All Chapters of The CEO's Midnight Addiction to His Ex-Wife: Chapter 341 - Chapter 350

"Noong bata pa ako, biglang namatay ang tatay ko. Kaya iniwan niya ako, kasama ang matatanda at maysakit kong lolo at lola, tsaka siya naglakas-loob na tumakas. Ang lolo ko ay isang beterano at may kapansanan, habang ang lola ko naman ay napakahina at maysakit. Limang taon o anim na taon pa lang ako noon—ang edad na kailangang-kailangan ng aruga at gabay ng isang ina. Pero umalis siya nang walang alinlangan, at lumipas ang dalawampung taon. Twenty years... Walang balita, kahit isang salita. Maging nung sunod-sunod na pumanaw ang lolo at lola ko, kailanman ay hindi siya nagpakita." Habang sinasabi ito ni Celestine, nakatayo si Sebastian sa harap ng kaniyang telepono. Ang kaniyang mukha ay mukhang walang pagbabago sa labas, pero ang kaniyang puso ay parang inihahampas ng matinding bagyo at napakalalaking alon. Sa oras na ito, muli niyang naalala ang mga sinabi ng kaniyang pinsan na si Antonio Riego noon—at muli na namang dumaan sa kaniyang dibdib ang matinding pagsisisi at sakit para

Sobrang lugi talaga.Pagkatapos niyang mag-search nang matagal, sa wakas ay nahanap na rin ni Celestine ang WeChat profile ng kaniyang driving coach. Saka lang niya narealize na ilang beses na pala siyang tinatangkang tawagan at i-message nito, kaso hindi lang niya nababasa.Mabilis siyang nag-message para mag-reach out sa coach. At ayun na nga—na-miss na pala niya ang schedule ng kaniyang Practical Driving Test!Sinabihan siya ng coach na mag-practice nang mabuti para makapag-sign up muli sa susunod na batch, pero dahil nararamdaman niyang masyadong toxic at hindi pa convenient ang sitwasyon sa mga susunod na araw, nakiusap siyang 'wag muna siyang i-lineup sa exam.Dahil busy ang coach, nag-send na lang ito ng voice message. Narinig din ni Sebastian ang buong usapan ng dalawa mula sa driver's seat."Ako nang bahalang mag-ayos ng driving license mo. You don't have to waste your time," kaswal at banayad na paliwanag ni Sebastian habang nagmamaneho.Mabilis siyang tiningnan ni Celestine

Sumunod ang binata sa kaniya paakyat sa ikalawang palapag. Nang makitang pumasok si Floriece kasama ang kaniyang anak sa isang private box, bumalik ito sa may hagdanan para maghintay.Hindi nagtagal, nakatayo na si Claire Sevilla sa labas ng pintuan ng private room.Ititaas na sana ng binata ang kaniyang kamay para kumatok sa pinto nang biglang magngitngit ang mga ngipin ni Claire Sevilla at mabilis na hinila ang manggas ng lalaki."Ma'am Claire?"Mabilis ang tibok ng puso ni Claire Sevilla. Ipinatong niya ang isang kamay sa kaniyang dibdib, ipinikit ang kaniyang mga mata para pakalmahin ang sarili, at pabulong na nagsalita: "Teka lang, 'wag ka munang magmadali."Sakto namang may dumaang waiter. Lumingon si Claire Sevilla at tinawag ang waiter para magtanong, "May mayroon pa bang available na private room sa palapag na 'to?"Medyo nag-alangan ang waiter, "May minimum consumable amount po ang private room, baka po hindi niyo maabot dalawa.""Walang problema. Kung kulang man ang order n

Ayaw sana munang magsalita ni Sebastian Riego tungkol sa usaping ito, pero nag-alala siyang baka kung ano pa ang isipin ni Kristine Sanchez, kaya sa pagbabago ng kaniyang isip ay deretsahan na siyang nagsabi: "Nung maghiwalay kami, saka ko lang narealize na matagal ko na palang minamahal si Celestine. Hindi ko lang narealize noon dahil sa maraming bagay."Bahagyang kumurbada ang kaniyang mga labi at nagpatuloy: "Tsaka napakabata pa ng dalawa naming baby. Sobrang kawawa ang mga bata kapag walang ina. So whether it's for myself or for the kids, I really want to remarry her."Nang marinig ito ni Kristine Sanchez, ang kaniyang puso ay parang pinupunit ng kutsilyo sa sakit, pero pinilit niyang panatilihing kalmado ang kaniyang mukha.Habang pinatatahimik ni Victoria ang kaniyang apo sa kabilang tabi, ang kaniyang atensyon ay paminsan-minsang lumilipad patungo sa living room.Bilang ninang, siyempre naaawa siya sa kaniyang inaanak.Pero sa kabilang banda, ayaw na rin niyang maging manugang

Kasamang hinahalikan at kinakalong ni Celestine ang mga bata. Nang lumingon siya, naroon pa rin sa kaniyang mukha ang napakasaya at makinang na ngiti.Ang liwanag ng umaga ay dahan-dahang tumatawid sa balcony, nagre-reflect sa malinis na sahig, at tumatama sa pagitan ng mga kilay at mata ng babae.Malinaw na nakita ni Sebastian na ang araw ay tila sumasayaw sa mga anggulo ng kaniyang mukha at mga kilay—sobrang liwanag at ganda na nakatutulala at nakapagtutulak ng damdamin."Anong sinabi mo?" Hindi iyon narinig nang maayos ni Celestine, kaya itinataas niya ang kaniyang tingin at nagtanong.Subalit natigilan muna ang lalaki nang dalawa hanggang tatlong segundo bago tuluyang nabalik sa sarili, at inulit ang kaniyang tanong: "Nagtatanong ako kung kailan mo balak bumalik sa probinsya niyo.""Ah..." Nag-isip si Celestine tungkol sa petsa, tumingin sa lalaki at sinabi: "Gusto ko sanang bumalik ngayong araw. Sakto kasing maganda ang panahon nitong dalawang araw."Tsaka pakiramdam niya, kahapo