่ได้ว่ามีอะไรกับผู้ชายแค่คนเดียว หรือมีอะไรกับผู้ชายทั้ง4คน“อ้าว น้องพีชของพี่วายตื่นแล้ว” น้ำเสียงทุ้ม ๆ ประโยคที่พูดต